บทที่ 86 พี่หนานหนานกับน้องเป่ยเป่ย

ฉู่เยี่ยนขมวดคิ้ว ทว่ายังไม่ทันได้ตรัสสิ่งใดก็ได้ยินฉู่โยวหนานเอ่ยแก้ต่างขึ้นก่อน "เสด็จพ่อ นางเพิ่งเคยเข้าเฝ้าเป็นครั้งแรก จึงประหม่าไปบ้างพ่ะย่ะค่ะ"

ฉู่โยวหนานเห็นพระบิดาเหลือบมองซูเป่ยแวบหนึ่ง แล้วปรายตามองตนอีกแวบหนึ่ง พร้อมกับได้ยินเสียงในพระทัยว่า *เจ้าสามตัวบัดซบเอ๊ย คราวนี้คงไปถูกตาต้องใจสาวใช้อีกแล้วสิท่า!*

เขาจำต้องก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน ทว่าในจังหวะนั้นกลับได้ยินซูเป่ยเอ่ยด้วยปากคอคล่องปร๋อขึ้นมา "เป็นเพราะบ่าวเห็นถึงพระบารมีอันล้นพ้นขององค์เหนือหัว จึงอดใจไม่ไหวต้องกราบอีกคราเพคะ บ่าวขอถวายบังคมฝ่าบาท!"

กราบเสร็จ นางกลับโขกศีรษะลงไปอีกทีหนึ่ง "บ่าวขอถวายบังคมฝ่าบาทสามคราเพคะ!"

ฉู่เยี่ยนถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ "ลุกขึ้นเถอะ!"

ซูเป่ยลอบถอนหายใจ คราวนี้ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจนยืนได้อย่างมั่นคงเสียที

ฉู่เยี่ยนมองสำรวจนางอีกคราอย่างจริงจัง จากนั้นจึงตรัสว่า "ว่ามาสิ"

ซูเป่ยค้อมศีรษะลงพลางเอ่ย "ทูลฝ่าบาท ที่จริงแล้วหม่อมฉันมิได้เห็นกับตาตัวเองหรอกเพคะ เพียงแต่วันก่อนหม่อมฉันไปฟังงิ้วที่ฮว่าถังชุน บังเอิญพบคนรู้จักเข้าพอดี เขาเล่าให้ฟังว่ามู่หวังเฟยประทับอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นบน แล้วมีบุรุษคนหนึ่งเดินเข้าไป ต่อมาตอนหม่อมฉันจะกลับก็เห็นหวงสือเข้า ตอนนั้นมิได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่งจับตัวเขาได้ หม่อมฉันถึงเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงย้อนกลับไปถามคนผู้นั้นอีกครา หวงสือมีหน้าตาโดดเด่นสะดุดตา พอบรรยายรูปพรรณสัณฐานไป คนผู้นั้นก็ยืนยันอย่างมั่นเหมาะ บอกว่าคนที่เข้าพบมู่หวังเฟยในตอนนั้นคือชายผู้นี้จริงๆ เพคะ"

ฉู่เยี่ยนพยักหน้าเบาๆ "เอาละ เจ้าออกไปได้"

ซูเป่ยก้มหน้าอยู่ตลอด ในใจคิดว่าอุตส่าห์ได้เจอฮ่องเต้ตัวจริงเสียงจริงทั้งที ถ้าไม่ได้เห็นหน้าตานี่ช่างน่าเสียดายชะมัด หรือว่า…จะแอบชำเลืองมองสักแวบดีนะ?

ฉู่โยวหนานรีบเอ่ยปากขึ้นทันที "เสด็จพ่อ จะต้องเรียกตัวเสี่ยวเอ้อร์ของฮว่าถังชุนมาสอบถามดูอีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

อาศัยจังหวะที่ฉู่เยี่ยนหันไปมองเขา ซูเป่ยจึงแอบปรายตาขึ้นมองแวบหนึ่ง

ฮ่องเต้ก็ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไปนี่นา แล้วให้กำเนิดลูกชายที่หน้าตาหล่อเหลาขนาดฉู่โยวหนานออกมาได้ยังไงกันเนี่ย? ซูเป่ยลอบพึมพำในใจ

