บทที่ 87 ผู้ชายเฮงซวย!

คืนนี้พอกลับถึงจวนซู่อ๋อง ฉู่โยวหนานไม่ได้สั่งให้ซูเป่ยอยู่ปรนนิบัติ หากแต่กลับไปยังศาลาหลิงเฟิงเพียงลำพัง

ก่อนหน้านี้เขามักสั่งให้นางคอยปรนนิบัติรับใช้ข้างกายจนเป็นเรื่องปกติ วันนี้จู่ๆ กลับเปลี่ยนไปกะทันหัน ซูเป่ยจึงรู้สึกไม่ชินอยู่บ้าง

บนรถม้ายังจงใจกินเต้าหู้ฉันอยู่แท้ๆ พอถึงจวนกลับทำแบบนี้ ช่างดึงกางเกงขึ้นปุ๊บก็ไม่ยอมรับคนปั๊บจริงๆ เชอะ! ผู้ชายเฮงซวย!

ซูเป่ยเปลี่ยนความคิด ไม่สิ ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย เขาไม่ให้ฉันไปรับใช้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่ๆ ไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวย เป็นคนดีสุดประเสริฐต่างหาก! คนดีเลิศประเสริฐศรีเลยล่ะ!

แต่ทำไมในใจฉันถึงได้รู้สึกค้างคาไม่สบอารมณ์แบบนี้นะ

——

ฉู่โยวหนานกลับถึงศาลาหลิงเฟิง สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การรับสำรับ แต่หันไปสั่งหลิงเซียวว่า "ไปหาหญิงสาววรยุทธ์สูงสองคนจากฮว่าถังชุน ให้พวกนางปลอมเป็นสาวใช้ไปคอยคุ้มกันอาเป่ยที่เรือนเฟิ่งเหยา"

หลิงเซียวน้อมรับคำสั่ง ทว่าในใจแอบพึมพำ พระชายายังไม่มีใครคุ้มกันใกล้ชิดเลย ไฉนท่านอ๋องถึงส่งคนไปคุ้มครองแม่นางอาเป่ยได้ล่ะเนี่ย จิ๊ๆ หัวใจท่านอ๋องนี่ลำเอียงกระเท่เร่จนแทบจะหนีบไว้ใต้รักแร้อยู่แล้ว!

ฉู่โยวหนานพลันร้องเรียกเขาไว้ "หลิงเซียว! ไปหาผู้ชายหน้าหวานเหมือนสตรีมาอีกสองคน ไม่ต้องมีวิทยายุทธ์ ปลอมเป็นสาวใช้แล้วส่งมาที่นี่!"

หลิงเซียวชะงัก "ท่านอ๋อง ท่านไม่ได้ตรัสผิดใช่หรือไม่ขอรับ ต้องหาผู้หญิงหน้าตาคล้ายผู้ชายหรือเปล่าขอรับ"

"ปากอ๋องผู้นี้มีปัญหา หรือหูเจ้าหนวกกันแน่ ชายหน้าหญิง!" ฉู่โยวหนานถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน!

เมื่อก่อนทำไมถึงไม่รู้มาก่อนนะ ว่าหลิงเซียวเป็นคนอืดอาดยืดยาดน่ารำคาญขนาดนี้

"ขอรับๆ ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ! เข้าใจแล้ว!" หลิงเซียวรู้สึกเย็นวาบตรงเป้ากางเกงขึ้นมาทันที

หรือว่าวันนั้นที่ตนแต่งหญิงจะเข้าตาท่านอ๋องเข้า ท่านอ๋องเลยเปลี่ยนรสนิยมแล้ว โธ่ท่านแม่ ข้ายังอยากแต่งเมียอยู่นะขอรับ!

ฉู่โยวหนานคว้าพู่กันบนโต๊ะขึ้นมาด้ามหนึ่ง แล้วปาใส่หัวหลิงเซียวทันที

หลิงเซียวเอามือกุมศีรษะพลางหันกลับมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "ท่านอ๋อง มีอันใดหรือขอรับ"

"เร็วเข้า! ใช้วิชาตัวเบาไปเลย! ก่อนเช้าวันพรุ่งนี้อ๋องผู้นี้ต้องได้เห็นคน!" ฉู่โยวหนานตวาดเสียงเย็น

หลิงเซียวคิดในใจ ข้าจะไม่ใช้วิชาตัวเบาได้หรือ! รสนิยมท่านอ๋องออกจะพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว!

