บทที่ 83 ที่แท้ก็คือโม่ชิงอิง…

ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปาก คนที่อยู่เบื้องหลังกำลังจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาแล้ว!

เขาจับจ้องหวงสือที่ลากเส้นขวางหนึ่งเส้น จากนั้นก็ขีดเส้นตั้งอีกหนึ่งเส้น ทว่าในจังหวะนั้นเอง พลันมีเสียงฝีเท้าดังแว่วเข้ามา

หวงสือชะงักพู่กันแล้วหันขวับไปมอง

ฉู่โยวหนานกลับยิ่งยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

โม่ไก้ซื่อมาแล้ว มาในเวลานี้ ในใจย่อมมีพิรุธเป็นแน่!

ฉู่โยวหนานส่งสายตาให้หลิงเซียวอย่างแนบเนียน หลิงเซียวจึงก้าวไปสองสามก้าว ยืนประกบอยู่ข้างกายหวงสือทันที

ทันทีที่โม่ไก้ซื่อเดินเข้ามาใกล้ก็ประสานมือทำความเคารพฉู่โยวหนาน "กระหม่อมคารวะซู่อ๋อง!"

ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านแม่ทัพเฒ่าอย่าได้มากพิธี ลุกขึ้นเถิด"

ทว่าในใจเขากลับลอบหัวเราะ โม่ไก้ซื่อคิดแต่จะให้หวงสือรีบตาย มีพิรุธแน่นอน!

โม่ไก้ซื่อไม่รู้เลยว่าฉู่โยวหนานล่วงรู้ความคิดของตนแล้ว เขาหันไปมองหวงสือ พลางตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว "หวงสือ! เจ้าทำเรื่องบัดซบเช่นนี้ ยังมีหน้ากลับไปพบบิดามารดาอีกหรือ?!"

หวงสืออ้าปากหัวเราะกากๆ แววตาเปี่ยมด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง

หากไม่ใช่เพราะโม่ไก้ซื่อ เขาหรือจะตกต่ำถึงเพียงนี้? ป่านนี้เขาอาจจะสอบได้เป็นจวี่เหริน อาจได้เป็นขุนนางชั้นผู้น้อย อาจแต่งงานมีภรรยา และอาจมีทายาทสืบสกุลไปแล้ว

ไฉนเลยครอบครัวจะต้องพังพินาศ? ไฉนเลยจะต้องตกอับถึงเพียงนี้?!

ฉู่โยวหนานมองดูอย่างเฉยชา ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ

หากหวงสือมีความแค้นกับโม่ไก้ซื่อ ก็ไม่น่าจะยอมทำงานให้เขา เช่นนั้นผู้ที่บงการหวงสือจะเป็นมู่หวังหรือ?

ที่แท้ อีกฝ่ายก็เริ่มลงมือเล่นงานตนตั้งแต่เนิ่นๆ เพียงนี้แล้ว!

เมื่อเห็นฉู่โยวหนานนิ่งเงียบ โม่ไก้ซื่อจึงขมวดคิ้วแล้วหันมากล่าว "ท่านอ๋อง เขาเป็นหลานชายของกระหม่อม กระหม่อมจึงใคร่ขอความเมตตาจากท่านอ๋องสักเรื่อง เขาทำเรื่องชั่วช้าสารเลวเช่นนี้ ย่อมไม่อาจละเว้นโทษตายได้ แต่ขอท่านอ๋องได้โปรดเมตตามือ อย่าได้ทรมานเขาด้วยทัณฑ์อันโหดร้าย ให้เขาได้ตายสบายๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะ"

ฉู่โยวหนานเลิกคิ้ว "คืนที่อ๋องผู้นี้จับกุมเขา ข้างกายเขายังมียอดฝีมืออยู่อีกหลายคน มิได้อยู่เพียงลำพัง ในเมื่อท่านแม่ทัพเฒ่ารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่อาจพ้นโทษตาย ก็อย่าได้ขอร้องแทนเขาอีกเลย เกรงว่าหากเสด็จพ่อทรงทราบ จะพานคิดไปว่าท่านมีส่วนพัวพันกับเขาไปด้วย!"

