บทที่ 79 ส่งปิ่นให้อาเป่ยดีนักนะ!

ฉู่โยวหนานขมวดคิ้วทันที "เจ้าแน่ใจรึ?"

"แน่ใจขอรับ!" หลิงเซียวคิดในใจ นั่นเป็นของที่ข้าซื้อให้นางนี่นา

หากมิใช่สถานการณ์คับขันเช่นนี้ ฉู่โยวหนานคงระเบิดโทสะชุดใหญ่ไปแล้ว ทว่ายามนี้มิใช่เวลาจะมามัวหึงหวง หากชักช้าไปแม้เพียงเสี้ยวอึดใจ อาเป่ยอาจถูกคนร้ายลงมือสังหารก็เป็นได้

"นังหนูโง่เอ๊ย!" ฉู่โยวหนานสบถพึมพำเสียงต่ำ ก่อนหมุนตัวกลับไปหาสองสามีภรรยาที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ตวาดเสียงเย็น "รีบบอกมา คนถูกพวกเจ้าเอาไปไว้ที่ไหน! อ๋องผู้นี้ไม่อยากลงทัณฑ์กับชาวบ้านตาสีตาสา!"

สองสามีภรรยาสบตากัน ฝ่ายชายตัวสั่นงันงก "ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ ขอรับ ไม่รู้จริงๆ…"

ทว่าฝ่ายหญิงกลับเหลือบมองไปทางเรือนปีกห้องหนึ่ง

ฉู่โยวหนานได้ยินเสียงในใจของนางพึมพำ หรือจะเป็นฝีมือของคนที่มาเช่าเรือนปีกพักอยู่กันนะ

เขารีบสั่งการทันที "เรือนปีก! ค้น!"

ยอมค้นผิดสามพันหลัง ดีกว่าปล่อยให้หลุดมือไปแม้แต่หลังเดียว

เรือนปีกหลังนั้นพวกเขาก็เพิ่งค้นไปรอบหนึ่งแล้ว คนเช่าไม่อยู่ ในห้องว่างเปล่า กวาดตามองปราดเดียวก็ทั่ว

คราวนี้หลิงเซียวพากำลังคนรื้อค้นตู้และหีบอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกรอบ ทว่าก็ยังคงไร้ร่องรอยใดๆ

ฉู่โยวหนานคลึงปิ่นปักผมเล่มนั้นพลางใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่ ปิ่นเล่มนี้น่าจะเป็นเครื่องหมายที่อาเป่ยแอบทิ้งไว้ให้พวกเขา แปลว่าอาเป่ยน่าจะอยู่ที่นี่ หรือไม่ก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกับที่นี่

คิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม "ยกเครื่องเรือนออกไปให้หมด!"

เขาไล่ตามมาติดๆ เช่นนี้ ไม่แน่ว่าคนพวกนั้นอาจจะลงมือสังหารอาเป่ยไปแล้ว คนเป็นซ่อนยาก แต่คนตาย หรือชิ้นส่วนศพ…

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นัยน์ตาของเขาก็พลันแดงก่ำ นึกอยากจะพังเรือนหลังนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง

หลิงเซียวรับคำ สั่งคนเริ่มช่วยกันยกเครื่องเรือนออกไป ทว่าพอยกมาถึงเตียงหลังนั้น เขาก็ร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ "ท่านอ๋อง! เตียงหลังนี้มีพิรุธขอรับ!"

ฉู่โยวหนานรีบสาวเท้าเข้าไปดูทันที เห็นบนเตียงมีรอยเท้าสองรอยอย่างเด่นชัด อีกทั้งผ้าปูเตียงยังเบี้ยวไปเล็กน้อย เขาจึงกระชากผ้าปูเตียงออก เผยให้เห็นตัวเตียงไม้ มือของเขาสั่นระริกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ช่องใต้เตียงนี้ใช้ซ่อนคนได้ ทว่าหากถูกซ่อนไว้ในนี้ เกรงว่าจะยังเป็นหรือตายก็สุดรู้…

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่โยวหนานจึงชักกระบี่ข้างเอวออกมา เสียบเข้าไปในร่องของช่องใต้เตียง

ใจหนึ่งเขาอยากจะฟันช่องใต้เตียงให้แตกออก แต่อีกใจก็กลัวว่าหากอาเป่ยยังมีชีวิตอยู่ คมกระบี่จะพลอยทำให้นางบาดเจ็บ จึงใช้กระบี่งัดช่องใต้เตียงขึ้นมา

ใครจะรู้ว่าพองัดเช่นนี้ แผ่นไม้บนเตียงกลับพลิกตลบขึ้นมา ฉู่โยวหนานไม่ทันตั้งตัวจึงพลัดตกลงไปเบื้องล่าง จากนั้นแผ่นไม้บนเตียงก็ปิดสนิทลงตามเดิม

