บทที่ 82 การไต่สวน

ในท้องพระโรงวันนี้ ฉู่โยวหนานกราบทูลฮ่องเต้ว่าจับกุมฆาตกรต่อเนื่องได้แล้ว แม้คดียังรอการไต่สวน ทว่าฝ่าบาทก็ทรงแสดงความไม่พอพระทัยต่อโม่ไก้ซื่อออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีโม่ไก้ซื่อแบกโทสะกลับมาเต็มอก ตั้งใจจะมาให้อันซื่อช่วยปรนนิบัติผ่อนคลาย คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญได้ยินความลับสำคัญคอขาดบาดตายของโม่ชิงอิงเข้า

การจะมีบุตรสาวได้เป็นถึงพระชายานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โม่ไก้ซื่อทั้งแค้นทั้งผิดหวังในตัวนาง แล้วจะไม่ให้เดือดดาลจนแทบคลั่งได้อย่างไร

ยามนั้นเขาจึงก้าวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ก่อนตวาดลั่น "เด็กๆ! ไปเอากฎตระกูลมา!"

โม่ชิงอิงตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันควัน รีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น "ท่านพ่อ โปรดยกโทษให้ลูกด้วย ลูกไม่กล้าประมาทอีกแล้วเจ้าค่ะ!"

อันซื่อยิ่งตกใจจนตัวสั่นงันงก "ท่านพี่! ตอนนี้ชิงอิงเป็นถึงพระชายา ตีนางไม่ได้นะเจ้าคะ!"

โม่ไก้ซื่อตวัดสายตาเย็นเยียบมองนาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "ข้าย่อมตีนางไม่ได้อยู่แล้ว แต่ข้าตีเจ้าได้แน่! ดูเอาเถิดว่าเจ้าสั่งสอนลูกสาวแสนดีออกมาอย่างไร!"

เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาดั่งเหล็กกล้าของโม่ไก้ซื่อ อันซื่อก็ขดตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว โม่ชิงอิงเองก็อกสั่นขวัญแขวน แม้เขาจะบอกว่าไม่ตีนาง แต่นั่นคือมารดาแท้ๆ นางย่อมเจ็บปวดใจ ยิ่งไปกว่านั้นหากนางไม่ปกป้องไว้ ก็จะต้องแบกรับมลทินว่าเนรคุณอกตัญญูเพิ่มขึ้นมาอีกข้อ

เมื่อกฎตระกูลถูกนำมา มันคือแส้หนังม้าสีดำขลับเส้นหนึ่งที่มีหยดน้ำร่วงติ๋งๆ

สองแม่ลูกกอดกันกลม พลันสะท้านเฮือกขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าแส้เส้นนั้นต้องแช่น้ำเกลือเสียก่อนนำมาโบยคน ยิ่งโม่ไก้ซื่อเป็นขุนศึกฝ่ายบู๊ ฟาดลงมาเพียงแส้เดียวเนื้อหนังก็คงแตกยับ รสชาตินั้น… เพียงแค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ว

บานประตูห้องปิดสนิท โม่ไก้ซื่อเงื้อแส้ขึ้น ตวาดด้วยความเดือดดาล "ข้าจะสั่งสอนเจ้าที่อบรมลูกสาวให้ไร้ยางอาย ไม่รักนวลสงวนตัว!"

เพียะ!

แส้เส้นหนึ่งฟาดลงบนแผ่นหลังของอันซื่อเต็มแรง

เสื้อนวมสีม่วงอ่อนตัวใหม่พลันขาดวิ่น โลหิตค่อยๆ ซึมทะลักออกมา อันซื่อกรีดร้องลั่นขึ้นมาทันที "ท่านพี่ ข้าผิดไปแล้ว! ข้าจะคอยอบรมนางให้ดีเจ้าค่ะ…"

โม่ชิงอิงพลอยหวาดผวาไปทั้งตัว ทว่าจำต้องโผเข้ากอดอันซื่อไว้ นางเอ่ยเสียงสั่นระริก "ท่านพ่อ! ลูกก็ถูกบีบบังคับ จำใจจริงๆ นะเจ้าคะ!"

เพียะ!

แส้ฟาดลงมาอีกครา!

"จำใจรึ?!" โม่ไก้ซื่อตวาดกร้าว "วาจาเมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว หากมารหัวขนในท้องเจ้าเป็นของซู่อ๋อง เจ้ายังต้องกินยาขับเลือดอยู่อีกหรือ?!"

เพียะ เพียะ เพียะ!

แส้ฟาดกระหน่ำลงมาอีกสามคราติดๆ กัน!

คราวนี้ไม่เพียงอันซื่อที่โดนโบย แม้แต่โม่ชิงอิงก็หลบไม่พ้น

โม่ชิงอิงรู้สึกเจ็บแสบราวดั่งไฟลวกที่แขน ทว่ายังคงถลันเข้าไปกอดขาของโม่ไก้ซื่อไว้แน่น นางเงยหน้าขึ้น ร่ำไห้เอ่ยเสียงระทม "ท่านพ่อ ตอนนี้เคราะห์ใหญ่กำลังจะตกใส่หัวลูกแล้ว ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ หากหวงสือไม่ตาย เกรงว่าคนที่จะต้องตายก็คือลูกนะเจ้าคะ!"