โม่ไก้ซื่อพยักหน้ารับคำ ทว่าในใจกลับลอบคิดหาวิธีที่จะทำให้หวงสือตายให้เร็วที่สุด

เมื่อหวงสือเห็นว่าโม่ไก้ซื่อไม่ยอมช่วยพูดให้ตนอีก จึงอ้าปากหัวเราะกากๆ ออกมา ฉู่โยวหนานพลันชะงักไปทันที

มันกำลังคิดว่า โม่ไก้ซื่ออย่างเจ้าจะสูงส่งสักแค่ไหนกันเชียว สุดท้ายลูกสาวเจ้าก็ต้องมาสยบอยู่ใต้หว่างขาข้ามิใช่หรือ? น่าจะให้พวกเจ้าได้เห็นท่าทางประจบสอพลอเยี่ยงสุนัขของนางเสียจริง!

นอกจากโม่ชิงเหลียนและโม่ชิงอิงแล้ว โม่ไก้ซื่อยังมีบุตรสาวอีกสามสี่คน ทว่าพวกนางล้วนออกเรือนไปหมดแล้ว และสามีของแต่ละคนก็ล้วนเป็นบุตรหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง

เช่นนั้นก็แปลว่า ในบรรดาคนเหล่านั้นมีคนลักลอบมีความสัมพันธ์กับมัน!

หรือว่าคนผู้นั้นจะเป็นตัวการใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลัง?

ฉู่โยวหนานกวักมือเรียกหลิงเซียว เมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ จึงสั่งการให้ไปสืบดูว่าบุตรสาวของโม่ไก้ซื่อแต่งงานกับผู้ใดบ้าง

คนพวกนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นพรรคพวกเดียวกับโม่ไก้ซื่อ!

หลังจากกระซิบสั่งการเรียบร้อย เขาก็เอ่ยด้วยท่าทีสงบนิ่ง "หวงสือ รีบสารภาพมาเสียดีๆ เถิด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีก"

หวงสือไม่ปริปากพูด จรดพู่กันเขียนเส้นตั้งลงไปอีกหนึ่งเส้น เมื่อโม่ไก้ซื่อมองเห็นจากระยะไกล หัวใจก็พลันร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

มันเขียนหมวดอักษร "艹" หากเขียนต่อไป มันจะต้องเขียนออกมาจนครบแน่ ไม่ได้การ!

โม่ไก้ซื่อขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย คิดจะใช้อาวุธลับสังหารหวงสือเสียตรงนั้น

ฉู่โยวหนานจับสังเกตการเคลื่อนไหวของเขาได้ กำลังจะลงมือขัดขวาง พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาอีกระลอก พร้อมกับสุรเสียงของฉู่โยวเฉิน "น้องสาม คนร้ายสำคัญปานนี้ ไฉนจึงไม่รอให้เปิ่นหวังมาถึงก่อนแล้วค่อยเริ่มไต่สวนเล่า?!"

"กำลังไต่สวนอยู่พอดี เสด็จพี่ใหญ่มาได้จังหวะดียิ่ง" ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ลุกขึ้นทำความเคารพอย่างพี่น้อง "เสด็จพี่ใหญ่ เชิญนั่ง"

โม่ไก้ซื่อก็รีบทำความเคารพตาม "กระหม่อมคารวะมู่หวัง"

"ไต่สวนถึงไหนแล้ว?" ฉู่โยวเฉินเดินไปที่เก้าอี้ด้วยท่าทีหยิ่งยโส แล้วนั่งลงอย่างมั่นคง

