บทที่ 88 สิ่งใดที่พระชายาปรารถนา ย่อมต้องสนองให้สมใจ

เมืองหลวงช่างคึกคักสมชื่อจริงๆ ซูเป่ยได้ออกมาเดินเที่ยวตลาดพร้อมกับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิวเป็นครั้งแรก ความหม่นหมองในใจพลันมลายหายไปจนสิ้นในพริบตา

ช้อปให้ยับ! รออะไรล่ะ!

ทั้งถังหูลู่ ขนมฮวาเกา ตุ๊กตาดินเผา เครื่องประทินโฉม และผ้าเช็ดหน้าปักลาย

แต่สิ่งที่ซูเป่ยถูกใจที่สุด กลับเป็น ‘เหมาโหว’ ที่วางขายอยู่ในร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

เจ้าลิงขนพวกนี้ตัวจิ๋วแค่เท่าปลายนิ้ว ดูไปก็คล้ายลิงก็ไม่ใช่ คล้ายคนก็ไม่เชิง ทั้งยังถืออุปกรณ์สารพัด ท่วงท่าก็หลากหลาย มีทั้งฉากคืนเข้าหอที่เจ้าบ่าวเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ฉากนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือสวมแว่นตาอ่านตำรา ไปจนถึงฉากถือกรงนกเดินเล่น

เจ้าของร้านเป็นพ่อหนุ่มรูปงามท่าทางอ่อนโยน เขากล่าวแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เหมาโหวทำมาจากตัวยาสมุนไพรสี่ชนิดขอรับ คราบจักจั่นใช้ทำส่วนหัวและแขนขา ดอกซินอี๋ทำลำตัว ไป๋จี๋ใช้เป็นกาวประสาน และมู่ทงใช้ทำข้าวของเครื่องใช้ หากสนใจจะซื้อสิ่งเหล่านี้กลับไปลองประดิษฐ์เองก็ได้ขอรับ”

ไม่เพียงแต่ซูเป่ยที่มองตาเป็นประกาย แม้แต่เวิ่นเซี่ยและเป้าชิวก็ยังชอบอกชอบใจยิ่งนัก เจ้าลิงขนแต่ละตัวช่างดูซื่อบื้อน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง

“เจ้าชุดที่ทหารสองฝ่ายกำลังทำศึกกันชุดนั้นดูเข้าทีนะ เวิ่นเซี่ย เป้าชิว พวกเจ้าดูตัวที่สวมเกราะตัวหน้าสิ ดูไปดูมาไม่เหมือนคนในเรือนเราหรือไง…” ซูเป่ยเอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก

เวิ่นเซี่ยเม้มปาก หากท่านอ๋องทรงทราบว่าอาเป่ยเอาเหมาโหวหน้าแหลมแก้มตอบพวกนี้ไปเปรียบกับพระองค์ มีหวังคงกริ้วจนไฟลุกท่วมหัวแน่!

พวกนางยืนเอกเขนกอยู่ในร้านเหมาโหวอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจซื้อชุดทหารออกศึกชุดนั้นมา แล้วจึงมุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง

เดินเที่ยวมาทั้งวันจนทั่วถนนสายหลัก ทว่ากลับไม่เห็นร้านค้าที่ติดป้ายให้เช่าเลยสักแห่ง ได้มาก็มีแต่ของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มไม้เต็มมือ

——

เมื่อกลับมาจากค่ายทหาร ฉู่โยวหนานมิได้ตรงกลับไปยังศาลาหลิงเฟิงในทันที หากแต่นั่งพักอยู่ในห้องโถงชั่วครู่

เขาเรียกตัวอวิ๋นโหรวที่หลิงเซียวจัดไปคอยคุ้มกันอยู่ข้างกายซูเป่ยเข้ามาพบ

“วันนี้แม่นางอาเป่ยออกไปเดินตลาดกับสาวใช้สองคนเจ้าค่ะ นางซื้อขนมและของเล่นกลับมาหลายอย่าง ดูเหมือนกำลังมองหาทำเลเปิดร้านอยู่เจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่ทราบแน่ชัดว่าจะเปิดร้านขายสิ่งใด” อวิ๋นโหรวรายงานเสียงขรึม

ฉู่โยวหนานใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “นางซื้ออะไรมาบ้าง”

อวิ๋นโหรวรายงานรายละเอียดจนครบถ้วน

เมื่อได้ยินว่าเป็นเพียงข้าวของธรรมดาทั่วไปตามท้องตลาด ฉู่โยวหนานก็สะดุดใจกับคำว่าเหมาโหวที่นางเอ่ยถึง