——

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉู่โยวหนานตื่นขึ้นมา ก็เห็นหญิงงามสองนางในชุดสาวใช้ก้าวเข้ามา

ดูจากท่วงท่าการเดิน ทั้งสองบิดสะโพกย้ายเอวชดช้อย

ดูจากใบหน้า ทั้งคู่คิ้วโก่งดั่งใบหลิว ตากลมโตดั่งผลซิ่ง

ดูจากรูปร่าง ทั้งสองเอวบางร่างน้อย ส่วนเว้าส่วนโค้งเด่นชัด อรชรอ้อนแอ้นยิ่งนัก

"บ่าวเหอฟงมารับใช้ท่านอ๋องเปลี่ยนฉลองพระองค์เจ้าค่ะ"

"บ่าวชุ่ยหลิวมารับใช้ท่านอ๋องล้างหน้าบ้วนปากเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อย ไม่ได้ใสกังวานหวานหูเหมือนอาเป่ย แต่อย่างน้อยก็ฟังไม่เหมือนเสียงบุรุษ

ฉู่โยวหนานโบกมือ "ให้กุ้ยจื่อเข้ามาปรนนิบัติก็พอ"

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะถอยออกไปยืนรอหน้าประตู

หลังจากล้างหน้าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็เป็นอีกวันที่ต้องเดินทางไปค่ายทหารตามปกติ วันนี้เขาต้องไปรับช่วงดูแลกองกำลังพิทักษ์เมือง

ทว่า ก่อนก้าวพ้นประตู ฉู่โยวหนานก็สั่งการว่า "อนุญาตให้พระชายาไปอาบน้ำแร่ของอ๋องผู้นี้ ให้เหอฟงกับชุ่ยหลิวไปคอยปรนนิบัติ คืนนี้ให้พระชายาร่วมโต๊ะเสวยมื้อค่ำที่ศาลาหลิงเฟิง"

กุ้ยจื่อชะงักอึ้ง

ท่านอ๋องบ้านเราตาสว่างแล้วหรือนี่ รู้จักทำดีกับพระชายาแล้วหรือ ในที่สุดสามีภรรยาก็จะได้หวานชื่นกันแล้วหรือ

แต่หลิงเซียวกลับสับสนจนหัวหมุนไปหมด เขารีบวิ่งตามฉู่โยวหนานไปแล้วกระซิบถามเสียงเบา "ท่านอ๋องขอรับ! เหอฟงกับชุ่ยหลิวนั่นมัน…"

"เจ้ากำลังสอนอ๋องผู้นี้ทำงานหรือ" ฉู่โยวหนานส่งเสียงเย็นยะเยือก

หลิงเซียวแข็งทื่อเป็นหินไปในพริบตา นี่…เกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงแล้วกระมัง!

——

ตำหนักโบตั๋น

โม่ชิงอิงได้ยินกุ้ยจื่อมาถ่ายทอดคำสั่ง ทั้งร่างก็ตกตะลึงจนนิ่งงัน

"เจ้าพูดใหม่อีกทีซิ"

กุ้ยจื่อทวนคำ "ท่านอ๋องประทานอนุญาตให้พระชายาไปแช่น้ำแร่ และให้ร่วมโต๊ะเสวยมื้อค่ำที่ศาลาหลิงเฟิงในวันนี้ขอรับ"

มุมปากของโม่ชิงอิงกระตุกสองที จากนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "กุ้ยมามา ตบรางวัล! มาผลัดเสื้อผ้าให้ข้า!"

นี่มันเห็นชัดๆ เลยว่ามีลุ้น!