ฉู่โยวหนานเกือบจะกลั้นขำไม่อยู่ ต้องขบปลายลิ้นตัวเองไว้ถึงฝืนทนได้

ทว่ากลับได้ยินเสียงในใจของฉู่เยี่ยนดังขึ้นมาว่า 'แม่หนูนี่หน้าตาสะสวยใช้ได้ ไม่ดูมารยาเย้ายวนเหมือนคุณหนูสกุลโม่'

ฉู่โยวหนานลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ด่านแรกนี้ถือว่าผ่านไปด้วยดี อย่างน้อยเสด็จพ่อก็ไม่ได้ทรงนึกรังเกียจนาง

หลังจากซูเป่ยถอยออกไปแล้ว ฉู่เยี่ยนจึงค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่ง จากนั้นจึงรับสั่งว่า "ไม่ต้องแล้ว ถ่ายทอดราชโองการ ให้โม่ไก้ซื่อกับมู่อ๋องและพระชายาเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้!"

แม้พระองค์จะแสดงท่าทีสงบนิ่ง ทว่าฉู่โยวหนานรู้ดีว่าเสด็จพ่อกำลังจะลงมือกับโม่ไก้ซื่อแล้ว และกำลังใคร่ครวญว่าจะจัดการอย่างไรเพื่อไม่ให้โม่ไก้ซื่อตื่นตูมจนเตลิดไปเสียก่อน

ดีมาก ทว่าฝ่ายโม่ไก้ซื่อเองก็อาจจะมีความเคลื่อนไหวอื่นอีก ต้องจับตาดูให้ดี

ครึ่งชั่วยามให้หลัง โม่ไก้ซื่อมาถึงเป็นคนแรก ฉู่โยวเฉินตามเข้ามาติดๆ ส่วนโม่ชิงเหลียนนั้นมีคนช่วยประคองเข้ามา

แม้โม่ชิงเหลียนจะแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมมาแล้ว ทว่าสีหน้ากลับดูไม่สู้ดีนัก ทั้งยังเอามือข้างหนึ่งกุมท้องไว้ ฉู่โยวหนานก้าวขึ้นหน้าไปทำความเคารพมู่อ๋องและพระชายา

ทว่าในใจเขากลับไร้ซึ่งความเวทนาต่อโม่ชิงเหลียนแม้แต่น้อย ถึงจะยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่ซูเป่ยไม่มีทางพูดจาเหลวไหลแน่ คนที่สั่งให้คนอื่นไปทำเรื่องไร้หัวใจพรรค์นั้นได้ ตัวโม่ชิงเหลียนเองก็คงมีจิตใจดำมืดไม่แพ้กัน

เปิดฉากมา ฉู่เยี่ยนมิได้เอ่ยตำหนิโม่ไก้ซื่อก่อน ทั้งยังมิได้พาดพิงถึงเรื่องฆาตกรต่อเนื่อง หากแต่ทอดพระเนตรมองไปยังมู่อ๋องและพระชายาด้วยสายพระเนตรล้ำลึก ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ช่วงนี้เราได้ยินเรื่องบางอย่างมา เป็นเรื่องที่กระทบต่อเกียรติยศชื่อเสียงของจวนมู่หวัง เราจึงจำต้องเรียกพวกเจ้าสองคนสามีภรรยามาตักเตือนเสียหน่อย"

ฉู่โยวเฉินขมวดคิ้ว รีบเอ่ยขึ้นทันที "เสด็จพ่อ! อย่าได้ทรงหลงเชื่อ…"

ฉู่เยี่ยนสะบัดแขนเสื้อ สีหน้าพลันเย็นเยียบลงสามส่วน "สายข่าวของเราส่งข่าวมาเอง เจ้ากำลังจะบอกว่าเราไม่ควรเชื่ออย่างนั้นรึ?"

