บทที่ 85 เข้าเฝ้าเบื้องพระพักตร์ครั้งแรก

ซูเป่ยเข้าใจความหมายได้ทันที สองมือจึงประกบเข้าที่ใบหน้าของเขา พลางคลึงพลางเอ่ย "ท่านอ๋องก็ปวดหน้าด้วยหรือเจ้าคะ? มาๆ บ่าวจะนวดหน้าให้ท่านอีกรอบ ยกกระชับร่องแก้ม ลบรอยย่นที่หน้าผาก นวดจุดจิงหมิง คลึงเบ้าตา… สบายขึ้นหรือไม่เจ้าคะ?"

มุมปากของฉู่โยวหนานกระตุกค้าง อะไรของนางกันเนี่ย?! เขาไปมีร่องแก้มกับรอยย่นบนหน้าผากตั้งแต่เมื่อไหร่?! เขายังหนุ่มแน่นหล่อเหลาอยู่นะ!

ซูเป่ย: *คิดจะเล่นฉันเหรอ ให้ฉันจูบนายเนี่ยนะ? ต้นขาใหญ่ฉันก็อยากจะเกาะอยู่หรอก แต่ฉันไม่คิดจะพลีกายย่ะ เดี๋ยวก็ต้องไถ่ตัวออกจากจวนแล้ว ยังต้องออกไปโอบกอดอิสรภาพอีก…*

มือใหญ่พลันบีบแน่นขึ้น ฉู่โยวหนานกัดฟันกรอดจ้องมองนาง "อาเป่ย! อ๋องผู้นี้ปฏิบัติต่อเจ้ายังไม่ดีพออีกหรือ?"

ใบหน้าของซูเป่ยขยับจากระยะหนึ่งฟุตเข้ามาชิดเหลือเพียงหนึ่งนิ้ว สายตาทั้งสองข้างของนางจับจ้องไปที่สันจมูกโด่งของเขาจนตาแทบจะเหล่เข้าหากัน

"ดี ดี ดีมาก… แน่นอนว่าดีเจ้าค่ะ มีสาวใช้บ้านไหนบ้างได้อยู่เรือนแยกคนเดียว เหอๆ ฮ่าๆ ดีจริงๆ เจ้าค่ะ!" นางหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

เมื่อเห็นท่าทางตาเหล่แถมยังลนลานของนาง ฉู่โยวหนานก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา เมฆหมอกหม่นหมองในใจพลันมลายหายไปจนสิ้น

กึก!

รถม้าสะเทือนขึ้นมาจังหวะหนึ่ง ริมฝีปากของซูเป่ยจึงชนเข้ากับแก้มของฉู่โยวหนานพอดิบพอดี ตรงตำแหน่งที่เขาเพิ่งจี้เมื่อครู่เป๊ะๆ

ฉู่โยวหนาน: *คิดจะเล่นลิ้นเหรอ! แค่ถนนหนทางยังทนดูไม่ไหวเลย! ฮ่าๆ!*

ซูเป่ย: *โล่งอกไปที คราวนี้โดนแก้มไม่ใช่ปาก…*

ไม่ใช่ปากงั้นหรือ?

ฉู่โยวหนานหันหน้าขวับทันที เปลี่ยนจากแก้มกลายเป็นริมฝีปาก

แถมยังใช้มือรั้งท้ายทอยของนางเอาไว้แน่น

คิดจะเล่นลิ้นกับข้าเรอะ! ไหนว่าไม่ใช่ปากไง! คิดจะหนีงั้นรึ! ร่องแก้มดีนัก! รอยย่นหน้าผากดีนัก!

