บทที่ 80 แผนการล้มเหลว

ศาลาหลิงเฟิง

ซูเป่ยห้อยแขนข้างหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงของฉู่โยวหนาน หมอประจำจวนนั่งอยู่บนม้านั่งกลมตรงหน้านาง "กระดูกมิได้หักขอรับ เพียงแค่ข้อหลุด ผู้เฒ่าคนนี้ช่วยดัดข้อให้เข้าที่ก็เรียบร้อยแล้ว"

ฉู่โยวหนานมองนางด้วยสายตาเย็นชา "คราวหน้ายังจะวิ่งเพ่นพ่านอีกหรือไม่"

ซูเป่ยกัดฟัน "เรื่องแค่นี้เองเจ้าค่ะ มาเถอะ ดัดเลย!"

หมอประจำจวนยื่นมือออกไป ทว่าฉู่โยวหนานกลับกระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง "เดี๋ยวก่อน!"

จากนั้นเขาก็เดินมานั่งลงข้างเตียง รวบตัวซูเป่ยเข้าสู่อ้อมอก มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของนางไว้อย่างทะนุถนอม "จะเจ็บสักหน่อย อดทนประเดี๋ยวเดียวก็ผ่านไปแล้ว"

แต่ซูเป่ยกลับยื่นมือไปทางหมอประจำจวนอย่างเด็ดเดี่ยวไม่กลัวเกรง "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ บ่าวไม่กลัวเจ็บ มาเลย!"

บทมันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

ฉู่โยวหนานหน้าผากมีเส้นดำพาดผ่าน เวลานี้มิใช่นางควรจะเอนพิงอกเขาอย่างอ่อนช้อยบอบบาง น้ำตารินไหลราวหยาดฝนพรมดอกสาลี่ แล้วออดอ้อนเขาสักหน่อยหรอกหรือ

ทว่าซูเป่ยกลับยังคงชะเง้อมองมือข้างนั้นของตน "มาเถอะเจ้าค่ะ! เร็วเข้าหน่อย!"

ฉู่โยวหนานรู้สึกว่าศักดิ์ศรีความเป็นชายของตนถูกท้าทายอย่างรุนแรง ตอนที่เขาถอนลูกธนูครานั้น อุตส่าห์กอดซูเป่ยไว้แล้วเอ่ยคำหวานซึ้งไปตั้งมากมาย มือของเขาจึงกระชับแน่นขึ้น กดศีรษะของซูเป่ยแนบลงกับแผงอกอันแน่นตึงของตน ทั้งยังตบหลังนางเบาๆ "อย่ากลัว อ๋องผู้นี้อยู่ตรงนี้เสมอ"

ซูเป่ย: ใครกลัวกัน? แผลแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้? กระดูกต้นขาหักนายเคยเจอรึเปล่าล่ะ? กระดูกแตกละเอียดเคยเจอมั้ย?

ฉู่โยวหนาน: …

หมอประจำจวนเองก็ไม่เคยพบเห็นหญิงสาวคนใดที่เข้มแข็งปานนี้มาก่อน เดิมทียังเกรงว่าเวลาดัดกระดูกให้หญิงสาวจะต้องทนฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจับมือและแขนของซูเป่ยไว้แน่น ออกแรงดังกึก กระดูกก็กลับเข้าที่

ซูเป่ยไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

ฉู่โยวหนานรู้สึกว่าตนเองเสียหน้าซ้ำสอง

เขาแสร้งกระแอมไอ จากนั้นจึงลูบหลังซูเป่ยเบาๆ "อย่ากลัวเลย เรียบร้อยแล้วๆ"

หมอประจำจวน: รู้สึกเหมือนท่านอ๋องกำลังเล่นละครคนเดียว แม่นางอาเป่ยไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อยเลยนี่ขอรับ!

ฉู่โยวหนานตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปพลางเอ่ยเสียงขรึม "หวังหลวน ยาสมานแผลที่เตรียมไว้ในกองทัพไม่พอแล้ว พรุ่งนี้เจ้าไปที่ค่ายทหาร ร่วมมือกับหมอทหารปรุงขึ้นมาอีกชุด"

มุมปากของหวังหลวนกระตุก "ท่านอ๋อง ครั้งนี้ต้องทำเท่าใดขอรับ?"

สีหน้าของฉู่โยวหนานราบเรียบ "ทหารคนสนิทของข้ามีสามหมื่นนาย ก็เตรียมตามจำนวนคนละหนึ่งขวดแล้วกัน"

ใบหน้าของหวังหลวนกระตุกรัวอย่างห้ามไม่อยู่ "ท่านอ๋อง…สะ…สามหมื่นขวดหรือขอรับ?"

"คนละหนึ่งขวดดูจะไม่ค่อยพอหรือไม่? หรือว่าจะเอา…สองขวด?" ฉู่โยวหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พอแล้วขอรับ พอแล้วๆ!" หวังหลวนรีบลุกขึ้นทันที "หากเก็บไว้นานเกินไปสรรพคุณยาจะเสื่อมถอยได้ อีกทั้งในคราวเดียวคงยากที่จะหาสมุนไพรมากมายถึงเพียงนั้น เอาสามหมื่นขวดเถิดขอรับ!"