ฉู่โยวเฉินก้มหน้าลงอย่างสลด "ลูกมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ"

ฉู่โยวหนานถึงเพิ่งได้ประจักษ์ว่า แท้จริงแล้วทุกความเคลื่อนไหวของเหล่าองค์ชายล้วนอยู่ในสายพระเนตรของเสด็จพ่อทั้งสิ้น แต่เดิมเขาเพียงแค่คาดเดา ทว่ายามนี้จึงได้รู้แจ้งว่าเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

แน่นอนว่าเขารู้จากการได้ยินเสียงในใจของฉู่เยี่ยน ความจริงต่อให้ซูเป่ยไม่มารายงาน ฉู่เยี่ยนก็ทรงทราบเรื่องอยู่แล้ว

ฉู่เยี่ยนตรัสอีกว่า "เราเชื่อว่ามู่หวังเฟยมิใช่คนสำส่อน ทว่าตามกฎระเบียบของราชวงศ์ การแอบพบปะบุรุษภายนอกจะปล่อยผ่านไปมิได้ มู่อ๋อง เจ้าลองว่ามาซิ เรื่องนี้ควรจัดการเช่นไร"

ฉู่โยวเฉินถอนหายใจโล่งอก ขอเพียงคดีฆาตกรต่อเนื่องไม่ลามมาถึงตัว เรื่องอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง เขาก้มหน้าลงเอ่ยว่า "เสด็จพ่อ มู่หวังเฟยนางเพียงบังเอิญพบคนรู้จักเก่าจึงหยุดสนทนาชั่วครู่ มิได้นับเป็นความผิดร้ายแรงอันใด อีกทั้งวันนี้นางกระทบกระเทือนครรภ์อยู่บ้าง เช่นนั้นลงโทษกักบริเวณนางเป็นเวลาหนึ่งเดือนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม คัดคัมภีร์วัชรสูตรร้อยจบด้วย จะได้สงบจิตสงบใจ!" ฉู่เยี่ยนตรัสด้วยสีหน้าราบเรียบ

โม่ชิงเหลียนถึงค่อยโล่งอก โทษเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไรเลย หัวยังอยู่ ตำแหน่งยังอยู่ ลูกก็ยังอยู่ เรื่องอื่นล้วนไม่สลักสำคัญ

ฉู่โยวหนานกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ช่างโชคดีนักที่สตรีร้ายกาจพรรค์นี้มิได้อยู่ในจวนของเขา ได้แต่หวังว่าเรือนหลังของเสด็จพี่ใหญ่จะสงบสุขลงได้บ้าง

ฉู่เยี่ยนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายพระเนตรไปมองโม่ไก้ซื่อ "ท่านแม่ทัพโม่ตรากตรำเพื่อความสงบสุขของแคว้นเรา นับว่าเหน็ดเหนื่อยยิ่ง ทว่าบุตรธิดาในเรือนกลับขาดการสั่งสอนไปบ้าง"

"กระหม่อมรู้ผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" โม่ไก้ซื่อรีบเอ่ย

ฉู่เยี่ยนตรัสต่อว่า "เราจะให้ท่านโม่หยุดพักสักหนึ่งเดือน เจ้าจะได้ฟื้นฟูกำลังวังชา และหาเวลาอบรมสั่งสอนบุตรธิดาเสียใหม่"

โม่ไก้ซื่อลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก โทษแค่นี้จะนับเป็นอันใดได้ ช่างเบาบางไร้ผลสิ้นดี

ทว่าประโยคถัดมาของฉู่เยี่ยน กลับทำให้ทั้งโม่ไก้ซื่อและฉู่โยวเฉินหน้าเปลี่ยนสีในทันใด

"ตลอดหนึ่งเดือนนี้ ในกองทัพไม่อาจไร้ผู้นำ เช่นนั้นท่านโม่จงส่งมอบป้ายอาญาสิทธิ์กองทัพพิทักษ์เมืองให้ซู่อ๋องไปก่อนเถิด"

โม่ไก้ซื่อกุมอำนาจทหารมานานยี่สิบกว่าปี ส่วนที่สำคัญที่สุดก็คือกองทัพพิทักษ์เมืองนี้เอง เบื้องหน้าบอกให้เขาพักผ่อน แต่แท้จริงแล้วคือการริบอำนาจชัดๆ เขาจะยอมจำนนได้อย่างไร!

โม่ชิงเหลียนเองก็รู้ซึ้งถึงข้อนี้ พลางคิดในใจ: แม้จะไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้น แต่ดูทรงแล้วต้องเป็นเพราะเรื่องนั้นแน่ๆ ถึงได้ลงโทษท่านพ่อ! แย่แล้วคราวนี้!