"ใกล้จะสารภาพแล้ว เขามีพรรคพวก" ฉู่โยวหนานก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวงสือ บังระหว่างโม่ไก้ซื่อกับหวงสือไว้พอดิบพอดี "เขียนต่อสิ จะได้ไม่ต้องถูกลงทัณฑ์หนัก"

ทว่าหวงสือกลับวางพู่กันลง แหงนหน้าหัวเราะร่า

ฉู่โยวหนานพลันยกยิ้มมุมปาก หวงสือคิดว่าหากตนไม่เขียนก็เท่ากับยังไม่ได้สารภาพ ทว่ากลับเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างตนกับฉู่โยวเฉินออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

น้องชิงเหลียนจะช่วยข้าไว้จริงๆ ด้วย! มันคิดเช่นนั้น เข้าใจไปเองว่าฉู่โยวเฉินมาเพื่อช่วยชีวิตมัน

เมื่อฉู่โยวหนานมองไปยังฉู่โยวเฉินอีกครา ก็รู้สึกราวกับว่าบนศีรษะของอีกฝ่ายกำลังสวมหมวกเขียวใบมหึมา มู่หวังเฟยผู้สูงศักดิ์กลับไปลอบสมสู่กับผู้อื่น การที่หวงสือออกเข่นฆ่าผู้คนเช่นนี้ เกรงว่าโม่ชิงเหลียนคงมิอาจปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวได้

ได้ยินว่ามู่หวังเฟยกำลังตั้งครรภ์เสียด้วย…

เมื่อฉู่โยวเฉินเห็นอีกฝ่ายจ้องมองตนด้วยสายตาเวทนาสงสาร ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นล้นพ้น จึงรีบขมวดคิ้วเอ่ย "ไฉนจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น? รีบสะสางคดีเข้าสิ!"

"ในเมื่อเสด็จพี่ใหญ่มาแล้ว เช่นนั้นก็ให้ท่านเป็นผู้ไต่สวนเถิด ผู้บงการเบื้องหลังใกล้จะปรากฏตัวเต็มทีแล้ว" พูดจบ เขาก็ชูกระดาษที่เขียนตัวอักษร "艹" ค้างไว้แผ่นนั้นขึ้นมา "ตอนนี้เขาไม่ยอมเขียนต่อแล้ว คงคิดว่าตนเองมีความหวังที่จะมีชีวิตรอดกระมัง"

กล่าวจบ เขาก็กวาดสายตามองโม่ไก้ซื่อและฉู่โยวเฉินอย่างมีความหมายลึกซึ้ง คนทั้งสองนี้ล้วนมีความสัมพันธ์แนบแน่นกับโม่ชิงเหลียน การที่ปรากฏตัวพร้อมกัน ย่อมหมายความว่าทั้งคู่มาด้วยจุดประสงค์เดียวกัน

หวงสือจะยอมสารภาพหรือไม่ สำหรับฉู่โยวหนานแล้วล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป

ทว่าฉู่โยวเฉินกลับแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น "ใช้ทัณฑ์หนักทรมานมัน!"

ฉู่โยวหนานไม่เอ่ยคำใด ได้แต่ยืนมองดูอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา จุดประสงค์ของทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดออกมาให้มากความ ศึกครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นเร็วกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก

หวงสือที่เพิ่งจะถูกกรอกน้ำจนเต็มท้อง บัดนี้กลับถูกไม้หนีบทรมานข้อเท้าเข้าอีก มันเริ่มตื่นตระหนกและขลาดกลัวขึ้นมาแล้ว

"อ๊าก…อ๊า…" มันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

ทว่าฉู่โยวเฉินกลับไม่แยแส เพียงก้มหน้าจิบน้ำชาที่เพิ่งยกมาใหม่อย่างเงียบงัน

เมื่อผู้คุมไม่ได้รับคำสั่งให้หยุด จึงลงมืออย่างต่อเนื่อง ไม่ทันถึงครึ่งเค่อ ขาทั้งสองข้างของหวงสือก็แหลกละเอียดจนหักสะบั้น

