บทที่ 77 จับฆาตกรต่อเนื่อง

ซูเป่ยกำลังขดตัวอยู่บนเตียงเตาอุ่นๆ พูดคุยเรื่องฆาตกรต่อเนื่องกับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิว จู่ๆ ก็มีคนมารายงานว่าพระชายามาหา นางจึงจำต้องมุดตัวออกจากผ้าห่มอุ่นสบายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ตอนนี้สถานการณ์ของนางกับโม่ชิงอิงพลิกผันกลับตาลปัตรไปแล้ว ตัวนางคงกลายเป็นเบี้ยไร้ประโยชน์ไปแล้วกระมัง ไม่รู้ว่าโม่ชิงอิงมาที่นี่คิดจะทำอะไรกันแน่

พอนางเดินออกไป โม่ชิงอิงก็นั่งประจำที่ตรงเก้าอี้ประธานเรียบร้อยแล้ว วางท่าสูงส่งเปี่ยมบารมี

ซูเป่ยทำความเคารพตามธรรมเนียม แล้วบอกให้เวิ่นเซี่ยไปชงชา ทว่าโม่ชิงอิงกลับเอ่ยขัดขึ้นว่า "พวกเจ้าออกไปให้หมด!"

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ พอซูเป่ยได้ยินคำนี้ก็เตรียมจะก้าวขาตามออกไปด้วย แต่กลับได้ยินเสียงร้อนรนของโม่ชิงอิงดังขึ้น "อาเป่ย เจ้าอยู่ก่อน!"

อ้อ จริงสิ เรือนเฟิ่งเหยานี่มันถิ่นของซูเป่ยคนนี้นี่นา นางเองก็นับเป็นนายของที่นี่เหมือนกัน ซูเป่ยถึงเพิ่งได้สติกลับมา

โม่ชิงอิงมองดูกุ้ยมามาปิดประตูด้านหลังจนสนิทแล้ว จึงเอ่ยปาก "อาเป่ย ข้ามาหาเจ้า ก็แค่อยากจะถามว่า ผ่านไปตั้งหลายเดือนแล้ว เรื่องที่เจ้าจะจัดการให้ข้าเป็นอย่างไรบ้างแล้วล่ะ?"

มุมปากของซูเป่ยกระตุกเล็กน้อย "บ่าวใช่ว่าจะไม่ทำนะเจ้าคะ แต่มันไม่สำเร็จเสียที พระชายาว่าควรทำอย่างไรดีล่ะเจ้าคะ?"

โม่ชิงอิงมีสีหน้าไม่พอใจ "ข้าต้องทนอยู่ที่ตำหนักโบตั๋นพรรค์นั้น ส่วนเจ้ากลับได้ดี พอได้เป็นนายคนเข้าหน่อย ก็โยนเรื่องของข้าทิ้งไว้ข้างหลังเลยนะ"

"บ่าวก็พยายามอยู่นี่เจ้าคะ หรือจะให้เวลาบ่าวอีกสักหน่อยดีล่ะเจ้าคะ?" ซูเป่ยเดาะลิ้นเบาๆ เรื่องนี้ทำเอานางกลายเป็นจูปาเจี้ยส่องกระจกแท้ๆ ด้านในก็ไม่ใช่ ด้านนอกก็ไม่เชิง ทำอะไรก็ผิดไปหมด

โม่ชิงอิงหลุบตาลงพลางส่งเสียงฮึในลำคอ "ข้าคิดดูแล้ว เรื่องนี้เจ้าคงทำไม่สำเร็จหรอก ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ"

ซูเป่ยลอบถอนหายใจโล่งอก ทว่าประโยคถัดมาของโม่ชิงอิงกลับดังขึ้น "ข้าเอาสัญญาขายตัวของเจ้าไปส่งให้ที่หอฉาฮวาแล้ว พรุ่งนี้ก็จะมีคนมารับตัวเจ้าไป"

ซูเป่ยขมวดคิ้ว หอฉาฮวามันคือที่ไหนกัน ร้านขายชาดอกไม้เรอะ?

โม่ชิงอิงกลับส่งเสียงเดาะลิ้นเย้ยหยัน "ผู้ชายที่นั่นคงเทียบกับท่านอ๋องผู้สูงส่งสง่างามมิได้หรอก แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนที่ท่านอ๋องรังเกียจแล้ว มีแขกเหรื่อไปมาหาสู่พลุกพล่าน จะได้ไม่เหงาอย่างไรเล่า"

ซูเป่ยเบิกตากว้างขึ้นมาทันที "นี่ท่านขายบ่าวไปแล้วหรือเจ้าคะ?!"

"ถูกต้อง แถมยังเป็นซ่องชั้นต่ำ มิใช่หอนางโลมชั้นสูงเสียด้วย" โม่ชิงอิงเอ่ยเสียงเรียบ

ซูเป่ยหลุบตาลง แววตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ พระชายานี่โง่หรือเปล่า ฉู่โยวหนานตบรางวัลเงินให้นางตั้งหมื่นตำลึง นางจะไถ่ถอนตัวเองไม่ได้เชียวหรือ

โม่ชิงอิงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ "ข้าตกลงกับแม่เล้าไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่จะส่งตัวเจ้าไป อย่าคิดว่ามีทหารจวนเฝ้าอยู่หน้าประตูแล้วจะทำอะไรไม่ได้ เจ้านายขายบ่าวไพร่เป็นเรื่องชอบธรรม พวกนั้นขวางไม่ได้หรอก ไปกับข้าเดี๋ยวนี้!"

