บทที่ 81 หัวของเจ้าคงไม่อยากเก็บไว้แล้วสินะ!

สาวใช้ตัวน้อยค้อมกายลง พลางเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ "สิ่งเหล่านี้ร้านเครื่องประดับข้างนอกส่งมาเจ้าค่ะ ท่านอ๋องบอกให้แม่นางอาเป่ยเลือก บอกว่าเลือกได้ตามใจชอบเลยเจ้าค่ะ"

เปลวไฟแห่งความริษยาปะทุขึ้นในแววตาของโม่ชิงอิง นางสะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าไปในเรือนเฟิ่งเหยาทันที

ภายในห้องใหญ่ ซูเป่ยกำลังยืนดูถาดที่เรียงรายอยู่ราวกับกำลังคัดเลือกสนม นางเดินเข้าไปลูบๆ คลำๆ ดูทีละชิ้น

สาวใช้เอ่ยว่า "ท่านอ๋องสั่งไว้เจ้าค่ะ ว่าของพวกนี้ล้วนเป็นของชั้นยอดจากร้านเครื่องประดับทั่วเมืองหลวง ขอเพียงแม่นางอาเป่ยถูกใจชิ้นไหนก็เก็บไว้ได้เลย จะเลือกกี่ชิ้นก็ได้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ"

ซูเป่ยเดาะลิ้นอย่างพออกพอใจ แอบคิดในใจว่า ค่อยคุ้มค่าหน่อย แม้ฉันไม่ได้ไปสู้กับไอ้ฆาตกรนั่นเพื่อช่วยล้างมลทินให้ฉู่โยวหนาน แต่สุดท้ายเขาก็ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ คราวนี้ต้องขูดเลือดขูดเนื้อเขาสักยกใหญ่

"เวิ่นเซี่ย เป้าชิว พวกเจ้าลองดูสิ ชิ้นไหนสวยบ้าง" ซูเป่ยคิดว่าสองคนนี้อยู่กับตนมาหลายเดือน ก็นับเป็นเพื่อนที่ดี ย่อมต้องแบ่งปันความสุขด้วยกัน

เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวไม่รู้ความคิดของนาง กำลังปรึกษากันว่าปิ่นเล่มไหนเหมาะกับอาเป่ย พลันเห็นโม่ชิงอิงก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าวางอำนาจ ท่าทางดุดันเย็นชา "อาเป่ย เจ้ากลับมาแล้วรึ"

ซูเป่ยยิ้มบางๆ พลางย่อกายคารวะโม่ชิงอิง "เรียนพระชายา เมื่อเช้าตรู่ไม่เห็นมีคนมารับตัวบ่าวไป บ่าวก็เลยกะว่าจะเลือกของเสร็จแล้วค่อยไปนอนสักตื่น หรือว่าจะให้พวกเขาค่อยมาใหม่ทีหลังดีเจ้าคะ"

โม่ชิงอิงโบกมือไล่พวกสาวใช้ "ออกไปกันให้หมด ข้ามีเรื่องจะคุยกับอาเป่ย"

พวกสาวใช้ล้วนเป็นคนในจวน ย่อมรู้ดีว่าถึงพระชายาจะไม่เป็นที่โปรดปราน แต่ก็ยังเป็นนายหญิงเพียงคนเดียว จึงยกถาดเดินถอยหลังออกไป

เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวจำต้องเดินตามออกไปด้วย

โม่ชิงอิงจึงเปิดฉากถาม "อาเป่ย ข้าขอถามเจ้า คำสัญญาที่เจ้าให้ไว้กับข้า เจ้าทำได้แล้วหรือยัง"

ซูเป่ยขบเม้มริมฝีปาก สีหน้าลำบากใจ "ไม่ใช่ว่าบ่าวไม่ทำนะเจ้าคะ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะยกขนมไปให้หรือวางยา บ่าวก็ทำมาหมดแล้ว แต่ท่านอ๋องทรงมีความคิดของพระองค์เอง…"

