บทที่ 78 ปิ่นปักผมของอาเป่ย

นับแต่ได้เกิดใหม่เป็นต้นมา ฉู่โยวหนานก็เพียรฝึกปรือวิทยายุทธ์ไม่เคยขาด วรยุทธ์ของเขาในยามนี้จึงรุดหน้าเหนือกว่าชาติก่อนอยู่ไม่น้อย ชายชุดดำทั้งห้าตรงหน้าจึงมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย เพียงไม่กี่กระบวนท่า เขาก็สังหารพวกมันจนสิ้นซาก

ทว่า…

เพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่กระบวนท่านั้น ชายชุดดำที่ชิงตัวซูเป่ยไปก็เผ่นหนีหายไปไร้ร่องรอยเสียแล้ว

แววตาของฉู่โยวหนานทอประกายเหี้ยมเกรียม เขาร่อนกายลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกคำสั่งแก่ผู้คนที่รุดตามมา "เรียกระดมไพร่พลสามหมื่นนายของอ๋องผู้นี้ ให้ที่นี่เป็นจุดศูนย์กลางแล้วปูพรมค้นหา ห้ามปล่อยให้คนน่าสงสัยเล็ดลอดสายตาไปได้แม้แต่คนเดียว!"

"ขอรับ!"

"ส่งคนเข้าวังไปกราบทูลเสด็จพ่อ อ๋องผู้นี้ต้องการให้ทหารองครักษ์หลวงมาช่วยสนับสนุน เกรงว่าคนร้ายจะหลบหนีไปได้อีก!" ฉู่โยวหนานสั่งการต่อ

กองกำลังพิทักษ์เมืองขึ้นตรงต่อโม่ไก้ซื่อ (ชื่อบิดาของโม่ชิงอิง/แม่ทัพใหญ่โม่) หากมิใช่เพราะเหตุนี้ เขาคงทูลขอให้เสด็จพ่อมีพระราชโองการเรียกระดมกองทัพพิทักษ์เมืองหนึ่งแสนนายมาแล้ว

ฉู่โยวหนานนำกองกำลังทหารของจวนอ๋องเริ่มออกค้นหา โดยยึดเอาสถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลาง

ขณะเดียวกัน ซูเป่ยถูกชายชุดดำพาตัวเข้ามาในลานเรือนแห่งหนึ่ง ครั้นได้ยินเสียงดังครืนคล้ายกลไกเปิดออก นางก็ถูกคนผู้นั้นหิ้วร่างลงมายังสถานที่อันมืดมิด

นับว่ายังโชคดี แม้ข้อมือนางจะหักไปข้างหนึ่ง แต่ก็ยังเหลือมืออีกข้าง ตอนที่ถูกพาตัวลงมาเมื่อครู่ นางจึงแอบดึงปิ่นเงินออกมาปักทิ้งไว้ในลานเรือนได้ทัน

หวังว่าคนที่ตามมาจะหานางพบโดยเร็วเถอะนะ

ความมืดมิดค่อยๆ สลายไป เบื้องหน้ามีแสงตะเกียงน้ำมันสลัวรางไหวระริก นางมองเห็นเตียงหลังหนึ่งตั้งอยู่ และข้างเตียงนั้นมีคนคุ้นตานั่งอยู่คนหนึ่ง

หวงสือนั่นเอง!

เมื่อเขาเห็นชายชุดดำพาคนเข้ามา ดวงตาก็พลันลุกวาวด้วยความกระหาย

ชายชุดดำโยนซูเป่ยลงบนเตียงอย่างไร้ความปรานี จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คนสุดท้ายแล้ว จัดการคนนี้เสร็จ นายท่านสั่งให้ข้าพาเจ้าหนี"

แววตาของหวงสือฉายแววเสียดายวูบหนึ่ง เขารู้สึกว่าเกมนี้น่าสนุกจะตาย ช่างน่าตื่นเต้นกว่าพวกก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ!