ซูเป่ย: *ไอ้ปีศาจหื่น! คนชั่ว! ทำไม… ชักจะมึนหัวแล้วเนี่ย…*

รถม้าหยุดลง กุ้ยจื่อเปิดม่านรถม้าขึ้น ก็เห็นคนทั้งสองกำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่ข้างใน ฉู่โยวหนานกอดรัดอาเป่ยไว้แน่น ส่วนอาเป่ยก็คล้องคอเขาไว้สุดแรง

ที่สำคัญที่สุดคือ รังดุมคอเสื้อของอาเป่ยหลุดออกไปหลายเม็ด เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง

"ขะ…ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ! ท่านอ๋อง ถึงหน้าประตูด้านนอกวังแล้วขอรับ" กุ้ยจื่อรีบปล่อยม่านรถม้าลง หดหัวก้มหน้าทำตัวลีบเหมือนนกกระทาทันควัน

ในที่สุดซูเป่ยก็ได้สูดหายใจเข้าปอด ครู่ต่อมานางถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า รอบลำคอมันเย็นวาบแปลกๆ…

"ท่าน…" นางรีบยกมือปิดคอเสื้อด้วยความตกใจ ถอยกรูดไปด้านหลังจนก้นกระแทกนั่งลงกับพื้นรถม้า

โอ๊ย… กระดูกก้นกบ… เจ็บชะมัด… ฮือๆ…

เมื่อเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของนาง ฉู่โยวหนานก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา "เข้าวังไปพร้อมกับอ๋องผู้นี้!"

ซูเป่ยแอบค้อนเขาหนึ่งที "บ่าวไม่ไปเจ้าค่ะ บ่าวจะกลับจวน!"

"ระวังจะมีคนมาล้างแค้น ฆ่าเจ้าทิ้งกลางทางก็แล้วกัน!" ฉู่โยวหนานกล่าวเสียงเข้ม

ซูเป่ยสะดุ้งโหยง นั่นสิ คนที่นางเพิ่งไปล่วงเกินคือท่านอ๋องกับท่านแม่ทัพใหญ่เชียวนะ

นางพลันปอดแหกขึ้นมา รีบเดินตามหลังฉู่โยวหนานต้อยๆ อย่างว่าง่าย

คนทั้งหมดเดินมาจนถึงหน้าห้องทรงพระอักษร ซูเป่ยกับกุ้ยจื่อรออยู่ข้างนอก ส่วนฉู่โยวหนานเดินเข้าไปเพียงลำพัง

"ลูกถวายบังคมเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ"

ฉู่เยี่ยนประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองฎีกาในมือ ราวกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเดินเข้ามา

เนิ่นนานผ่านไป พระองค์จรดพู่กันเขียนตอบลงบนฎีกาประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงเงยพระพักตร์ขึ้น "ลุกขึ้นเถิด!"

ฉู่โยวหนานขานรับแล้วลุกขึ้น หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงรู้สึกหวั่นเกรงที่พระบิดาทำเมินเฉยใส่ตนเช่นนี้ แต่ทว่าตอนนี้ เขารู้ดีว่าฉู่เยี่ยนเพียงต้องการสั่งสอนให้เขาเกรงกลัวเท่านั้น

ความคิดลึกล้ำของจักรพรรดินั้นยากหยั่งถึง ทว่าเมื่อมาถึงตรงหน้าเขา มันกลับไม่ได้ยากเย็นถึงเพียงนั้นแล้ว

"ทูลเสด็จพ่อ เรื่องฆาตกรต่อเนื่องลูกได้สืบกระจ่างแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ฉู่โยวหนานเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ

ฉู่เยี่ยนยกถ้วยชาข้างกายขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วตรัสเรียบๆ "ว่ามาสิ"

"คนผู้นี้คือหลานชายของโม่ไก้ซื่อ นามว่าหวงสือ หลังเทียบรอยฟันแล้วตรงกับรอยบนศพเหล่านั้นทุกประการ จึงมั่นใจได้ว่าคนร้ายคือเขาอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" ฉู่โยวหนานพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไป

ฉู่เยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย "หลานชายของโม่ไก้ซื่อรึ?"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วเรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังหรือไม่?" ฉู่เยี่ยนซักไซ้ต่อ

ฉู่โยวหนานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทูลว่า "นักโทษทนการทรมานไม่ไหวจนสิ้นใจไปเสียก่อน คำสารภาพจึงเขียนได้เพียงครึ่งเดียว ขอเสด็จพ่อโปรดทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ"

กล่าวจบ เขาก็ยื่นแผ่นกระดาษที่มีอักษรเขียนไว้เพียงสองคำว่า 'โม่ชิง' ขึ้นไปถวาย

ฉู่เยี่ยนขมวดคิ้วแน่น "โม่ชิง? สรุปแล้วเรื่องนี้ยังคงเกี่ยวข้องกับโม่ไก้ซื่ออย่างนั้นรึ?"

"จะเกี่ยวข้องกับแม่ทัพโม่หรือไม่ลูกก็มิอาจทราบได้ ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบุตรสาวคนใดคนหนึ่งของสกุลโม่พ่ะย่ะค่ะ ลูกค้นพบป้ายห้อยเอวชิ้นหนึ่งจากตัวของหวงสือ ขอเสด็จพ่อโปรดทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ"

ระหว่างที่พูด เขาก็ยื่นป้ายห้อยเอวสองชิ้นขึ้นไปถวาย

ฉู่เยี่ยนพิจารณาดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตรัสขึ้น "ป้ายสองชิ้นนี้ดูคล้ายกันมาก แต่กลับมีจุดต่างกันเล็กน้อย เจ้ากำลังจะบอกว่าโม่ไก้ซื่อให้คนทำป้ายปลอมเลียนแบบทหารกองกำลังส่วนตัวของเจ้า แล้วจงใจสร้างคดีนี้ขึ้นมาอย่างนั้นรึ?"

ในชาติก่อน หากพระบิดาตรัสเช่นนี้ ในใจของฉู่โยวหนานคงต้องหวาดหวั่นเป็นแน่แท้ ด้วยว่าพระบิดาทรงโปรดปรานและไว้วางใจโม่ไก้ซื่อเป็นอย่างยิ่ง มีพระราชทานรางวัลให้อยู่เป็นนิจ

ทว่าในยามนี้ เขาได้ยินสิ่งที่ฉู่เยี่ยนคิดอยู่ในใจอย่างชัดเจนว่า 'นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะกดดันโม่ไก้ซื่อ'

ฉู่โยวหนานจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "วันนี้ลูกสอบสวนไปได้เพียงครึ่งทาง แม่ทัพโม่กับเสด็จพี่ใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน นักโทษที่เดิมทีไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ครั้นผ่านการไต่สวนของเสด็จพี่ใหญ่ กลับเกือบจะหมดลมหายใจในทันที เหลือทิ้งไว้เพียงสองคำนี้พ่ะย่ะค่ะ ทว่าลูกยังมีพยานอีกคนหนึ่ง บอกว่าเคยเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ไปพบกับคนผู้นี้ที่ฮว่าถังชุนพ่ะย่ะค่ะ"

ฉู่เยี่ยนยังคงนิ่งเงียบ

ฉู่โยวหนานจึงทูลต่อ "การพบหน้ากันมิอาจชี้ชัดได้ว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ยิ่งไปกว่านั้นนางเป็นเพียงสตรีในเรือนหลัง คงมิอาจมีความกล้าและสติปัญญาถึงเพียงนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

ในพระทัยของฉู่เยี่ยนเกิดคลื่นความคิดซัดสาด การที่พระองค์สามารถก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรได้สำเร็จ โม่ไก้ซื่อมีส่วนช่วยอย่างมาก หลายปีมานี้พระองค์จึงต้องพึ่งพาโม่ไก้ซื่ออยู่หลายส่วน ทว่าโม่ไก้ซื่อในยามนี้ดูเหมือนจะไม่พึงพอใจกับสิ่งที่มีอยู่เสียแล้ว เห็นได้จากการที่เขาส่งบุตรสาวไปแต่งงานกับผู้ใดบ้าง