อวิ๋นโหรวกล่าวเสริม “ดูเหมือนแม่นางอาเป่ยจะโปรดปรานเหมาโหวเป็นพิเศษเจ้าค่ะ ยืนสนทนากับเจ้าของร้านอยู่นาน ก่อนกลับยังบอกอีกว่าจะแวะไปหาอีกเจ้าค่ะ”

ฉู่โยวหนานพลันระแวดระวังขึ้นมาทันควัน “เจ้าของร้านเป็นคนเช่นไร”

“เป็นบุรุษหนุ่มเจ้าค่ะ อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาคมคายหมดจด”

สัญญาณเตือนภัยในใจฉู่โยวหนานดังลั่นขึ้นมาทันที “ไปสืบประวัติคนผู้นี้มา!”

“เจ้าค่ะ!”

หลังจากอวิ๋นโหรวถอยออกไป ฉู่โยวหนานก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาตั้งใจจะใช้วิธียกยอปอปั้นเพื่อทำลายโม่ชิงอิง ซึ่งย่อมต้องทำเป็นเย็นชาใส่ซูเป่ยไปสักพัก ยัยเด็กนั่นคงมิได้ฟุ้งซ่านคิดเตลิดไปไกลหรอกนะ?

บุรุษหนุ่ม? อายุสิบเจ็ดสิบแปด?

เขาพลันนึกถึงเรื่องที่ซูเป่ยเคยแอบด่าว่าเขาเป็นตาแก่หื่นกาม เจ้าเด็กนั่นอายุน้อยกว่าเขาตั้งสองสามปี จะตรงสเปกนางเข้าพอดีหรืออย่างไร?

เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะกวักมือเรียกกุ้ยจื่อเข้ามา “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ตัดเนื้อเห็ดไท่ซุ่ยออกมาวันละชิ้น สั่งให้ห้องครัวเล็กเคี่ยวเป็นน้ำแกงแล้วส่งไปให้อาเป่ย”

เขาจำได้ว่ารอบเดือนของอาเป่ยใกล้จะมาแล้ว อีกทั้งไม่กี่วันก่อนยังถูกขังในห้องน้ำแข็งอยู่นานสองนาน เกรงว่าคราวนี้คงจะปวดท้องทรมานแทบขาดใจอีกเป็นแน่

กล่าวจบ เขาก็สั่งความต่อ “ร้านค้าของข้าบนถนนสายหลักมีอยู่หลายห้อง สั่งให้พวกเขาติดป้ายให้เช่าเสีย แต่ให้เช่าได้เฉพาะอาเป่ยคนเดียวเท่านั้น ส่วนค่าเช่าก็เรียกเก็บแค่เป็นพิธีพอเป็นธรรมเนียม”

“แต่ว่า…ร้านพวกนั้นล้วนเป็นผู้เช่าเก่านะขอรับ อีกทั้งยัง…” กุ้ยจื่อพึมพำอึกอัก

ฉู่โยวหนานเอ่ยตัดบท “ค่อยไปหาร้านบนถนนสายอื่นให้พวกเขาแทน แล้วจ่ายเงินชดเชยค่าเช่าให้ไปด้วย”

กุ้ยจื่อรับคำ สั่งการเสร็จสิ้น ฉู่โยวหนานจึงก้าวเท้าเดินไปยังศาลาหลิงเฟิง

โม่ชิงอิงแต่งหน้าทาปากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์มารออยู่นานแล้ว วันนี้นางยังคงสวมกระโปรงผ้าต่วนสีแดงสดเช่นเคย เกล้าผมทรงเซียนเหินเหาะ ดูหรูหราสูงศักดิ์ยิ่งนัก

ฉู่โยวหนานแสร้งทำเป็นยินดีเหนือความคาดหมาย เอ่ยชมว่า “วันนี้พระชายางดงามโดดเด่นเป็นพิเศษ”

เนิ่นนานเหลือเกินที่มิได้ยินเขาเอ่ยชม โม่ชิงอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วแสร้งทำท่าทางเอียงอาย “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ชมเพคะ เช่นนั้นต่อไปหม่อมฉันจะแต่งกายเช่นนี้ให้บ่อยขึ้น”

ยามนี้ฉู่โยวหนานเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร เขาสวมชุดคลุมแขนแคบสีครามเข้ม ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมสีเดียวกัน ความหล่อเหลาแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม สง่างามดั่งต้นหยกเปี่ยมด้วยราศีผู้สูงศักดิ์ กอปรกับรอยยิ้มบางเบาตรงมุมปาก ทำเอาหัวใจของโม่ชิงอิงเต้นรัวราวกับกวางน้อยกระโจนในอก