เขาไม่สนใจชายชุดดำที่ยืนมองอยู่ข้างๆ พลิกตัวขึ้นคร่อมทับร่างซูเป่ยไว้ บีบข้อมือทั้งสองข้างของนางแน่น พลางก้มมองนางจากด้านบน

ข้อมือเจ็บแปลบขึ้นมา ซูเป่ยเห็นแววตาอันวิปริตของเขา มันช่างเหมือนแมวที่จับหนูได้แล้วกำลังจ้องมองเหยื่อเล่นอย่างเพลิดเพลินไม่มีผิด

"มีคนกำลังตามหาข้าอยู่ทั่วเมืองนะ ถ้าเจ้าปล่อยข้า ข้าจะขอร้องท่านอ๋องให้ละเว้นชีวิตเจ้า!" ซูเป่ยรีบเอ่ยเตือน

ทว่าหวงสือกลับรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง หกคนก่อนหน้านี้ ทันทีที่ถูกพามาที่นี่ ไม่มีใครเลยที่ไม่เสียขวัญจนแทบสิ้นสติ เหตุใดนังเด็กคนนี้ถึงได้ดูสุขุมเยือกเย็นนักเล่า?

ไม่เห็นสนุกเลย แต่ว่า…

เขาอ้าปากยิ้มให้ซูเป่ย ทว่าเพราะถูกตัดลิ้นไปแล้ว เสียงหัวเราะของเขาจึงดังแหบแห้งเป็นเสียงก้าๆ มิใช่เสียงหัวเราะฮ่าๆ ตามปกติ

เด็กสาวพวกนั้นพอเห็นสภาพเช่นนี้ของเขา มีใครบ้างล่ะที่ไม่ตกใจกลัวจนฉี่ราดตรงนั้น

ทว่าคนตรงหน้านี้กลับต่างออกไป ซูเป่ยข่มความเจ็บบริเวณข้อมือ มองดูโพรงปากอันกลวงโบ๋ของเขา แล้วแสดงสีหน้าเวทนาออกมา "ใครกันนะช่างใจร้ายตัดลิ้นเจ้า? น่าจะจับมันมาแล่เนื้อพันชิ้นเสียให้เข็ด!"

หวงสือชะงักงันไป เขาคาดไม่ถึงเลยว่า คนที่แสดงความเห็นอกเห็นใจต่อตน จะกลายเป็นเหยื่อที่นอนรอความตายอยู่ตรงนี้

"เร็วเข้าหน่อย! รีบจัดการให้ตายแล้วพวกเราจะได้รีบถอนตัว!" ชายชุดดำส่งเสียงเร่งคำหนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงกลับไปยังทางเดินที่เพิ่งเข้ามา

ตอนแรกพวกเขาก็ยังนึกอยากยืนดูอยู่หรอก ตอนลงมือกับเหยื่อรายแรก หวงสือยังเน้นระบายตัณหาตนเองเป็นหลัก ทำให้พวกตนพลอยได้เบิกเนตรดูของดีไปด้วย ทว่าหลังจากนั้น เจ้าหมอนี่ก็เริ่มวิปลาสขึ้นทุกที ถึงขั้นกัดกินเนื้อเด็กสาวพวกนั้นทีละคำๆ จนพวกตนเห็นแล้วยังรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัว

เมื่อได้ยินเสียงเร่งของอีกฝ่าย ความตื่นตะลึงชั่ววูบของหวงสือก็มลายหายไปจนสิ้น เขาหยิบเชือกเส้นหนึ่งมาจากด้านข้าง แล้วมัดมือของซูเป่ยขึงตรึงไว้กับหัวเตียง

จากนั้น เขาก็ชักมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง นำประกบแนบลงบนผิวหน้าของซูเป่ย

คมมีดอันเย็นเยียบไล้ไปตามดวงหน้าของนางอย่างเชื่องช้า ทว่ายังมิได้กรีดลงบนผิวพรรณ หวงสือหมดสิ้นความสนใจในเรื่องตัณหาราคะตามวิสัยมนุษย์ไปแล้ว เขาโปรดปรานการได้เห็นเหยื่อกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความขวัญผวา บีบคั้นให้ความหวาดกลัวของพวกนางพุ่งทะยานสู่ขีดสุด

