บทที่ 84 นี่คือต้นขาใหญ่ ต้องเกาะไว้ให้แน่น

คนที่เดินเข้ามาสวมชุดเด็กรับใช้ เกล้ามวยผมเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ดวงตาผลซิ่งทอประกายยิ้มแย้มสามส่วน "บ่าวขอคารวะมู่หวัง คารวะซู่อ๋อง คารวะท่านแม่ทัพโม่เจ้าค่ะ บ่าวเป็นเด็กรับใช้ของร้านฮว่าถังชุน"

ฉู่โยวหนานขมวดคิ้วมองนาง พลางเบ้ปาก นึกตำหนิในใจว่ายัยเด็กคนนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี เวลานี้แล่นมาทำไมกัน? ในคุกนี้ไอเย็นยะเยือกอบอวล ไม่กลัวบ้างหรือไง…

เชอะ! แค่นี้เองเหรอ? ซอมบี้แขนขาดขาด้วนฉันเห็นมาจนชินตาแล้ว ไอ้แค่ทรมานแค่นี้ไม่เห็นเท่าไหร่เลย!

ซูเป่ยแอบจิ๊ปากในใจ

จากนั้นนางจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่นอบน้อมและไม่แข็งกร้าว "วันที่ยี่สิบสี่เดือนเก้า ในห้องส่วนตัวอักษรชุนบนชั้นสองของร้านฮว่าถังชุน ช่วงปลายยามซื่อต่อต้นยามอู่ บ่าวเห็นชายผู้นี้พบปะกับสตรีผู้หนึ่งเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าคนผู้นี้เป็นตัวหายนะ อีกทั้งได้ยินว่าเรื่องนี้อยู่ในความดูแลของซู่อ๋อง บ่าวจึงถือดีไปขอเข้าพบที่หน้าประตูจวนอ๋อง บังเอิญพบเด็กรับใช้ของท่านอ๋องเข้าพอดี จึงได้รบกวนขอร้องให้เขาพาบ่าวมาที่นี่เจ้าค่ะ"

ด้านหลังนาง กุ้ยจื่อร่ำร้องความอยุติธรรมอยู่ในใจจนแทบกระอัก เขาแค่ได้ยินอาเป่ยบอกว่าจะเอาขนมมาส่งให้ท่านอ๋อง ใครจะไปรู้ว่ายัยตัวแสบนี้จะแล่นมาเป็นพยานอะไรที่นี่กันเล่า!

อารมณ์หม่นหมองของฉู่โยวหนานคลายลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าไปทางซูเป่ยสองสามก้าวแล้วเอ่ยเสียงขรึม "สตรีที่เจ้าพูดถึง คือผู้ใด?"

หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้น ด้วยกลัวเหลือเกินว่าซูเป่ยจะเอ่ยชื่อโม่ชิงอิงออกมา เพราะอย่างไรเสียเรื่องอัปยศในเรือน เขาก็ไม่อยากให้แพร่งพรายออกไปข้างนอก

ซูเป่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ฉู่โยวหนานได้ยินชื่อที่นางท่องอยู่ในใจ ถึงได้ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เป็นบุตรสาวคนโตของแม่ทัพโม่ มู่หวังเฟยโม่ชิงเหลียนเจ้าค่ะ" ซูเป่ยพูดจบก็ขยับเข้าไปใกล้ฉู่โยวหนานอีกสองก้าว

สองคนฝั่งตรงข้ามนั่นตัวร้ายกาจทั้งนั้น อย่าเพิ่งลงมือซัดฉันตายเชียวนะ ฉู่โยวหนาน ฉู่โยวหนาน ฉันช่วยเหลือนายครั้งใหญ่เลยนะ นายต้องคุ้มครองชีวิตน้อยๆ ของฉันด้วยล่ะ!

มุมปากของฉู่โยวหนานอดโค้งขึ้นไม่ได้ เขาส่งสายตาให้ซูเป่ยถอยไปยืนด้านข้าง จากนั้นจึงหันไปมองฉู่โยวเฉิน "เสด็จพี่ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าไปล่วงเกินพี่สะใภ้เข้าตั้งแต่เมื่อไร นางถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีข้าเช่นนี้!"