กล่าวจบ เขาก็รีบขอตัวลา "เช่นนั้นผู้น้อยขอตัวไปเดี๋ยวนี้ขอรับ!"

"อืม" ฉู่โยวหนานตอบรับเสียงเรียบ

หวังหลวนเหลือบมองซูเป่ย "แต่มือของแม่นางอาเป่ายังต้องดามไว้ ในช่วงนี้อย่าเพิ่งขยับจะดีที่สุด…"

"อ๋องผู้นี้จะทำเอง" ฉู่โยวหนานปรายตามองเขาอีกครา

หวังหลวนรีบหุบปากแล้วถอยออกไป เขามิรู้ว่าตนเองพูดสิ่งใดผิด กลัวเหลือเกินว่าหากพูดผิดอีกประโยคเดียว จากสามหมื่นจะกลายเป็นหกหมื่น

รอจนหวังหลวนออกไปแล้ว ฉู่โยวหนานจึงปล่อยมือจากซูเป่ย เขาขมวดคิ้วมองนางแล้วเอ่ยว่า "เหตุใดเจ้าจึงไม่กลัวเจ็บเลยสักนิด?"

"บ่าวกลัวเจ้าค่ะ! บ่าวกลัวเจ็บที่สุดเลย!" ซูเป่ยย่นคิ้วน้อยๆ "แต่นี่มันไม่ได้เจ็บขนาดนั้นสักหน่อย"

ในหัวของนางพลันผุดภาพที่กุ้ยมามาร้องโหยหวนปานผีเข้าเมื่อคราวนั้นขึ้นมา อดมิได้ที่จะใจสั่น เรื่องพรรค์นั้นมันจะเจ็บปวดสักเพียงไหนกันนะ กุ้ยมามาถึงได้ร้องโหยหวนน่าเวทนาถึงเพียงนั้น…

ฉู่โยวหนาน: เทียบกับข้อมือเคลื่อนนี้แล้วน่าจะห่างไกลกันลิบลับกระมัง! อีกอย่างนังกุลีเฒ่ากุ้ยมามานั่นก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย จะไปเจ็บตรงไหน ชัดเจนว่าเป็นเพราะ…

"ท่านอ๋อง? ท่านอ๋องเจ้าคะ?" ซูเป่ยเอ่ยเสียงเบา "ยังจะดามอยู่หรือไม่เจ้าคะ? มิเช่นนั้นบ่าวกลับไปแบบนี้เลยก็ได้ วุ่นวายมาทั้งคืน ท่านเองก็คงเหนื่อยแล้ว"

นางแอบคิดในใจ: ยืนเหม่อคิดลึกอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่อีก!

มุมปากของฉู่โยวหนานพลันยกยิ้มขึ้น คิดลึกอันใดกัน? อ๋องผู้นี้มิได้เหนื่อย อยากคิดลึกกับเป่ยเป่ยต่างหาก…

เขาแอบหัวเราะในใจพลางหยิบแผ่นไม้และผ้าฝ้ายที่หวังหลวนทิ้งไว้ นำมาพันดามมือขวาของซูเป่ยไว้กับแผ่นไม้ จากนั้นจึงเอ่ยว่า "ฟ้าสว่างแล้ว เจ้าก็นอนพักเสียที่นี่กับข้าเถิด"

มุมปากของซูเป่ยกระตุก "เอ่อ…บ่าวกลัวว่าจะนอนกรนรบกวนท่านอ๋องเจ้าค่ะ" ฉันคิดถึงเตียงเตาอุ่นๆ กับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิวจะแย่แล้ว

รอยยิ้มที่มุมปากของฉู่โยวหนานหุบลงในพริบตา เขามองซูเป่ยด้วยสายตาเย็นชา "ข้าลืมถาม เจ้าชอบปิ่นเงินเล่มนั้นมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

"ใช่สิเจ้าคะ! ปิ่นเล่มนั้นใช้งานดีมากเลย ทั้งแหลมทั้งแข็ง!" ซูเป่ยตอบตรงไปตรงมา

ฉู่โยวหนานฝืนยกยิ้มมุมปากตามมารยาท "ได้ เจ้ากลับไปได้แล้ว!"

ซูเป่ยลูบคลำปิ่นบนศีรษะที่ได้กลับคืนมาอย่างยากลำบาก จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าออกไป

ในที่สุดก็จับตัวปีศาจฆาตกรนั่นได้เสียที ต่อไปนี้จะไม่มีเด็กๆ คนไหนต้องเคราะห์ร้ายอีกแล้ว!

ตำหนักโบตั๋น

แต่เช้าตรู่ กุ้ยมามาก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง รายงานว่า "พระชายาเพคะ คนหามเกี้ยวสองคนนั้นบอกว่าอาเป่ยขอแวะไปปลดทุกข์กลางทาง จากนั้นจนถึงป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยเพคะ!"