มีเพียงทำเช่นนั้น ร่างกายของเขาถึงจะเกิดกำหนัดขึ้นมาได้

ทว่าสิ่งที่ผิดคาดไปจากที่เขาคิดก็คือ ซูเป่ยกลับนิ่งสงบเป็นอย่างยิ่ง การโดนมีดจ่อคอหอยไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรสำหรับนางเลยสักนิด นางชินชาเสียแล้วกับการประลองความอดทนกับคนอื่น ในสถานการณ์เช่นนี้ ใครร้อนรนก่อนคนนั้นก็แพ้

หวงสือเริ่มมีน้ำโห เขาใช้ปลายมีดสะกิดปลดกระดุมเสื้อของซูเป่ยออก เฝ้ารอที่จะได้ยินเสียงหวีดร้องด้วยความเสียขวัญของนาง

ซูเป่ยใจหายวาบ นางกลัวว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายกับตน แต่สิ่งที่กลัวยิ่งกว่าก็คือกลัวว่าจู่ๆ เขาจะถอดเสื้อผ้าตัวเองทิ้งเสียมากกว่า ทว่านางก็รู้ดียิ่งกว่าใครว่าการรับมือกับคนบ้าพรรค์นี้ ขืนตนตื่นตระหนกก็มีแต่จะตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

นางหลับตาลงเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหมดสติ ทั้งยังช่วยซ่อนความกระอักกระอ่วนในแววตาได้พอดี

"ช่างบังเอิญจริงเชียวเจ้าค่ะ นายหญิงของบ่าวกลัวว่าญาติผู้น้องจะอยู่อย่างยากลำบากข้างนอก จึงสั่งให้บ่าวนำตั๋วเงินออกมามอบให้ท่าน บ่าวยังนึกอยู่เลยว่าเหตุใดไปตามหาที่พักของท่านแล้วถึงไม่เจอ" ซูเป่ยพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด

การกระทำของหวงสือชะงักลงทันที

ซูเป่ยแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นหวงสือกำลังกระตุกมุมปากแสยะยิ้มเย้ยหยันใส่ตน

ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ ซูเป่ยก็รีบพยักพเยิดคางชี้ไปที่รองเท้าของตน "ตั๋วเงินสองพันตำลึงซ่อนอยู่ในรองเท้าของบ่าว ญาติผู้น้องลองค้นดูได้เจ้าค่ะ"

นางไม่รู้เลยว่าโม่ชิงอิงสั่งคนตัดลิ้นหวงสือไปแล้ว ทว่าหวงสือนั้นจดจำความแค้นนี้ไปจนวันตาย มีหรือที่เขาจะหลงเชื่อ เขายังคงใช้คมมีดสะกิดกระดุมเสื้อของซูเป่ยต่อไป คมมีดกดน้ำหนักลงมาแรงขึ้นเรื่อยๆ หวังจะเค้นเอาความหวาดกลัวของซูเป่ยออกมาให้จงได้

ความจริงซูเป่ยก็หวาดกลัวไม่น้อย แม้จะผ่านชีวิตมาสองชาติภพ แต่ยกเว้นฉู่โยวหนานแล้ว นางไม่เคยถูกบุรุษใดเห็นเนื้อตัวล่อนจ้อนมาก่อนเลย ถึงอย่างนั้นนางก็คอยเตือนสติตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้

นางจึงเอ่ยต่อไปว่า "ช่วงนี้นายหญิงกับสามีกำลังระหองระแหงจนถึงขั้นจะขอหย่า นางแอบบอกกับบ่าวว่าความจริงมีใจให้คุณชายลูกพี่ลูกน้องมาตลอด ทั้งยังแอบเก็บเงินไว้หนึ่งแสนตำลึง ตั้งใจจะหนีตามคุณชายไปเจ้าค่ะ"