บุตรชายคนรองสายตรงของรองเสนาบดีกรมขุนนาง, หลานชายคนโตของเสนาบดีกรมพระคลัง, บุตรชายคนเล็กของรองเสนาบดีกรมกลาโหม, บุตรชายคนโตของเสนาบดีศาลต้าหลี่

นอกจากนี้ยังมีองค์ชายอีกสองพระองค์

เนิ่นนานผ่านไป พระองค์จึงตรัสด้วยสุรเสียงเข้ม "พาพยานคนนั้นเข้ามาให้เราดูหน้าสิ"

"ช่างบังเอิญนัก นางตามลูกมาด้วยพอดีพ่ะย่ะค่ะ" ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ที่เขาต้องการก็คือให้อาเป่ยได้มาปรากฏตัวต่อหน้าพระพักตร์เสด็จพ่อ ไม่แน่ว่าหากเสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญขึ้นมา อาจจะพระราชทานอนุญาตให้นางเป็นชายารองทันทีก็เป็นได้

ซูเป่ยที่รออยู่ด้านนอกนึกว่าตนจะต้องยืนรอแกร่วอยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ ใครจะไปคิดว่าหวังกงกงจะเรียกให้นางเข้าไปข้างใน

ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้เชียวนะ นี่เป็นครั้งแรกของนางเลย! แอบตื่นเต้นนิดๆ แฮะ

ขณะที่เดินเข้าไป นางก็ทบทวนในสมองไปด้วยว่า ต้องทำความเคารพตามธรรมเนียมใหญ่อย่างไรกันนะ?

พอเพิ่งก้าวเข้ามาในโถงตำหนัก นางก้มหน้าเดินไปข้างหน้าตามความทรงจำ พลางทบทวนขั้นตอนการกราบถวายบังคมอย่างรวดเร็วอีกรอบ…

เอ๊ะ…

ทำไมเผลอเดินชนเข้ากับใครบางคนได้ล่ะเนี่ย?

นางยังไม่ทันเดินพ้นประตูเข้ามา ฉู่โยวหนานก็ได้ยินเสียงหัวใจของนางเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำแล้ว พอเดินเข้ามาไม่กี่ก้าว ก็เห็นนางก้มหน้าก้มตาพุ่งตรงมาทางเขาโดยไม่คิดจะหลบเลยสักนิด ในหัวก็เอาแต่คิดว่าจะทำความเคารพอย่างไรดี…

เขาแอบยกยิ้มมุมปาก พลางดึงซูเป่ยหลบไปด้านข้าง ในใจคิดว่าโชคดีที่เสด็จพ่อกำลังทอดพระเนตรฎีกาอยู่ มิเช่นนั้นคงได้กริ้วขึ้นมาแน่

ซูเป่ยถูกเขาดึงไปด้านข้าง จึงรีบเหลือบตามองแวบหนึ่ง จากนั้นก็คุกเข่าลงไปทางที่ประทับของฮ่องเต้ น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย "บ่าวถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ"

…

นางลืมไปชั่วขณะว่าตนเองกำลังสวมชุดบุรุษอยู่…

ฉู่เยี่ยนเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจนัก จากนั้นจึงค่อยๆ วางฎีกลง แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ลุกขึ้นเถิด แล้วเล่ามาว่าเจ้าไปเห็นอะไรที่ฮว่าถังชุนมาบ้าง"

ซูเป่ยรีบลุกขึ้นยืน ทว่าพออ้าปากเตรียมจะพูด กลับไม่ทันระวังเหยียบเข้าที่ชายเสื้อคลุมเข้าเต็มเปา ทำให้ล้มคะมำคุกเข่าลงไปใหม่อีกรอบดังตุ้บ