"ความคิดของเขาถูกเจ้าล่อลวงไปหมดแล้วน่ะสิ!" โม่ชิงอิงตวาด

มุมปากของซูเป่ยกระตุกสองที "บ่าวอยากได้สัญญาขายตัวออกไปจากจวนจริงๆ เจ้าค่ะ ในเมื่อพระชายาทรงคิดว่าบ่าวทำไม่สำเร็จ เช่นนั้นให้บ่าวเอาเงินมาไถ่ตัวเองกับท่านเลยดีหรือไม่เจ้าคะ"

โม่ชิงอิงเดือดดาล ขมวดคิ้วจ้องนางเขม็ง "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ทันรึ ข้าเพิ่งคืนสัญญาขายตัวให้เจ้า เจ้าก็วิ่งโร่กลับมาอีก เจ้าอุตส่าห์เกาะต้นไม้ใหญ่อย่างซู่อ๋องได้ มีหรือจะอยากจากไป อย่าได้เห็นข้าเป็นเด็กสามขวบให้เจ้าหลอกเล่น!"

"เช่นนั้นพระชายาจะให้บ่าวทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ" ซูเป่ยจนปัญญา เรื่องนี้ไม่ใช่ว่านางไม่อยากทำ แต่คนอย่างฉู่โยวหนานไม่คิดจะแยแสโม่ชิงอิงเลยสักนิด แล้วนางจะไปทำอะไรได้!

โม่ชิงอิงแค่นหัวเราะ "ไม่เจ้าต้องวางยาท่านอ๋องอีกรอบ ก็ต้องยอมเชื่อฟังการจัดการของข้าแต่โดยดี เจ้าจำใส่หัวไว้ให้ดี เจ้าเกิดเป็นคนของข้า ตายก็เป็นผีของข้า ต่อให้ท่านอ๋องโปรดปรานร่วมเตียงกับเจ้า เจ้าก็ยังเป็นแค่สาวใช้ของข้าอยู่ดี!"

ซูเป่ยชักจะหมดความอดทน นางสะกดโทสะลงไป แล้วสบตากับโม่ชิงอิงตรงๆ "พระชายา ขอบ่าวพูดจากใจจริงสักคำเถิดเจ้าค่ะ บ่าวดูออกว่าท่านอยู่ในจวนอ๋องอย่างไม่มีความสุขเลย ท่านมีรูปโฉมงดงามปานบุปผา ไม่ว่าแต่งให้ชายบ้านไหน ใครเขาก็ต้องทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจ เหตุใดจึงต้องยอมลดตัวทนกล้ำกลืนเช่นนี้ด้วยเจ้าคะ"

คำว่าชายบ้านไหนนั้นนางแค่พูดขึ้นมาลอยๆ ทว่าโม่ชิงอิงกลับนึกไปถึงญาติผู้พี่อย่างหวงสือ นึกไปถึงเจ้าทึ่มลู่จิ่ว บัดนี้นางหาใช่สตรีบริสุทธิ์ผุดผ่องแล้ว ผู้ใดเล่าจะยังทะนุถนอมนางดั่งแก้วตาดวงใจได้อีก

นางทั้งเคียดแค้น ทั้งไม่ยินยอม จึงแผดเสียงเกรี้ยวกราด "เรื่องของข้า มันกงการอะไรที่สาวใช้อย่างเจ้าจะมาสะเออะสั่งสอน เจ้าคิดว่าตัวเองรู้เรื่องบนเตียง รู้เรื่องทำขนมของกินเล่นเข้าหน่อย แล้วจะมองโลกทะลุปรุโปร่งกว่าข้างั้นรึ ข้าถามเจ้าอีกครั้งเดียว เจ้าจะทำหรือไม่ทำ!"

"ทำไม่ได้เจ้าค่ะ!" ซูเป่ยตอบเสียงดังฟังชัด "เรื่องบางเรื่องคนนอกก็ช่วยได้ แต่เรื่องบางเรื่องคนนอกช่วยไม่ได้จริงๆ หากพระชายาคิดจะขายบ่าวทิ้ง ก็เชิญตามสบายเถิดเจ้าค่ะ บ่าวเพียงแค่อยากเตือนสติ แทนที่จะต้องมาเปลืองแรงเปลืองสมองเอาอกเอาใจเช่นนี้ สู้ไปหาคนรักใหม่ไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ!"