ภายในห้องลับ

ซูเป่ยถูกชายชุดดำชกเข้าหมัดหนึ่ง เจ็บจนต้องคลายขาออก หวงสือจึงได้โอกาสหายใจ ร่วงลงไปนั่งกุมคอหอบรวยรินอยู่กับพื้น

"เร็วเข้า!" ชายชุดดำตวาดเร่ง

หวงสือจำต้องตะเกียกตะกายลุกขึ้น คว้ากริชเล่มนั้นแล้วโผเข้าใส่ซูเป่ยอีกครา

ซูเป่ยเห็นชายชุดดำไม่ลงมือต่อก็แอบโล่งอก สู้กับหวงสือคนเดียวนางยังพอรับมือไหว ตาคนนี้บอกจะไปสอบจอหงวนบู๊ ถ้าคนอย่างมันสอบติด นางคงสอบได้ตำแหน่งอันดับหนึ่งของแผ่นดินไปแล้วล่ะ

ก่อนที่คมกริชจะแทงลงมา ซูเป่ยใช้มือข้างที่ยังดีอยู่เค้นแรงทั้งหมดดันร่างขึ้นมาในพริบตา ทำให้หวงสือแทงกริชพลาดไปเต็มเปา

จังหวะนี้แหละ!

ซูเป่ยยกขาขึ้นสูงแล้วฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง กระแทกเข้ากลางหลังของหวงสือเต็มแรง

"ไม่ได้เรื่องจริงๆ!" ชายชุดดำมองหวงสือที่ถูกสตรีคนเดียวซัดจนลุกไม่ขึ้นด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาชักดาบข้างเอวออกมา หมายจะฟันซูเป่ยให้สิ้นซาก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ปลายทางห้องลับพลันมีเสียงดังขึ้น ชายชุดดำอุทานเสียงต่ำ "แย่แล้ว" ก่อนจะรีบพุ่งตัวไปยังทางเข้าทันที เขาเป็นมือสังหาร หากภารกิจล้มเหลวก็มีแต่ความตายสถานเดียว ดังนั้นจึงต้องถ่วงเวลาให้หวงสือลงมือ

"ข้าจะต้านคนข้างนอกไว้ เจ้าฆ่านางแล้วหนีออกทางด้านหลังซะ!" ชายชุดดำตะโกนก้อง ก่อนจะเข้าปะทะกับคนที่บุกเข้ามาในอุโมงค์ลับ

แต่เขาหรือจะใช่คู่ต่อสู้ของฉู่โยวหนาน แม้จะอยู่ในอุโมงค์ลับอันมืดมิด ฉู่โยวหนานก็ใช้เพียงไม่กี่กระบวนท่า ปลิดศีรษะของชายชุดดำหลุดออกจากบ่าได้อย่างง่ายดาย

ครั้นเขารีบร้อนวิ่งเข้ามาข้างใน ก็เห็นอาเป่ยตัวน้อยของเขาเสื้อผ้าหลุดลุ่ย สองมือถูกมัดไว้กับเสาเตียง ร่างกายสวมเพียงเอี๊ยมสีเขียวมิ้นต์กับกางเกงชั้นในสีเดียวกัน กำลัง…

ประเคนเท้าถีบชายที่อยู่ข้างใต้อย่างเอาเป็นเอาตาย…

ดุร้ายสมเป็นนางจริงๆ!

ชายผู้นั้นไม่อาจยันกายลุกขึ้นได้แม้แต่น้อย ถูกซัดตุ้บตั้บราวกับก้อนเหล็กที่กำลังโดนค้อนตีรัวๆ

"อาเป่ย!" ฉู่โยวหนานโผเข้าไป ใช้กระบี่ตวัดสองคราตัดเชือกที่พันธนาการมือนางจนขาดสะบั้น แล้วดึงร่างนางเข้ามากอดแนบอก

ซูเป่ยถอนหายใจโล่งอก ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ข้อมือ รีบถามขึ้นทันที "ตายหรือยัง ตายหรือยังเจ้าคะ"

ฉู่โยวหนานปรายตามอง เห็นมือข้างหนึ่งของชายผู้นั้นแตะโดนกริชที่ปักอยู่บนพื้นไม้เตียง พลางพยายามดึงกริชออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาจึงเอ่ย "ยัง แต่ไม่มีอันตรายแล้ว"

"ค่อยยังชั่ว! บอกแล้วว่าฉันจัดการมันได้!" ซูเป่ยโบกไม้โบกมืออย่างภาคภูมิใจ ทว่าดันไปกระทบกระเทือนโดนข้อมือเข้าจนต้องเบ้หน้าสูดปากทันควัน

"มือเจ้าเป็นอะไรไป" ฉู่โยวหนานขมวดคิ้วแน่นทันที

"หักเจ้าค่ะ ไม่เป็นไรมากหรอก…"

ซูเป่ยยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าจากทางอุโมงค์ลับก็ดังขึ้น พอเห็นคนที่วิ่งนำเข้ามาข้างหน้า นางก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา "หลิงเซียว ทะ…ท่าน…ถึงกับแต่งหญิงเลยหรือนี่…"