คนที่ตกตะลึงที่สุดย่อมหนีไม่พ้นฉู่โยวเฉิน แม้ตนจะไม่โดนลงโทษอันใด แต่เห็นได้ชัดว่าตราชูแห่งความไว้วางใจของเสด็จพ่อได้เอียงไปทางฉู่โยวหนานเสียแล้ว

เขายังมิได้ทำอะไรเลยแท้ๆ! โม่ชิงเหลียนไปก่อเรื่องบัดซบอันใดไว้กันแน่? กักบริเวณสามเดือนจะไปพออะไร พอกลับไปต้องกักบริเวณนางสักหนึ่งปีถึงจะสาสม!

ทว่าฉู่โยวหนานกลับมิได้ยินดีเท่าใดนัก อำนาจทหารที่แลกมาด้วยชีวิตของเด็กหกคน ช่างชุ่มโชกไปด้วยคาวเลือดเหลือเกิน

ภายในห้องทรงพระอักษรดูผิวเผินสงบนิ่งไร้คลื่นลม ทว่าในใจของแต่ละคนกลับปั่นป่วนดั่งพายุ ฉู่โยวเฉินเคยคิดว่าตำแหน่งไท่จื่อเป็นสิ่งของในกำมือตน ทว่าครานี้เขาถึงได้ตระหนักว่า บางทีฐานะโอรสองค์โตสายตรงอาจมิใช่ป้ายทองคุ้มภัยสารพัดนึกเสียแล้ว

ซูเป่ยรอยู่นานสองนานจนขาชาไปหมด ในที่สุดประตูห้องทรงพระอักษรก็เปิดออก ฉู่โยวเฉินที่เดินนำออกมาก่อนถลึงตาใส่นาง โม่ชิงเหลียนที่ตามหลังมาก็ถลึงตาใส่เช่นกัน ส่วนโม่ไก้ซื่อที่อยู่รั้งท้ายแทบจะใช้สายตาเชือดเฉือนนางให้ตายคาที

มีเพียงฉู่โยวหนานคนเดียวที่ทอดสายตามองนางพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

ซูเป่ยเบะปาก นึกในใจ: สมน้ำหน้า! ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าขนาดนี้ ไม่โดนตัดหัวก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว! ถลึงตาใส่ฉันแล้วมันได้อะไรขึ้นมา เนื้อฉันคงไม่หลุดไปสักชิ้นหรอกย่ะ! สู้พี่หนานหนานของฉันก็ไม่ได้ ถึงจะเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงทางอารมณ์ไปหน่อย แต่อย่างน้อยทัศนคติก็ยังพอรับได้…

ฉู่โยวหนาน: …

ข้าไปทำอะไรผิดอีกล่ะเนี่ย? รู้อยู่แก่ใจว่าโม่ชิงอิงเป็นนางงูพิษ ยังจะให้ข้าไปตามใจนางอีกหรือไง?

แต่ก็นะ… คำว่า 'พี่หนานหนาน' ที่หลุดมาจากใจเสี่ยวเป่ยเป่ย ทำไมฟังแล้วหวานหูพิลึกแฮะ?

เมื่อพ้นเขตวังจนมาถึงรถม้า ฉู่โยวหนานก็ยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยว่า "อาเป่ย ขึ้นรถ!"

ซูเป่ยสะบัดหน้าหนี "อากาศร้อนเจ้าค่ะ บ่าวขอรับลมข้างนอกดีกว่า!"

ฉู่โยวหนาน: หิมะแทบจะตกอยู่รอมร่อ ยังจะมีกะจิตกะใจมารับลมอะไรอีก…

ทว่าเขาไม่ได้บังคับนาง เพราะในใจมีแผนการอื่นอยู่แล้ว

แม้เรื่องที่โม่ชิงอิงสวมหมวกเขียวให้ เขาจะพอทำใจปล่อยวางลงได้บ้างแล้ว ทว่าชาติก่อนนางติดค้างเขา ชาตินี้ก็ยังก่อเรื่องอีก ต่อให้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร ก็สุดจะทานทนไหว

เขาจะทำให้นางต้องเจ็บปวด ทั้งร่างกายและหัวใจ