ฉู่โยวเฉินขมวดคิ้ว สะบัดแขนเสื้อลุกขึ้นยืน "เหลวไหลสิ้นดี! จะเอาคำพูดลอยๆ ไม่กี่ประโยคของบ่าวรับใช้คนหนึ่งมาปรักปรำว่าชิงเหลียนเป็นคนทำได้อย่างไรกัน?! นี่มันใส่ร้าย! ใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ!"

โม่ไก้ซื่อกัดฟันแน่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าหมากตัวที่ส่งไปอยู่ข้างกายบุตรสาว จะกล้าหันไปพูดเข้าข้างคนนอกในจังหวะคับขันเช่นนี้ ยังดีที่หวงสือเหลือลมหายใจเพียงรวยริน เรื่องของโม่ชิงอิงจึงนับว่าปิดบังไว้ได้

หมากอย่างโม่ชิงอิงถือว่ายังรักษาเอาไว้ได้

ส่วนโม่ชิงเหลียน ก็ปล่อยให้มู่หวังไปตามปกป้องเอาเองเถอะ!

ฉู่โยวหนานได้ยินชื่อโม่ชิงอิงอีกครั้ง ในใจก็เกิดระลอกคลื่นแห่งความสะท้อนใจ ทว่าเขากดความขุ่นเคืองในอกลงไป แล้วเอ่ยเสียงขรึม "คนงานในฮว่าถังชุนมีมากมาย คนที่เคยพบเห็นก็ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว เรื่องนี้พิสูจน์ได้ไม่ยาก ในเมื่อเรื่องนี้พัวพันไปถึงพี่สะใภ้ เช่นนั้นพวกเราสองพี่น้องก็คงไม่สะดวกที่จะตัดสิน ให้เสด็จพ่อทรงเป็นผู้วินิจฉัยเสียจะดีกว่า"

ฉู่โยวเฉินมาเสียเที่ยว จึงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปด้วยความหงุดหงิด โม่ไก้ซื่อเองก็จำต้องทูลลาเช่นกัน

ฉู่โยวหนานมองหวงสือจากระยะไกล แววตาเย็นยะเยียบดุจน้ำแข็ง

หวงสือเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วจึงทิ้งศีรษะลงอย่างหมดแรง

ในยามนี้ เขารู้สึกเพียงว่าคนทั้งใต้หล้าล้วนทรยศหักหลังเขา

โม่ไก้ซื่อขับไล่ครอบครัวของเขา โม่ชิงเหลียนรับปากจะหาทางรอดให้ โม่ชิงอิงตัดลิ้นของเขา คนเหล่านี้ล้วนหักหลังเขาทั้งสิ้น

แม้แต่นางสาวใช้ตัวน้อยที่เคยลงไม้ลงมือทุบตีเขาอยู่หลายหนคนนั้น ยังวิ่งมาเป็นพยานซ้ำเติม กระทั่งนางก็ยังทำร้ายเขา

ตอนที่ฉู่โยวหนานก้าวออกจากคุกหลวง อารมณ์ของเขาหนักอึ้ง ศึกแย่งชิงอำนาจในราชสำนักล้วนอยู่ในความคาดหมายของเขามาเนิ่นนาน ทว่าการทรยศของโม่ชิงอิง กลับอยู่นอกเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง

ซูเป่ยกำลังยืนรอกับกุ้ยจื่อและหลิงเซียวอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นเขาเดินออกมา นางก็ส่งยิ้มให้เขา

รอยยิ้มนี้ ในสายตาของฉู่โยวหนาน กลับบริสุทธิ์สดใสราวกับสายลมแห่งวสันตฤดู

"เข้าวัง!" ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงเรียบ จากนั้นก็ดึงมือนางเดินตรงไปยังรถม้า "เจ้าขึ้นรถม้าของข้า"