ซูเป่ยกลอกตาไปมา "ถ้าอย่างนั้น พระชายาหมายความว่า คืนนี้จะพาบ่าวออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ?"

"พาเจ้ากลับไปที่ตำหนักโบตั๋นก่อน หากส่งเจ้าไปได้เร็วก็ยิ่งดี ทางโน้นบอกว่าถ้าส่งไปเร็ว วันนี้ก็รับแขกได้เลย จะให้เงินเพิ่มอีกสองตำลึง" โม่ชิงอิงกล่าวอย่างเฉยชา

ซูเป่ยก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มมุมปาก "เช่นนั้นให้บ่าวไปเก็บเสื้อผ้าสักชุดได้หรือไม่เจ้าคะ?"

"ไปสิ! ไม่ต้องใส่ตัวที่ดีนักหรอก ผู้ชายแถบนั้นคงหยาบคายกันทั้งนั้น เดี๋ยวจะฉีกเสื้อผ้าเจ้าขาดหมดเสียเปล่าๆ" โม่ชิงอิงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

ซูเป่ยเองก็เช่นกัน ในใจคิดว่า กำลังง่วงอยู่พอดีก็มีคนโยนหมอนมาให้ แค่พกตั๋วเงินติดตัวไปด้วย แล้วระหว่างทางก็ถือโอกาสจัดการเจ้าฆาตกรต่อเนื่องนั่นซะ จากนั้นฉันก็จะได้เป็นอิสระแล้ว!

ดังนั้นนางจึงกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ทั้งยังตั้งใจปักปิ่นเงินบนมวยผมเพิ่มอีกหลายเล่ม ซ่อนกริชไว้ข้างเอวเล่มหนึ่ง จากนั้นก็หยิบตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงสองใบยัดไว้ในรองเท้า แล้วถึงได้เดินออกมา

โม่ชิงอิงลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยเรียบๆ "เรื่องนี้เมื่อครู่ข้าบอกท่านอ๋องไปแล้ว ท่านบอกให้ข้าจัดการได้ตามใจชอบ เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไม่ต้องไปรบกวนท่านอีก ขึ้นเกี้ยวเล็กของข้ามา แล้วเราค่อยแอบออกไปเงียบๆ"

ซูเป่ยคิดในใจ มิน่าล่ะ จู่ๆ ฉู่โยวหนานถึงสั่งกักบริเวณฉัน ที่แท้พวกแกสองคนตกลงกันไว้แล้วนี่เอง ช่างเข้าขากันดีแท้ คนหนึ่งยินดีฟาด อีกคนก็ยินดียอมเจ็บ!

"ได้เลยเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยทำเป็นสงบเสงี่ยม แบบนี้ยิ่งสะดวกเข้าไปใหญ่ พอฉันเชือดไอ้ฆาตกรนั่นเสร็จ แล้วค่อยไถ่ถอนตัวเอง จากนี้ก็ไม่ต้องมาทนอุดอู้อยู่ในกรงนกยักษ์นี่อีกต่อไปแล้ว!

เกี้ยวเล็กหลังนี้เดิมทีนั่งได้คนเดียว ซูเป่ยจึงทำได้เพียงขดตัวนั่งอยู่บนพื้นเกี้ยว แต่นางไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ยิ่งออกจากกรงนกนี่ได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี

คนหามเกี้ยวรู้สึกได้ทันทีว่าเกี้ยวหนักกว่าตอนขามา แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยปาก ไม่กล้าแม้แต่จะถาม

พวกทหารจวนเห็นพระชายาเปิดม่านเกี้ยวด้วยสีหน้าหงุดหงิดก็ยิ่งไม่กล้าเข้าไปสอดรู้สอดเห็น ด้วยเหตุนี้ ซูเป่ยจึงออกจากเรือนเฟิ่งเหยาและหลุดพ้นจากจวนซู่อ๋องมาได้อย่างราบรื่น

จากนั้น นางก็แกล้งทำเป็นปวดท้องเบา แล้วแอบมุดหนีออกจากเกี้ยวเล็กมาได้อย่างแนบเนียน

รอให้ฉันจัดการไอ้ฆาตกรเสร็จก่อนเถอะ จะกลับมาคิดบัญชีกับพวกแกสองคนเรื่องสัญญาขายตัว!