ความอ่อนโยนที่นางเฝ้าขอมาตลอดแต่ไม่เคยได้ ทำไมจู่ๆ ถึงหล่นทับหัวลงมาดื้อๆ แบบนี้กัน

แต่ระหว่างผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า โม่ชิงอิงก็พลันได้สติกลับมา

บนตัวนางยังมีรอยแส้อยู่เลย หากคืนนี้ต้องร่วมหอแล้วถูกฉู่โยวหนานเห็นเข้า จะอธิบายอย่างไรให้รอดตัวได้ล่ะ

แต่การประทานให้อาบน้ำแร่นี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก นางไม่อยากปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไป

ช่างเถอะ พาอาตงไปคอยปรนนิบัติด้วยแล้วกัน อาตงเป็นคนของตัวเอง ถูกเห็นเข้าก็ไม่เป็นไร

โม่ชิงอิงสวมชุดลำลอง พร้อมเตรียมชุดทางการตามมาที่ศาลาหลิงเฟิง พอเดินเข้ามาในห้องสระอาบน้ำ ก็เห็นสาวใช้รูปร่างอรชรสองนางเดินเข้ามาต้อนรับ

"เหอฟงกับชุ่ยหลิวรับคำสั่งท่านอ๋องมาปรนนิบัติพระชายาสรงน้ำเจ้าค่ะ"

โม่ชิงอิงชะงักไป "พวกเจ้าสองคนเป็นคนมาใหม่หรือ"

"เจ้าค่ะ"

"พวกเจ้ารับใช้อยู่ที่ศาลาหลิงเฟิงหรือ"

"เจ้าค่ะ"

โม่ชิงอิงขมวดคิ้วเรียว ดูท่าท่านอ๋องจะเปลี่ยนนิสัยแล้วจริงๆ คงต้องรีบให้กุ้ยมามาไปหาหญิงคณิกาที่เนื้อตัวสะอาดสะอ้านงดงามมาสักสองสามคนแล้วสิ

นางเอ่ยเสียงเย็น "ข้าไม่ชอบให้คนอื่นมาคอยปรนนิบัติ พวกเจ้าออกไป!"

เหอฟงกับชุ่ยหลิวสบตากัน พลางเอ่ยอย่างลำบากใจ "พระชายาเพคะ แต่นี่เป็นรับสั่งของท่านอ๋อง…"

"ข้าสั่งให้พวกเจ้าออกไปก็ออกไปสิ!" โม่ชิงอิงตวาดอย่างโมโห

เมื่อทั้งสองคนล่าถอยออกไป โม่ชิงอิงจึงค่อยปลดเปลื้องเสื้อผ้าแล้วก้าวลงสู่สระน้ำ

ด้านนอกสระน้ำ เหอฟงกับชุ่ยหลิวเดินออกมาแล้วบอกกับกุ้ยจื่อว่า "พระชายาตรัสว่าไม่ชอบให้คนปรนนิบัติ ไล่พวกเราออกมาเจ้าค่ะ"

กุ้ยจื่อเดาะลิ้น "เช่นนั้นพวกเจ้าก็รออยู่ข้างนอกนี้เถอะ ข้าจะไปจัดการธุระอื่นเสียหน่อย"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากศาลาหลิงเฟิง

เขาเดินสวนกับซูเป่ยพอดี เห็นนางกำลังถือกล่องอาหารเดินตรงมา

กุ้ยจื่อเดาะลิ้นทักทาย "แม่นางอาเป่ย ท่านอ๋องเสด็จไปค่ายทหารแล้วขอรับ"

"อ้าว? ปกติไม่ได้ไปเช้าขนาดนี้นี่!" ซูเป่ยมีสีหน้าแปลกใจ

"เจ้ายังไม่รู้สินะ? ท่านอ๋องบ้านเราได้เข้าดูแลกองกำลังพิทักษ์เมืองแล้ว วันนี้ไปวันแรก แน่นอนว่าต้องไปแต่เช้าตรู่หน่อย" กุ้ยจื่อยิ้มแป้นอย่างยินดีปรีดา ราวกับว่าคนที่ได้ดูแลกองกำลังพิทักษ์เมืองคือตัวเขาเองเสียอย่างนั้น

ซูเป่ยเบะปาก "เมื่อวานข้านั่งร่วมทางกลับมากับเขาแท้ๆ เขายังไม่พูดสักคำเลย!" คงไม่ใช่เพราะฉันไม่ยอมขึ้นรถม้า ก็เลยแกล้งประชดฉันหรอกนะ?