"ดี! เจ้าดีมาก! บังอาจมาท้าทายข้า!" โม่ชิงอิงชี้หน้านาง เล็บยาวกรีดลงมาสองที "อาเป่ย! ในเมื่อพูดกันถึงขั้นนี้ วันหน้าก็อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสเจ้าแล้วกัน!"

พูดจบ นางก็สะบัดหน้าเดินออกไปทันที

ซูเป่ยแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนนี้นางก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้างแล้ว หากถูกขายให้คนอื่นจริงๆ นางก็ไม่กังวลเรื่องหาเงินมาไถ่ตัวเอง เมื่อถึงเวลานั้น นางก็จะได้เป็นอิสระอย่างแท้จริงเสียที

เพียงแต่ว่า…

เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวสองคนนี้ นางยังรู้สึกตัดใจไม่ค่อยลง

ส่วนกุ้ยจื่อถึงจะดูทื่อๆ ซื่อๆ ไปบ้าง แต่โดยรวมก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี

หลิงเซียวที่ปกติชอบวางมาดเย็นชา ยามใส่ชุดสตรีกลับดูน่าขันพิลึก

แล้วก็ฉู่โยวหนาน… ช่วงนี้เขาเปย์หนักมากเหลือเกิน ดูๆ ไปก็เหมือนจะดีอยู่เหมือนกัน…

ซูเป่ยเดินกลับห้องเงียบๆ นางรื้อเอาตั๋วเงินออกมา ซ่อนเอาไว้ใต้แผ่นรองรองเท้า เผื่อวันหน้าถูกโม่ชิงอิงขายทิ้งจริงๆ นางคงต้องพึ่งพาเงินพวกนี้ประทังชีวิต

พอนางเดินออกมาอีกครั้ง ก็เห็นพวกสาวใช้ที่ถือถาดเดินกลับเข้ามา คราวนี้ นางเลือกปิ่นทองประดับอัญมณีสองเล่มมาอย่างเงียบๆ ของสิ่งนี้ถึงจะเอามาใช้ประโยชน์จริงไม่ได้มากนัก แต่ขายแลกเงินได้ วันหน้าไม่แน่อาจจะต้องใช้

—

โม่ชิงอิงโกรธซูเป่ยจนแทบคลั่ง ในใจคิดเพียงว่าซูเป่ยต้องการบีบให้นางหย่าร้าง เพื่อที่ตัวเองจะได้ขึ้นมาแทนที่

นางแอบถ่มน้ำลาย ตำแหน่งพระชายานี้ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ นางยังหวังพึ่งให้ฉู่โยวหนานสร้างอนาคตอันยิ่งใหญ่ ถึงเวลานั้นนางอาจจะได้ครอบครองตราหงส์ของฮองเฮาก็เป็นได้

อาตงกับกุ้ยมามาเดินตามหลังนางมาเงียบๆ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากสักคำ

ครั้นเดินผ่านศาลาหลิงเฟิง ทุกคนก็เห็นฉู่โยวหนานแต่งกายเรียบร้อยกำลังจะเดินออกไป โม่ชิงอิงย่อกายคารวะ ฉู่โยวหนานเพียงขานรับอย่างเย็นชา

พอคนทั้งสองเดินห่างออกไปได้ระยะหนึ่ง ก็ได้ยินหลิงเซียวเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "ท่านอ๋อง! ในที่สุดก็จับกุมเจ้าหวงสือคนนั้นได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ…"

สมองของโม่ชิงอิงพลันระเบิดออกทันใด

นางคิดไปว่า หรือเรื่องของนางกับหวงสือจะแตกแล้ว ที่จับตัวหวงสือก็เพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่ เมื่อครู่ฉู่โยวหนานเหมือนจะปรายตามองนางแวบหนึ่ง สายตาคู่นั้นหมายความว่าอย่างไรกัน