ร่างของซูเป่ยกลืนหายไปในตรอกซอกซอยยามราตรีอันมืดมิด

ในเวลานี้ หลิงเซียวถูกหญิงคณิกาหลายคนจับแต่งองค์ทรงเครื่องจนกลายเป็นหญิงสาว แถมยังถูกบังคับให้หัดเดินนวยนาดเลียนแบบผู้หญิงอยู่พักใหญ่ แม้จะยังดูเก้ๆ กังๆ พิลึกพิลั่นอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าท่าเดินทะมัดทะแมงผึ่งผายแบบเดิมมากโข

เขาถูกทาแป้งผัดหน้า ทาชาดที่ริมฝีปากจนแดงแจ๋ ทว่ามองอย่างไรก็ยังดูเป็นบุรุษอยู่ดี จึงหยิบพัดด้ามจิ้วทรงกลมขึ้นมาบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ถึงได้ดูเข้าท่าขึ้นมาบ้าง

"เอาละ ออกเดินทางได้!" ฉู่โยวหนานแหงนมองดวงจันทร์กลมโตกลางท้องฟ้าแล้วเอ่ยขึ้น

หลิงเซียวนั่งเกี้ยวเล็กมาถึงถนนใหญ่หน้าจวนอ๋อง จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินส่ายสะโพกโยกย้ายเข้าไปในตรอกเล็กๆ ตามท่าทางที่หญิงคณิกาสอนมา

เขาเดินทอดน่องไปตามทางได้สักพัก ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความเย็นยะเยือกมาปะทะร่าง ทันใดนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงลมแหวกอากาศดังขึ้น

ยอดฝีมือ! โชคดีจริงๆ ที่ท่านอ๋องส่งเขามา!

หลิงเซียวหันขวับกลับไป ก็เห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งจู่โจมเข้ามา แววตาของเขาพลันเย็นเยียบ สะบัดพัดกลมในมือซัดออกไปเป็นอาวุธ จากนั้นก็ชักกริชที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมารับมือกับชายชุดดำทันที

ทว่าวรยุทธ์ของชายชุดดำผู้นั้นกลับทัดเทียมกับเขาอย่างไม่น่าเชื่อ โชคดีที่กำลังเสริมในเงามืดสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวและกำลังเร่งรุดมาทางนี้ แต่ในจังหวะนั้นเอง จากที่ไกลๆ ก็มีเสียงร้องลั่นของผู้หญิงดังแว่วมา "ช่วยด้วยยย!"

เสียงนั้น! ทำไมฟังดูคล้ายอาเป่ยนักล่ะ!

มิใช่แค่เขาที่ได้ยิน แม้แต่ฉู่โยวหนานที่ซุ่มอยู่ในมุมมืดก็ได้ยินเช่นกัน คิ้วเข้มพลันขมวดเข้าหากันทันที

ตามหลักแล้ว อาเป่ยควรจะอยู่ในเรือนเฟิ่งเหยาสิ แต่ทำไมในใจเขาถึงได้รู้สึกกระวนกระวายไม่สงบเช่นนี้?

ฉู่โยวหนานจึงโคจรลมปราณทะยานร่าง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นทันที

เสียงร้องนั้นมาจากซูเป่ยจริงๆ นั่นแหละ นางบังเอิญเจอกับชายชุดดำคนหนึ่ง พอเจอนางปุ๊บมันก็พุ่งเข้ามาจะจับตัว แต่นางชักกริชออกมาปะทะทันที กะว่าจะจัดการเชือดมันให้ตายในสามกระบวนท่า

ทว่าใครจะไปคาดคิด นางอาจจะเชี่ยวชาญการรับมือกับซอมบี้ก็จริง แต่ไอ้หมอนี่มันเป็นยอดฝีมือเหมือนในหนังชัดๆ เหาะเหินเดินอากาศได้ ว่องไวคล่องแคล่วราวกับกระต่ายป่า

ถึงแม้นางจะแทงมันไปได้แผลหนึ่ง แต่มันกลับทำเหมือนไม่เจ็บไม่คัน คว้าหมับหักข้อมือนางดังกร๊อบ จากนั้นก็รวบตัวนางลอยละลิ่วขึ้นสู่อากาศ

ถ้าไม่ใช่เพราะชาติก่อนเคยผ่านความเจ็บปวดมาสารพัด ความเจ็บที่ข้อมือนี่คงทำเอาซูเป่ยสลบเหมือดไปแล้ว แต่ตอนนี้นางสู้ต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็แหม…นางกลัวความสูงนี่นา!

นี่มันไม่เหมือนนั่งเครื่องบินสักนิด แต่มันเหมือนนั่งรถไฟเหาะตีลังกาชัดๆ! ไอ้บ้านี่พานางกระโดดขึ้นลงวูบวาบจนเวียนหัวตาลายแทบจะอ้วกออกมาอยู่รอมร่อ

แต่ดูเหมือนนางจะเห็นแวบๆ ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเหาะตามมากลางอากาศ

"ช่วยด้วย…ช่วย…" ซูเป่ยเป็นคนประเภทยืดได้หดได้ สถานการณ์แบบนี้จะเอาหัวชนฝาไม่ได้เด็ดขาด การร้องขอชีวิตเพื่อเอาตัวรอดต่างหากคือสุดยอดแผนการ

ทว่าชายชุดดำผู้นั้นกลับคว้าตัวนางร่อนลงสู่พื้นดิน ในขณะเดียวกัน ชายชุดดำอีกหลายคนก็ทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ พุ่งเข้าใส่ฉู่โยวหนานอย่างดุดัน…