โม่ชิงอิงลูบเล็บอันเรียวยาวของตน พลางยิ้มบางๆ "หนีไปแล้วรึ? นางหนีพ้นจวนอ๋อง แต่จะหนีพ้นเงื้อมมือของปีศาจฆาตกรนั่นได้หรือ? เกรงว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว"

กุ้ยมามาหัวเราะหึๆ ก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าว "เมื่อคืนบ่าวคิดดูแล้วเพคะ ในเมื่อระยะนี้ท่านอ๋องโปรดปรานพวกหญิงคณิกาเหล่านั้น มิสู้พระชายาคัดเลือกสตรีที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างพิถีพิถันสักสองสามคน ถวายให้ท่านอ๋องดีกว่าเพคะ"

"ความคิดดี! ท่านอ๋องคงไม่ยอมลดเกียรติตนเองรับหญิงคณิกาเข้าจวน อย่างมากก็แค่เห่อของใหม่เพียงชั่วคราว ท้ายที่สุดก็ยังต้องนึกถึงน้ำใจของข้าอยู่ดี!" โม่ชิงอิงมีสีหน้าชื่นชม นางถอดแหวนลาพิสลาซูลีบนนิ้วออก ดึงมือกุ้ยมามามาสวมให้ "จะว่าไปก็มีแต่มามานี่แหละที่รู้ใจข้าที่สุด พวกนังเด็กรับใช้เหล่านั้นยังใช้การไม่ได้เรื่อง"

"ย่อมเป็นเช่นนั้นเพคะ! บ่าวเห็นพระชายามาตั้งแต่ยังเล็กๆ หากจะเอ่ยคำที่ล่วงเกินไปสักนิด ในใจของบ่าวแล้ว พระองค์ก็คือคนในครอบครัวเพคะ" กุ้ยมามาก้มหน้าลงเล็กน้อย ทว่าบนใบหน้ากลับไม่อาจซ่อนรอยยิ้มไว้ได้

โม่ชิงอิงตบหลังมือนางเบาๆ พลางถอนหายใจแผ่ว "คราวก่อนข้าจำเป็นจริงๆ ถึงได้ลงทัณฑ์หนักกับมามา มามาอย่าได้ผูกใจเจ็บข้าเลยนะ"

แววตาของกุ้ยมามาหม่นแสงลง "บ่าวก็อายุปูนนี้แล้ว จะได้เป็นสตรีอยู่หรือไม่ ไม่สำคัญหรอกเพคะ"

ขณะที่คนทั้งสองกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงอาตงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางกล่าวว่า "พระชายาเพคะ! แย่แล้วเพคะ! ทหารประจำจวนที่เฝ้าเรือนเฟิ่งเหยาถอนกำลังออกไปหมดแล้วเพคะ!"

โม่ชิงอิงยิ้มบางๆ "นั่นมันก็สมควรอยู่แล้วมิใช่หรือ!"

นางสบตากับกุ้ยมามา คิดในใจ: แม้แต่นายหญิงก็ไม่อยู่แล้ว ทหารประจำจวนจะยังเฝ้าอะไรอยู่อีก?

ทว่าอาตงกลับมีสีหน้าลำบากใจ "ตอนนี้พวกสาวใช้ต่างพากันยกสิ่งของมุ่งหน้าไปยังเรือนเฟิ่งเหยากันเป็นแถวเลยเพคะ ดูท่าท่านอ๋องจะตบรางวัลให้อาเป่ยอีกแล้วเพคะ!"

โม่ชิงอิงผุดลุกขึ้นยืนทันที เอ่ยเสียงหลง "เป็นไปได้อย่างไร?"

"เป็นเรื่องจริงเพคะ! ตอนนี้กำลังเดินตรงไปทางโน้นกันอยู่เลยเพคะ!"

แววตาของโม่ชิงอิงวาบประกายดุดัน นางขยำผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะเอ่ยเสียงดัง "มามา! พวกเราไปดูกัน!"

"เพคะ!"

คราวนี้โม่ชิงอิงมิได้นั่งเกี้ยวเล็ก นางสาวเท้าเร็วรี่มุ่งหน้าไปยังเรือนเฟิ่งเหยา ยังมิทันไปถึง ก็เห็นสาวใช้ยืนต่อแถวยาวเหยียดอยู่ด้านนอกแล้ว

นางรีบก้าวเข้าไป เปิดผ้าแดงบนถาดของสาวใช้คนหนึ่งออก ก็เห็นว่าบนนั้นมีปิ่นปักผมวางอยู่หลายเล่ม ครั้นเปิดอีกถาด ก็ยังคงเป็นปิ่น เปิดอีก ก็เป็นปิ่นอีกเช่นกัน

"เอาของพวกนี้มาทำอะไรกัน?!" นางตวาดถามด้วยความโกรธเกรี้ยว