มุมปากของหลิงเซียวระริกไหว "ข้า…เอ่อ…เป็นความจำเป็นของภารกิจขอรับ…"

ซูเป่ยฉีกยิ้มกว้าง "จะว่าไป ท่านแต่งหญิงแล้วดูไม่เลวเลยนะเนี่ย ฮะๆ…"

หลิงเซียวหน้ามืดทะมึน พอเหลือบไปเห็นใบหน้าของฉู่โยวหนานที่ดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ เขาก็รีบเดินหงอยๆ ตรงไปยังชายที่นอนพะงาบๆ อยู่ตรงนั้นทันที

สายตาของซูเป่ยกวาดมองตามร่างเขาไปครึ่งรอบ รอยยิ้มที่มุมปากกลั้นไม่อยู่จริงๆ

ตัวหลิงเซียวเองก็เอวคอดสะโพกเพรียวอยู่แล้ว แถมฝึกยุทธ์จนบั้นท้ายแน่นเปรี๊ยะ ยามนี้หน้าอกยังยัดหมั่นโถวลูกโตมาสองลูก รูปร่างเย้ายวนชะมัด!

ฉู่โยวหนานได้ยินความคิดที่นางชื่นชมเรือนร่างของหลิงเซียว สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้มลงไปอีก หุ่นดีงั้นรึ? เขาไม่มีหรืออย่างไร? นอกจากหมั่นโถวคู่นั้นที่เขาไม่มี เอวคอดเขาไม่มีรึ? บั้นท้ายแน่นๆ เขาไม่มีรึ? มัดกล้ามสมบูรณ์แบบเขาไม่มีรึไง?

พลันเขาก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องปิ่นเงินที่หลิงเซียวซื้อให้ซูเป่ย โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

"หลิงเซียว! ไป…" ไปเก็บกวาดศพข้างนอก

ทว่าคำพูดยังไม่ทันสิ้นสุด ก็เห็นหลิงเซียวพลิกตัวชายที่ร่อแร่อยู่บนพื้นขึ้นมาเสียก่อน

"หวงสือ?!" ใบหน้าของฉู่โยวหนานปรากฏรอยยิ้มยินดีขึ้นมาทันที

หลิงเซียวชะงักไป รีบเอ่ยถาม "ท่านอ๋อง นี่คือคนที่ท่านต้องการตามหา…" หลานชายของแม่ทัพโม่นั่นหรือขอรับ?

เขาไม่ได้พูดออกมาจนจบ แต่ฉู่โยวหนานเข้าใจความหมายดี จึงพยักหน้ารับ "ดูท่าสันดานชั่วจะหยั่งรากลึก ต่อให้มีชีวิตอีกกี่ชาติก็แก้ไม่หาย!"

เมื่อหันกลับไปมองซูเป่ย มุมปากของฉู่โยวหนานก็แต้มรอยยิ้ม "อาเป่ยสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ รีบไปตามหมอมาต่อกระดูกให้นางโดยเร็ว!"

หลิงเซียวมองสภาพอันน่าเวทนาของหวงสือที่มีเลือดไหลกลบปาก อ้าปากกว้างทว่ากลับไร้ลิ้น ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

เขาคิดในใจ: ในที่สุดก็จับตัวได้เสียที คราวนี้ท่านอ๋องจะได้พ้นมลทินแล้ว

ทว่าฉู่โยวหนานกลับมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง พลางคิดในใจว่า: คราวนี้ลูกเมียของเจ้าคงปลอดภัยแล้ว แม้จะยังไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใดก็เถอะ แต่ว่า…

"หลิงเซียว! นำรอยฟันของมัน ไปเทียบกับศพทั้งหกที่โรงเก็บศพทีละศพ!" ฉู่โยวหนานหรี่ตามองเขา

หลิงเซียวสะดุ้งอึ้ง "ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยไปหรือขอรับ?" ยังมีเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพอยู่มิใช่หรือขอรับ อีกอย่าง ข้าน้อยในสภาพนี้…

"ใช่! เจ้าไป! เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย!" โทษฐานที่เจ้าบังอาจซื้อปิ่นให้อาเป่ย!

เขาคิดเช่นนั้นพลางอุ้มอาเป่ยเดินมุ่งหน้าออกไปนอกอุโมงค์ลับ พอถึงทางออก เขาก็แอบโยนปิ่นเงินเล่มนั้นทิ้งลงตรงมุมกำแพง

ผู้หญิงของเขา ไม่อนุญาตให้พกของที่ชายอื่นมอบให้เป็นอันขาด!

จู่ๆ ซูเป่ย็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม "จริงสิ พวกท่านช่วยกันหาในลานเรือนหน่อยนะเจ้าคะ บ่าวทำปิ่นตกหายไปเล่มหนึ่ง ปิ่นเล่มนั้นใช้งานดีมากเลย ช่วยบ่าวหาหน่อยนะเจ้าคะ!"

ฉู่โยวหนาน: …