โม่ไก้ซื่อชะงักมือ กวาดสายตามองพระชายาซู่อ๋องผู้ควรจะสูงส่งเลอค่าด้วยแววตาเย็นชา พลางหรี่ตาลง "เหตุใดข้าถึงได้ให้กำเนิดตัวโง่งมเช่นเจ้าออกมาได้!"

กล่าวจบ เขาก็โยนแส้เปื้อนเลือดทิ้ง หันหลังแล้วเดินดุ่มออกไปทันที

โม่ชิงอิงยังคิดจะร้องเรียกเขา ทว่ากลับถูกอันซื่อดึงตัวไว้ "พอเถอะ! พ่อของเจ้ารู้แก่ใจดีแล้ว โดนไปไม่กี่แส้นี้ ถือเสียว่าฟาดเคราะห์แลกชีวิตรอดมาได้!"

เสื้อผ้าของสองแม่ลูกขาดวิ่น ทั้งสองโผกอดกันร่ำไห้สะอึกสะอื้น

—

จวนมู่อ๋อง

โม่ชิงเหลียนเองก็ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด

เดิมทีนางเพียงคิดจะให้หวงสือฆ่าคนสักคน ทว่าใครจะรู้ว่าพอได้เริ่ม หวงสือกลับเสพติดการฆ่าฟันเสียอย่างนั้น แม้นางจะรู้เรื่องเข้า แต่ก็คิดว่ายิ่งมีคนตายมากเท่าใด โอกาสที่ซู่อ๋องจะล้มคว่ำไม่เป็นท่าก็ยิ่งมีมากเท่านั้น

นางจึงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ปล่อยให้หวงสือลงมือตามใจชอบ

ใครเล่าจะคาดคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายใหญ่โตมาถึงขั้นนี้?

ทั้งที่นางอุตส่าห์ส่งยอดฝีมือไปช่วยหวงสือแล้วแท้ๆ!

นางเดินพล่านไปมาในห้องด้วยความกระวนกระวาย ราวกับสัตว์ป่าที่ติดอยู่ในกรง

ยามนี้นางทำได้เพียงไปขอความช่วยเหลือจากมู่อ๋องเท่านั้น อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ทำเพื่อปูทางให้แก่เขาแท้ๆ

ทว่ามู่อ๋องพอได้ยินคำพูดนี้เข้า ก็ตบหน้านางฉาดใหญ่ จนโม่ชิงเหลียนซวนเซทรุดลงไปกองกับพื้นทันที

"นังโง่! ฆ่าคนเดียวก็พอแล้ว ดันไปฆ่าติดกันถึงหกคน ทั้งที่รู้ว่าเสด็จพ่อทรงจับตามองเรื่องนี้อยู่ ยังจะรนหาที่ลงมือต่อไปอีก! นังโง่เอ๊ย! โง่เง่าสิ้นดี!" มู่อ๋องฉู่โยวเฉินชี้หน้านางพลางตวาดลั่น

โม่ชิงเหลียนกุมท้องไว้แน่น ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา "ท่านอ๋อง หม่อมฉันทำไปเพราะหวังดีต่อท่านอ๋องทั้งสิ้น คิดเพียงว่าหากฉุดซู่อ๋องให้หมดอำนาจได้ในคราวเดียว ท่านอ๋องก็จะได้…"

"ข้าเป็นโอรสองค์โตสายตรงของเสด็จพ่อ ลูกอนุอย่างมันจะไปก่อคลื่นลมอันใดได้?!" ฉู่โยวเฉินเชิดคางขึ้นอย่างทะนงตน ดวงตาทั้งสองจ้องมองนางด้วยเพลิงโทสะ

โม่ชิงเหลียนรู้สึกปวดเกร็งที่ท้อง นางกัดริมฝีปาก เอ่ยเสียงแผ่วระโหย "แต่ช่วงหลายปีมานี้ซู่อ๋องรุ่งเรืองอำนาจเหลือเกิน พระมารดาของเขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นกุ้ยเฟย หม่อมฉันกลัวว่า…"

ฉู่โยวเฉินก้าวเข้ามาใกล้ มองลงมาที่นางจากที่สูง พลางเค้นเสียงเย็นเยียบ "เจ้าหมายความว่า ฉู่โยวหนานมีความสามารถล้ำเลิศ เหนือกว่าข้ามาก จนทำให้เจ้ารู้สึกว่าข้ามันไร้น้ำยาอย่างนั้นรึ?"

"หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!" โม่ชิงเหลียนมองเขาด้วยความหวาดผวา ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกกลัวจับใจว่ามู่อ๋องจะกระทืบเท้าลงมาบนท้องของตนจริงๆ

ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาของฉู่โยวเฉิน เขาก้มตัวลง บีบคางของโม่ชิงเหลียนไว้พลางบดขยี้แรงขึ้น "ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้ง ข้าเป็นโอรสองค์โตสายตรง ตำแหน่งไท่จื่อนั้นเป็นของข้าแต่แรกแล้ว เจ้าจะคิดเผื่อข้า ข้าย่อมยินดี แต่เจ้าอย่าได้มารนหาเรื่องใส่หัวให้ข้าเด็ดขาด!"