ซูเป่ยกระซิบเสียงเบาทำนองทวงความชอบ "ท่านอ๋อง เรื่องในวันนี้ บ่าวนับว่าทำความดีความชอบใหญ่หลวงใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

"อืม" ฉู่โยวหนานตอบรับเสียงเรียบแล้วนั่งลงในรถม้า

ซูเป่ยนั่งลงบนตั่งเตี้ยตรงประตู พลางพึมพำงึมงำ "ผลงานใหญ่โตขนาดนี้ ไม่คิดจะตบรางวัลสักหน่อยหรือ…"

ยังไม่ทันจะพูดจบ นางก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งดึงเข้าไปในอ้อมอก นางนึกว่าฉู่โยวหนานจะล่วงเกินอะไรอีก แต่คิดไม่ถึงว่าเขาเพียงซบหน้าลงกับซอกคอนางเท่านั้น

"อาเป่ย เจ้าว่า… ข้าปฏิบัติต่อพระชายาแย่เกินไปหรือไม่?" เขาพึมพำเสียงแผ่ว

ซูเป่ยตัวแข็งทื่อ แอบเบะปากเงียบๆ "เรื่องนี้บ่าวตอบไม่ถูกหรอกเจ้าค่ะ" นายปฏิบัติต่อนางไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ ถ้าเป็นฉันคงขอหย่าไปนานแล้ว แต่วิธีที่นางทำมันก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี เฮ้อ นายก็น่าสงสารพอดู โดนสวมหมวกเขียวซะยอดหญ้าชอุ่มเชียว…

เขียว…

จู่ๆ ฉู่โยวหนานก็นึกถึง "สำรับอาหารเขียวอี๋" มื้อนั้นที่ซูเป่ยเคยทำขึ้นมาได้ เขาถึงเพิ่งเข้าใจความหมายในตอนนี้เอง

เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว อาเป่ยรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้วทำไมถึงไม่บอกกันนะ?

เขาขยับตัวนั่งตรง ขมวดคิ้วแน่นมองซูเป่ยที่นั่งอยู่บนตัก แล้วเอ่ยเหมือนพาลใส่ "ใครใช้ให้เจ้าวิ่งโร่มาที่นี่กัน?"

ซูเป่ยเบะปาก "เดิมทีบ่าวก็ไม่ได้คิดจะมาเจ้าค่ะ แต่บ่าวรู้สึกว่าคนที่สั่งให้หมอนั่นทำเรื่องวิตถารแบบนั้นได้ ตัวจริงต้องวิตถารกว่าแน่นอน! จะปล่อยนางไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"แต่เจ้ากำลังสร้างศัตรู!" เขามองหน้านางด้วยสายตาเย็นชา

"สร้างศัตรูก็สร้างไปสิเจ้าคะ ท่านอ๋องเก่งกาจถึงเพียงนี้ ย่อมต้องปกป้องบ่าวได้อยู่แล้ว!" ซูเป่ยประจบเอาใจอย่างรวดเร็ว มิหนำซ้ำยังช่วยบีบนวดไหล่ให้ฉู่โยวหนานอีกด้วย

โม่ชิงอิงพูดไม่ผิดเลยจริงๆ ท่อนขาใหญ่เบ้อเริ่มตรงหน้านี้ ต้องกอดไว้ให้แน่นที่สุด

เมื่อเห็นท่าทางประจบสอพลอน้อยๆ ของนาง และได้ยินความหมายว่านางอยากจะสนิทชิดเชื้อกับตน ความขุ่นมัวในใจของฉู่โยวหนานก็พลันมลายหายไปบ้าง

แต่ทว่า…

เขาเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ นางเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็กๆ นึกไม่อยากใกล้ชิดก็ถอยห่าง นึกอยากประจบก็วิ่งเข้าหาได้ตามใจชอบงั้นหรือ?

ฉู่โยวหนานแกล้งปั้นหน้าขรึม ดุใส่ว่า "อ๋องผู้นี้ราชกิจรัดตัว จะมีเวลาว่างที่ไหนไปคอยคุ้มครองเจ้า!"