"จะสารภาพหรือไม่?" ฉู่โยวเฉินเอ่ยถามอย่างเฉื่อยชา

เมื่อได้ยินหวงสือส่งเสียงร้อง "อ๊าๆ" ออกมาหลายครา และเห็นฉู่โยวเฉินโบกมือสั่งให้ลงทัณฑ์ต่ออย่างไม่ใส่ใจ ฉู่โยวหนานจึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "เสด็จพี่ มันยอมสารภาพแล้ว มอบพู่กันกับหมึกให้มันเถิด"

แววตาของฉู่โยวเฉินเย็นเยียบ แม้ในใจจะไม่พอใจแต่ก็จำต้องยอมรับคำ

ครานี้เมื่อนำพู่กันและกระดาษมาให้อีกครั้ง หวงสือจึงรีบจรดพู่กันเขียนลงไปอย่างลนลาน

โม่…ชิง…

แต่น่าเสียดายที่มันเพิ่งเขียนไปได้เพียงสองตัว ก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนสลบไปเสียก่อน

ทว่าฉู่โยวหนานก็ล่วงรู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือโม่ชิงเหลียน

เขาหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วปรายตามองโม่ไก้ซื่อ ก็เห็นว่ายามนี้ใบหน้าของโม่ไก้ซื่อดำคล้ำจนน่ากลัว "เหลวไหลสิ้นดี! มันไปอยู่ที่ถงเฉิงตั้งแต่ยังเล็ก บุตรสาวของข้าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับมันได้อย่างไรกัน?! อีกประการหนึ่ง บุตรสาวของข้าล้วนเป็นสตรีในเรือนหลัง จะไปคิดเป็นศัตรูกับซู่อ๋องได้อย่างไร!"

โม่ไก้ซื่อเหลือบมองฉู่โยวเฉินแวบหนึ่ง ฉู่โยวเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในดวงตากลับฉายแววดุร้าย "เอาน้ำมาราดให้ตื่น! แล้วลงทัณฑ์หนักต่อ!"

ซ่า!

น้ำเย็นจัดถังหนึ่งถูกสาดลงบนร่างของหวงสือ มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความสั่นเทา ในใจคิดเพียงว่าขอให้รีบตายไปเสียจะดีกว่า ทว่าช่างน่าเสียดายเหลือเกิน ที่มันจะไม่มีโอกาสได้เห็นน้องชิงอิงคอยปรนนิบัติรับใช้มันเยี่ยงสุนัขอีกต่อไปแล้ว

ฉู่โยวหนานพลันชะงักงันไปในทันที

ที่แท้ คนที่ลักลอบมีความสัมพันธ์กับหวงสือมิใช่โม่ชิงเหลียน แต่เป็นโม่ชิงอิงงั้นหรือ?!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม

อย่างไรเสียก็เคยรักใคร่ผูกพัน ในใจจึงยังคงหลงเหลือความสงสารอยู่เสี้ยวหนึ่ง เขายังไม่ได้คิดจะเอาชีวิตโม่ชิงอิงให้ถึงตาย

ในขณะที่เขากำลังตกตะลึงอยู่นั้น ฉู่โยวเฉินก็ได้สั่งให้คนใช้ไม้กระบองโบยหวงสือไปแล้วสามถึงห้าไม้

จะมีสักกี่คนที่ทนทานความเจ็บปวดเช่นนี้ไหว?

ลมหายใจของหวงสือรวยรินจนแทบจะขาดใจอยู่รอมร่อ

ฉู่โยวหนานดึงสติกลับมา จึงได้ตระหนักว่าคงไม่อาจได้คำสารภาพจากปากหวงสือเสียแล้ว

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อมองตามเสียงไป ฉู่โยวหนานก็ขมวดคิ้วแน่นในทันใด "เจ้ามาทำไม?!"