กล่าวจบ เขาก็สะบัดหน้าลุกเดินออกไป พร้อมทั้งออกคำสั่งเสียงเข้ม "เด็กๆ! เตรียมรถม้า ข้าจะไปศาลต้าหลี่สักเที่ยว! พระชายากระทบกระเทือนครรภ์ ไปตามหมอประจำจวนมาดูอาการนางเดี๋ยวนี้!"

โม่ชิงเหลียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางลูบท้องของตนเอง ในใจรู้ดีว่านี่คือยันต์คุ้มภัยชิ้นสุดท้ายแล้ว

—

ศาลต้าหลี่ ห้องขัง

ฉู่โยวหนานนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มองดูหวงสือที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา ครั้นเห็นสภาพน่าเวทนาของอีกฝ่ายที่ถูกตัดลิ้นไป ในใจของฉู่โยวหนานก็สะใจยิ่งนัก

ทว่าเขารู้ดีว่าชาติก่อนหวงสือเป็นคนของมู่อ๋อง ทั้งยังเป็นคนของโม่ไก้ซื่อ การลงมือครั้งนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องส่วนตัวแน่ ไม่แน่ว่าอาจเป็นคนใดคนหนึ่งในนั้นบงการมา

"หวงสือ สารภาพตัวผู้บงการเบื้องหลังออกมา อ๋องผู้นี้จะละเว้นโทษตายให้เจ้า!" ฉู่โยวหนานยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ เอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน

แม้หวงสือจะรู้ว่านี่เป็นโทษประหาร ทว่าในใจย่อมอดไม่ได้ที่จะหวังให้มีคนมาช่วย เขายิ้มแสยะ เอียงคอทำน้ำลายไหลยืด ดูไปแล้วไม่ต่างจากคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง

ฉู่โยวหนานวางถ้วยชาลง มุมปากยกยิ้มบางๆ นัยน์ตาเผยไอสังหาร "ในเมื่อให้โอกาสแล้วไม่ยอมรับ เช่นนั้นก็เชิญเจ้าดื่มชาเถอะ!"

สิ้นเสียง เขาก็คว้าถ้วยชาขึ้นมาสาดน้ำชาที่ยังร้อนกรุ่นใส่หน้าหวงสือทันที

แค่นี้รึ?

หวงสือลอบหัวเราะเยาะในใจ ดูเหมือนเด็กเล่นขายของไม่มีผิด…

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ดีใจไปกว่านั้น ก็เห็นคนยกถังน้ำเข้ามาสองถัง จากนั้นก็ยัดกระบอกไม้ไผ่ท่อนหนึ่งเข้าไปในปากเขา

ที่แท้การดื่มชาหาใช่การดื่มชาอย่างที่คิด!

หวงสือชะงักไป ยังไม่ทันได้ตั้งสติ น้ำเย็นเฉียบก็ทะลักเข้าปากผ่านกระบอกไม้ไผ่ทันที

ชั่วพริบตานั้น ฉู่โยวหนานมองเห็นความหวาดกลัวในแววตาของมันอย่างชัดเจน

เมื่อครู่ได้ยินเสียงในใจของมัน เห็นได้ชัดว่ากำลังรอคนมาช่วย ทว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่? เขาจะต้องเค้นถามออกมาให้ได้!

และจะต้องให้มันซัดทอดออกมาด้วยตนเอง จากนั้นจึงลงลายมือชื่อประทับรอยนิ้วมือ ถึงจะใช้เป็นหลักฐานคำให้การที่สมบูรณ์ได้!

พอน้ำลงท้องไปสองกระบวย หวงสือก็เริ่มสำลักจนพ่นฟองอากาศออกมา ท้องอืดแน่นจนแทบแตก ทว่าขอเพียงแค่เขาหายใจ น้ำก็จะยิ่งทะลักเข้าท้อง บังคับให้ต้องกลืนลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

รสชาตินั้น ช่างยากจะบรรยายเหลือเกิน

เขาเหลือบมองไปทางประตูห้องขัง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ไม่มีใครมาช่วยเลย หรือว่าจะ… สารภาพไปดี? อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนรับการทรมานทั้งเป็นเช่นนี้

"อ๋า… อ๋าๆ…" หวงสือส่งเสียงออกมาในช่วงจังหวะที่หยุดกรอกน้ำ

ฉู่โยวหนานโบกมือ "หยุด เอาพู่กันกับกระดาษมา!"

เมื่อนำพู่กันและกระดาษมาแล้ว กระบอกไม้ไผ่ในปากของหวงสือก็ถูกดึงออก เชือกที่พันธนาการอยู่ก็ถูกปลดออกเช่นกัน

เขารีบหมอบลงไปด้านข้าง โก่งคอสำรอกน้ำออกมาหลายคำโต ก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

เช่นนั้นก็… อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน!

ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาของหวงสือ จากนั้นเขาก็จรดพู่กันลงน้ำหมึก…