ซูเป่ยหัวเราะแหะๆ "บ่าวจะกล้าให้ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่มาคอยคุ้มครองด้วยตนเองได้อย่างไรเจ้าคะ บ่าวคิดไว้แล้ว ช่วงนี้บ่าวจะหดหัวอยู่แต่ในจวนอ๋อง ขอเพียงท่านอ๋องส่งทหารประจำจวนสักกองหนึ่งไปล้อมเรือนเฟิ่งเหยาไว้ ต่อให้พวกนั้นส่งมือสังหารหน้าไหนมา บ่าวก็รอดปลอดภัยหายห่วงแน่นอนเจ้าค่ะ!"

เสนอตัวขอถูกกักบริเวณเอง เกิดมาเขายังไม่เคยพบเคยเห็นใครเหมือนนางมาก่อน ฉู่โยวหนานเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

ทว่ามุมปากเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชาต่อไป "ไว้อ๋องผู้นี้ค่อยกลับไปพิจารณาดูอีกที ตอนนี้ปวดหัวจนแทบระเบิด คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น!"

ซูเป่ยรีบยื่นมือไปกดที่ขมับของเขา นวดคลึงด้วยน้ำหนักมือกำลังพอดีทันที "ทำเช่นนี้ก็น่าจะคิดออกแล้วใช่ไหมเจ้าคะ บ่าวนวดให้ประเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ท่านอ๋องจะได้รีบคิดให้ถี่ถ้วนโดยเร็ว หากชีวิตน้อยๆ ของบ่าวต้องดับสูญไป แล้วใครจะคอยทำขนมให้ท่านอ๋องเล่าเจ้าคะ?"

มือนุ่มนิ่มคอยนวดคลึงศีรษะ ร่างเล็กที่ส่งกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนนั่งอยู่บนตัก ใบหน้าจิ้มลิ้มห่างจากเขาเพียงไม่ถึงคืบ ความอึดอัดคับข้องใจของฉู่โยวหนานดูเหมือนจะค่อยๆ ละลายหายไป

ชาติก่อนเขาปฏิบัติต่อนางประหนึ่งไข่มุกในอุ้งมือ นางก็ยังแปรพักตร์ไปเข้าข้างฉู่โยวเฉิน ชาตินี้เขาเกิดใหม่มาพร้อมความเคียดแค้น เย็นชาห่างเหินใส่โม่ชิงอิงถึงเพียงนั้น ยังจะหวังให้นางจงรักภักดีต่อตนเองอยู่อีกหรือ?

เป็นตัวเขาเองที่แต่ก่อนยังมีจิตใจเมตตาเกินไป สำหรับโม่ชิงอิงแล้ว ก็แค่ทำตัวเย็นชาใส่ มิได้คิดแก้แค้นเอาคืนอย่างจริงจัง

นับจากนี้ไป…

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย หรี่ตามองใบหน้าขาวผุดผ่องของซูเป่ย

หญิงงามอยู่ในอ้อมอก ไยเขาต้องไปเปลืองสมองเสียอารมณ์ให้กับหญิงแพศยาใจคอโหดเหี้ยมคนนั้นด้วยเล่า?!

ซูเป่ยกำลังตั้งหน้าตั้งตานวดศีรษะให้เขา พลันรู้สึกได้ถึงสายตาเร่าร้อนที่จ้องมองมาจนทำให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

นางรีบขยับถอยหลังไปเล็กน้อย หัวเราะแหะๆ "ดูท่าทางท่านอ๋องจะดีขึ้นแล้ว ตอนนี้พอจะพิจารณาได้หรือยังเจ้าคะ?"

ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่เอ่ยปากพูดจา เพียงใช้นิ้วชี้ไปที่ข้างแก้มของตนเอง

เขาอยากให้ซูเป่ยทำเหมือนคราวนั้นอีก หอมแก้มเขาให้ชื่นใจสักฟอดหนึ่ง