หากมิใช่เพราะบนเรือนร่างยังมีรอยเฆี่ยนตีหลงเหลืออยู่ นางคงแทบไม่อยากกินมื้อค่ำ แต่อยากถูกเขาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนและร่วมหลับนอนบนเตียงเสียเดี๋ยวนั้น

นางเคยผ่านเรื่องพรรค์นั้นมาแล้ว จึงมีความกระหายในเรื่องของชายหญิงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงขั้นที่ยามลอบมองฉู่โยวหนาน สายตาก็มักจะเผลอเลื่อนลงไปมองตรงจุดนั้นอยู่บ่อยครั้ง

ฉู่โยวหนานเห็นทุกการกระทำในสายตาและได้ยินทุกสิ่งในใจ เขาส่งเสียงเหอะในลำคออย่างเย็นชา ทว่าสีหน้ากลับยังคงราบเรียบ นั่งลงร่วมโต๊ะรับประทานมื้อค่ำกับนางราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

เมื่อเห็นจานแตงกวาคลุกสดบนโต๊ะ ฉู่โยวหนานก็พลันนึกถึง ‘สำรับเขียวขจี’ ของอาเป่ยในวันนั้นขึ้นมา ทว่าบรรยากาศในวันนี้กลับต่างกันลิบลับ โม่ชิงอิงคีบแตงกวาขึ้นมากัดคำเล็กๆ ก่อนจะหันไปสั่งอาตงที่ยืนอยู่ข้างๆ “จานนี้รสชาติดี คีบให้ท่านอ๋องลองชิมดูหน่อย”

อาตงใช้ตะเกียบกลางคีบแตงกวาใส่ถ้วยให้ฉู่โยวหนาน แล้วจึงถอยกลับไปยืนก้มหน้าอย่างนอบน้อม

ฉู่โยวหนานกัดลงไปคำเล็กๆ อย่างมีมารยาท รู้สึกเหมือนศีรษะของเขากำลังถูกย้อมเป็นสีเขียวจนแทบจะผุดเป็นฟองสบู่

สตรีตรงหน้ายังมีรูปโฉมงดงามเหมือนวันวาน ทว่าเมื่อเขามองดูนาง ความรู้สึกในอดีตกลับไม่หลงเหลืออยู่อีกเลย

นางทั้งดัดจริตเสแสร้ง ไร้ยางอาย จิตใจชั่วช้าอำมหิต อย่าว่าแต่จะเอาไปเปรียบกับอาเป่ยผู้ร่าเริงเปิดเผยเลย แม้แต่เหอฟงกับชุ่ยหลิวก็ยังเทียบไม่ติด

ฉู่โยวหนานค่อยๆ วางตะเกียบเงินลง เอ่ยถามว่า “วันนี้ได้ไปแช่น้ำพุร้อนมาหรือยัง”

“ไปมาแล้วเพคะ” โม่ชิงอิงเม้มปากยิ้มหวาน มองเขาด้วยสายตาเอียงอายระคนสะเทิ้นขัดเขิน

ฉู่โยวหนานเอ่ยเรียบๆ “เหอฟงกับชุ่ยหลิวปรนนิบัติเจ้าได้ดีหรือไม่”

โม่ชิงอิงส่ายหน้าเบาๆ “หม่อมฉันไม่ชินให้ผู้อื่นมาปรนนิบัติ จึงไล่พวกนางออกไป ให้เพียงอาตงคอยดูแลเพคะ”

อาตงที่ยืนอยู่ด้านข้างก้มหน้าเงียบงัน มิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าความคิดในหัวกลับเปิดเผยเรื่องรอยเฆี่ยนตีทั่วร่างของโม่ชิงอิงจนหมดสิ้น

โม่ไก้ซื่อมีนิสัยโหดเหี้ยม ฉู่โยวหนานเคยได้ยินมานานแล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า การที่โม่ชิงอิงถูกลงโทษด้วยกฎตระกูลในครั้งนี้ เป็นเพราะโม่ไก้ซื่อจับได้ว่าบุตรสาวประพฤติตัวผิดศีลธรรมนอกใจสามีหรือไม่?