มือของหวงสือชะงักกึก เขาอ้าปากหัวเราะเสียงแหลมแหบแห้ง ก่อนจะโยนมีดทิ้งไปข้างๆ แล้วคุกเข่าลงระหว่างขาทั้งสองข้างของซูเป่ย เริ่มลงมือฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางอย่างบ้าคลั่งป่าเถื่อน

ผลลัพธ์นี้ผิดไปจากที่ซูเป่ยคาดไว้ แต่ยังดีที่เท้าทั้งสองข้างของนางเป็นอิสระแล้ว อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง นางจึงตวัดขาทั้งสองข้างขึ้นหนีบลำคอของหวงสือไว้แน่น

หวงสือพลันสำลักอากาศหายใจไม่ออก เขาไม่มีทางรู้เลยว่าหากร่างนี้เป็นร่างเดิมของซูเป่ยสมัยวันสิ้นโลกและมีเรี่ยวแรงเต็มพิกัด คอของเขาคงหักสะบั้นไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

น่าเสียดายที่เขาเปล่งเสียงร้องไม่ได้ จึงได้แต่ตะเกียกตะกายเอื้อมมือไปคว้ากริชที่โยนทิ้งไว้ด้านข้าง

เมื่อซูเป่ยเห็นดังนั้นก็เค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี รัดลำคอของเขาแน่นขึ้นไปอีก

ขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น เสียงของชายชุดดำก็ดังแว่วเข้ามา "ทำไมยังไม่ลงมืออีก! เวลาเหลือน้อยแล้วนะ!"

ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา ก็เห็นหวงสือถูกซูเป่ยใช้สองขาหนีบคอแน่น จึงรีบพุ่งเข้าไปชกเข้าที่ท้องของซูเป่ยเต็มแรงหนึ่งหมัด

"รีบจัดการให้จบเรื่องเสีย! ชักช้าเดี๋ยวจะมีปัญหา!"

—

ในเวลานี้ กองกำลังของฉู่โยวหนานเริ่มกระจายกำลังออกค้นหาแล้ว เขานำคนตามรอยมาจนถึงเรือนหลังนี้ ทว่าคนในบ้านต่างนอนหลับสนิทอยู่ในห้อง ฉู่โยวหนานนำคนตรวจค้นทีละห้องด้วยตนเอง แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"หลังถัดไป!" ฉู่โยวหนานสั่งพลางหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

ครั้นเพิ่งก้าวพ้นประตูห้อง เขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งของชิ้นหนึ่งส่องประกายวิบวับอยู่บนพื้น เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยเบาๆ ก็พบว่ามันคือปิ่นเงินเล่มหนึ่ง

เจ้าของบ้านหลังนี้ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น รีบเอ็ดภรรยาตนเองขึ้นมาทันควัน "ข้าเพิ่งเจียดเงินซื้อปิ่นให้เจ้าเมื่อวันก่อน เจ้าไม่รู้จักทะนุถนอมบ้างเลย ทิ้งขว้างเรี่ยราดไปทั่ว!"

ฝ่ายภรรยาพอสบสายตาสามีที่ส่งสัญญาณมาให้ ก็รีบเออออแก้ตัว "ข้าเผลอทำหล่นน่ะจ้ะ…"

ขณะที่ทั้งสองกำลังเล่นละครอยู่นั้น ฉู่โยวหนานก็ก้มลงเก็บปิ่นขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด ละครตบตาของสองสามีภรรยาไหนเลยจะรอดพ้นสายตาเขาไปได้ เขารู้ดีว่าปิ่นเล่มนี้ไม่ใช่ของสองคนนี้ พวกเขาคงนึกว่าเป็นของแขกที่มาพักทำตกไว้ จึงคิดจะฮุบไว้เป็นของตน

หลิงเซียวที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนกลับเป็นชุดบุรุษเดินรี่เข้ามา เขาสวมอาภรณ์สตรี แต่ย่างก้าวกลับทะมัดทะแมงผึ่งผาย ทั้งน้ำเสียงยังห้าวหาญดุดัน "ท่านอ๋อง ปิ่นนี้เป็นของแม่นางอาเป่ยขอรับ!"