เคราะห์ดีที่คราวนี้ฉู่โยวหนานเดินไปไกลแล้ว และเคราะห์ดีที่ฉู่โยวหนานขี้เกียจจะเปลืองแรงฟังเสียงในใจของนาง

ทว่าโม่ชิงอิงกลับตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินกลับมาถึงตำหนักโบตั๋นได้อย่างไร พอนางได้สติกลับมาอีกที ก็เห็นกุ้ยมามายืนอยู่ข้างๆ

"มามา! กลับจวนแม่ทัพกับข้าเดี๋ยวนี้!" โม่ชิงอิงลุกพรวดพราดขึ้น

"เหตุใดถึงจะกลับไปกะทันหันเช่นนี้เจ้าคะ" กุ้ยมามาแปลกใจ

โม่ชิงอิงจิตใจว้าวุ่นไปหมด มีกะจิตกะใจจะมาอธิบายเรื่องราวมากมายเสียที่ไหน จึงรีบร้อนเร่งเร้า "เร็วเข้า! ข้าต้องรีบกลับไปพบท่านแม่!"

สินเดิมของนางแต่แรกก็ไม่ได้มากมายอะไร พอมาอยู่ที่จวนอ๋องก็ได้แค่เบี้ยหวัดตามตำแหน่งเท่านั้น นางไม่ได้เหมือนมู่หวังเฟย ถึงแม้มู่หวังจะไม่ได้รักใคร่ภรรยาอย่างซื่อสัตย์ แต่ก็ยังจัดองครักษ์เงากับทหารคุ้มกันไว้ให้ โม่ชิงอิงไม่มีทั้งคนไม่มีทั้งเงิน มีเรื่องอันใดก็ทำได้เพียงกลับไปให้มารดาช่วยคิดหาทางออก

พอกลับถึงจวนแม่ทัพ นางก็พุ่งตรงไปยังเรือนพักของอันซื่อทันที

"ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย! รีบคิดหาหนทางช่วยลูกทีเถิดเจ้าค่ะ!" โม่ชิงอิงเอ่ยด้วยมือไม้ที่สั่นเทา

อันซื่อปรายตามองอย่างเย็นชา "อะไรกัน เจ้ากลับไปแล้วไม่ได้ไปหายาขับเลือดมากินเองรึ ไอ้มารหัวขนนั่นยังกำจัดไม่พ้นอีกหรือไง"

"ไม่ใช่เรื่องนี้เจ้าค่ะ!" ริมฝีปากของโม่ชิงอิงซีดเผือด "วันก่อนลูกไปเจอพี่หวงสือเข้า เขา… เขา…"

"เจ้าก็รีบพูดมาสิ!" อันซื่อร้อนใจ จึงตวาดเสียงห้วน

มาถึงขั้นนี้แล้ว โม่ชิงอิงไร้หนทางถอย นางจึงจำต้องพูดความจริง "เขาบังเอิญเห็นลูกไปซื้อยาขับเลือดเข้า ก็เลยเกิดจิตใจชั่วช้า บังคับขืนใจ… ย่ำยีลูกไปแล้วเจ้าค่ะ!"

อันซื่อหอบหายใจฟึดฟัดด้วยความเดือดดาล ชี้หน้านางด่ากราด "เจ้าตัวไร้ประโยชน์! ได้เป็นถึงพระชายา แม้แต่ชายเสื้อท่านอ๋องยังแตะไม่ถึง กลับโดนพวกสวะพรรค์นั้นขึ้นเตียงตั้งไม่รู้กี่หน หัวของเจ้าเนี่ย คงไม่อยากเก็บไว้บนบ่าแล้วสินะ!"

โม่ชิงอิงทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุบ กอดขาผู้เป็นแม่พลางร้องไห้ฟูมฟาย "ท่านแม่! ช่วยลูกด้วย! หวงสือถูกท่านอ๋องจับตัวไปแล้ว เกรงว่า…"

"เกรงว่าหัวของเจ้าจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ น่ะสิ!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของบุรุษดังขึ้นมาจากหน้าประตู

โม่ชิงอิงสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมอง ก็เห็นโม่ไก้ซื่อผลักประตูเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเปี่ยมโทสะ