ใช่แล้ว มิน่าเล่าโม่ไก้ซื่อถึงได้คิดจะลงมือสังหารหวงสือ มิน่าเล่าถึงได้อยากให้หวงสือรีบตายๆ ไปเสีย ทั้งหมดก็เพื่อปิดปากไม่ให้ความลับรั่วไหลออกไป

เขาหลุบตาลง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “หวงสือ คนร้ายคดีฆาตกรรมถูกลงทัณฑ์ตามกฎหมายแล้ว ทว่ากลับขาดใจตายอย่างกะทันหันระหว่างถูกไต่สวน จึงถูกลากตัวออกไปโบยศพประจานต่อหน้าธารกำนัล”

หัวใจของโม่ชิงอิงที่กำลังเพ้อฝันหวานชื่นพลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที เขารึ? เขาตายแล้วจริงๆ หรือ? ในที่สุดก็ตายเสียที! ข้าจะได้ไม่ต้องตกอยู่ใต้เงื้อมมือของเขาอีกต่อไป! ตายได้เสียทีก็ดี! สะใจยิ่งนัก! แต่ว่า…

อย่างไรเสียหวงสือกับนางก็เคยร่วมหลับนอนผูกพันกันชั่วคราว ในใจของโม่ชิงอิงจึงแอบมีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ผุดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ฉู่โยวหนานมิได้มองหน้านาง ทว่าทุกอย่างกลับอยู่ในสายตาและการรับรู้ของเขาทั้งหมด

ในท้องของเขาพลันปั่นป่วนขึ้นมาราวกับมีสิ่งใดกำลังตีตื้นขึ้นมา เขาลุกพรวดก้าวออกจากห้องโถงทันที มือหนึ่งเกาะเสาระเบียงไว้แล้วโก่งคออาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

“ท่านอ๋อง!” โม่ชิงอิงรีบลุกพรวดวิ่งเข้าไปหา มือหนึ่งลูบแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความห่วงใย

ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้เขาอาเจียนหนักกว่าเดิม

“รีบไปตามหมอประจำจวนมาเร็วเข้า!” โม่ชิงอิงออกคำสั่งเสียงเฉียบ

ฉู่โยวหนานกลับโบกมือห้าม “ไม่ต้อง คืนนี้อ๋องผู้นี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย คงไม่อาจอยู่ร่วมห้องกับพระชายาได้แล้ว”

โม่ชิงอิงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางกำลังกังวลอยู่พอดีว่าหากต้องร่วมหอกันคืนนี้จะปกปิดรอยแผลได้อย่างไร คำพูดนี้จึงไม่ต่างอะไรกับพระราชทานอภัยโทษ

ฉู่โยวหนานรับถ้วยน้ำชาจากกุ้ยจื่อมาบ้วนปาก ก่อนจะกล่าวต่อ “ข้างกายเจ้ามีคนรับใช้น้อยเกินไป ให้เหอฟงกับชุ่ยหลิวตามไปปรนนิบัติเจ้าที่ตำหนักโบตั๋นก็แล้วกัน”

โม่ชิงอิงยินดีปรีดาเป็นล้นพ้น รีบย่อกายคารวะ “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงเมตตาเพคะ!”

ฉู่โยวหนานหันไปสั่งความ “เหอฟง ชุ่ยหลิว พวกเจ้าสองคนจงดูแลพระชายาให้ดี เรื่องความเป็นอยู่ เสื้อผ้า อาหารการกิน ล้วนต้องดูแลให้รอบคอบและลงมือทำด้วยตนเอง! สิ่งใดที่พระชายาปรารถนา พวกเจ้าต้องปรนนิบัติให้สมความประสงค์ทุกประการ!”

เหอฟงและชุ่ยหลิวย่อกายคารวะ ท่วงท่านวยนาดอ่อนช้อย ไม่มีเค้าลางของบุรุษหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

หลังจากพวกนางจากไป ฉู่โยวหนานก็นั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานเรือนอยู่นานสองนาน ได้ยินมาว่าในค่ำคืนที่เขาดื่มยาปลุกกำหนัดที่โม่ชิงอิงวางยาลงไป อาเป่ยก็มานั่งรอเขาอยู่บนม้านั่งหินตัวนี้ค่อนคืนเช่นกัน

สายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงหนาวเหน็บจับใจ แม้ว่าร่างกายของเขาจะแข็งแรงกำยำ ทว่าก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือก

ทันใดนั้น ความเย็นชิ้นเล็กๆ พลันร่วงหล่นลงมาแตะที่ข้างแก้ม เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าหิมะแรกแห่งต้นฤดูหนาว ได้โปรยปรายลงมาแล้ว

ดึกดื่นค่อนคืน ทว่าเขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะเอนกายนอน ชายหนุ่มก้าวเท้าเหยียบย่ำเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนกลางเวหา มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนเฟิ่งเหยา