กุ้ยจื่อส่ายหน้า "ท่านอ๋องก็ไม่ได้บอกข้าเหมือนกัน ข้ายังเพิ่งรู้จากปากหลิงเซียวว่าวันนี้จะไปค่ายกองกำลังพิทักษ์เมืองนี่แหละ!"

ซูเป่ยยื่นกล่องอาหารให้ "งั้นเจ้าก็เอาไปกินเถอะ"

กุ้ยจื่อรับมาด้วยรอยยิ้มแป้น แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้พลางทำท่าลึกลับ "แม่นางอาเป่ย ข้าจะบอกให้นะ เจ้าต้องพยายามให้หนักกว่านี้แล้วละ เช้าตรู่วันนี้ยังไม่ทันสว่าง หลิงเซียวก็ส่งแม่นางมาสองคน บอกว่าท่านอ๋องทรงต้องการ ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ท่านอ๋องยังทรงอนุญาตให้พระชายาไปแช่ในสระน้ำแร่ส่วนตัว แถมยังให้พระชายาร่วมโต๊ะมื้อค่ำด้วยนะ!"

ใจของซูเป่ยกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกแม้แต่น้อย เพียงตอบกลับไปอย่างเรียบเฉยว่า "ก็ไหนใครๆ บอกว่าบุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ? เขาเป็นถึงท่านอ๋อง จะมีสิบภรรยาแปดอนุใครจะไปห้ามได้ล่ะ ข้าไปละ! ขนมพวกนั้นเจ้ากินให้หมดด้วยล่ะ!"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

กุ้ยจื่อเกาหัวแกรกๆ แม่นางอาเป่ยคนนี้ทำไมไม่คิดจะขวนขวายเอาเสียเลยนะ? เกิดวันข้างหน้าถูกคนอื่นแย่งชามข้าวไปจะทำอย่างไรกันเล่า?

เขาไม่ทันได้เห็นว่า พอซูเป่ยเลี้ยวพ้นหัวมุม นางก็กระชากดอกผีเสื้อราตรีที่กำลังเบ่งบานเต็มกระถางลงมาอย่างโมโหโทโส ขยี้จนแหลกละเอียดคามือพลางบ่นพึมพำ "ไอ้ผู้ชายสารเลว! เมื่อวานยังจูบฉันอยู่เลย วันนี้ก็แล่นไปหาผู้หญิงคนอื่นแล้ว! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ไอ้คนบ้า!"

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็ลูบอกตัวเองเพื่อระงับโทสะ จากนั้นจึงพึมพำกับตัวเอง "ก็แค่โดนจูบไปสักสองสามสี่ทีเองไม่ใช่เหรอ มีอะไรให้คิดมากกัน? ฉันเป็นคนจากปี 3050 เชียวนะ หัวก้าวหน้า! ใจกว้างจะตาย! ชิ! หน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น ฉันก็ไม่ได้ขาดทุนสักหน่อย!"

"โชคดีนะที่ไม่ได้ไปปรนนิบัติรับใช้อะไรนั่น ไม่อย่างนั้นฉันคงขาดทุนย่อยยับแน่!"

นางปลอบใจตัวเองไปตลอดทาง พอกลับมาถึงเรือนเฟิ่งเหยา ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

"เวิ่นเซี่ย เป้าชิว! ไป! ไปเดินเที่ยวตลาดกับข้า!" ซูเป่ยที่ยัดตั๋วเงินปึกหนาไว้ใต้แผ่นรองรองเท้า เดินเชิดหน้าชูตาพาเวิ่นเซี่ยและเป้าชิวออกจากประตูใหญ่ของจวนอ๋องไป

การจะมาหวังพึ่งเงินรางวัลจากไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นไม่ใช่เรื่องที่ยั่งยืนเลย นางต้องหาหนทางเผื่อทางถอยให้ตัวเองไว้บ้าง

หรือว่าจะลองเปิดร้านขนมหวานดูก่อนดีนะ?