บทที่ 76 อาเป่ยตกอับเสียแล้ว

ฝีเท้าของฉู่โยวหนานเร็วกว่าซูเป่ย ดังนั้นก่อนที่นางจะเดินไปถึงเรือนเฟิ่งเหยา เขาก็มายืนขวางอยู่ตรงหน้านางแล้ว

"เรื่องนี้ห้ามเจ้ายื่นมือเข้ามายุ่งเด็ดขาด!" สีหน้าของฉู่โยวหนานเย็นเยียบดุดัน

ซูเป่ยกระพริบตาปริบๆ "บ่าวยังไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อยเจ้าค่ะ! บ่าวกำลังจะกลับไปนอนต่างหาก"

นางไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อครู่นี้ที่ตนเพิ่งนึกในใจว่า 'ไอ้โจรขโมยขี้ปะติ๋วคนเดียว ฉันลงมือไม่กี่ทีก็ซัดมันตายคามือได้แล้ว' ฉู่โยวหนานดันได้ยินเข้าพอดิบพอดี

เขาตีหน้าขรึมตวาดลั่น "ใครอยู่แถวนี้บ้าง! ส่งตัวอาเป่ยกลับไปพักผ่อน สั่งคนเฝ้าเรือนเฟิ่งเหยาไว้ ห้ามให้นางก้าวออกไปข้างนอกแม้แต่ก้าวเดียว!"

ซูเป่ยเปลี่ยนสีหน้าทันควัน ขมวดคิ้วมองเขา "นี่บ่าวไปทำอะไรผิดอีกล่ะเจ้าคะ? ท่านเอาแต่วางท่าปั้นปึ่งใส่คนอื่นอยู่เรื่อย กับพระชายาก็ทีหนึ่งแล้ว นี่ยังจะมาทำกับบ่าวอีก ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่เจ้าคะ? บ่าวจะบอกให้ พฤติกรรมแบบนี้เขาเรียกว่าความรุนแรงในครอบครัวแบบเย็นชาชัดๆ!"

ฉู่โยวหนานไม่อาจอธิบายให้นางเข้าใจได้ เรื่องที่ตนอ่านใจคนได้ยังไม่อาจแพร่งพรายให้ใครรู้ในเวลานี้ เขาจึงได้แต่ปั้นหน้าตึงข่มขู่ "คำสั่งของอ๋องผู้นี้มีหรือที่เจ้าจะมาวิพากษ์วิจารณ์ได้? หากไม่อยากถูกโบย ก็ไสหัวกลับไปพักผ่อนดีๆ ซะ!"

ซูเป่ยจ้องเขาตาเขียวปั๊ดด้วยความโมโห แม้ไม่ปริปากเถียงออกมาสักคำ แต่ในใจกลับก่นด่าไม่หยุด 'เหอะ! พักก็พักสิวะ! ถึงอย่างไรก็ไม่มีวันหยุดอยู่แล้ว ทำงานงกๆ ตลอดทั้งปีไม่ได้พัก ฉันก็ไม่อยากทำตั้งนานแล้วเหมือนกันย่ะ! กักบริเวณฉันแล้วมันเท่ตรงไหนนักหนา มีปัญญาจริงก็ปล่อยฉันออกไปสิ!'

ฉู่โยวหนานมองดูกองกำลังองครักษ์ประจำจวนกลุ่มใหญ่เดินตามหลังซูเป่ยมุ่งหน้าไปยังเรือนเฟิ่งเหยา ในที่สุดใจที่ร้อนรุ่มของเขาก็สงบลงได้เสียที

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยปละละเลยเรื่องเช่นนี้ ถึงแม้ตอนนี้ชาวบ้านทั่วทั้งเมืองจะไม่กล้าก้าวเท้าออกจากบ้านในยามค่ำคืน แต่เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้ปีศาจฆาตกรสุดเหี้ยมโหดผู้นั้นลอยนวลเด็ดขาด

สายตาของเขาจึงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หลิงเซียว

หลิงเซียวรูปร่างสูงเพรียว แม้จะสูงกว่าสตรีทั่วไปอยู่มากโข แต่ยังดีที่เครื่องหน้าค่อนข้างหมดจด เพียงแค่คิ้วหนาไปสักนิด โครงหน้าคมเข้มแข็งแกร่งไปสักหน่อย ทว่าหากแต่งหน้าทาชาดแปลงโฉมเสียหน่อย ก็พอจะกล้อมแกล้มถูไถไปได้

"หลิงเซียว ตามข้ามา!" เขาเอ่ยเสียงขรึม

หลิงเซียวน้อมรับคำสั่งแล้วเดินตามไปด้านหลัง

เมื่อเข้ามาถึงในศาลาหลิงเฟิง ฉู่โยวหนานก็เปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที "หลิงเซียว วรยุทธ์ของเจ้าเอาตัวรอดได้สบายมาก ข้าจึงอยากให้เจ้าแต่งกายเป็นหญิงเพื่อล่อฆาตกรคลั่งนั่นออกมา"

หลิงเซียวชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้ารับ ฝีมือของเขาย่อมเหนือกว่าคนทั่วไป ฆาตกรพรรค์นั้นย่อมไม่คณามืออยู่แล้ว เพียงแต่การต้องแต่งกายเป็นสตรีย่อมทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

ทว่าคำสั่งของท่านอ๋อง เขาไม่อาจขัดได้

สถานการณ์คับขันไม่อาจรีรอ ฉู่โยวหนานจึงสั่งให้หลิงเซียวพาพลทหารประจำจวนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังหอนางโลมอี๋หงเอวี้ยนทันที

เวลานี้ยังไม่ดึกดื่นเท่าใดนัก โม่ชิงอิงจึงสั่งให้กุ้ยมามาไปบอกซูเป่ยว่า นางอยากกินขนม

อย่างไรเสียซูเป่ยก็ยังมีฐานะเป็นสาวใช้ อีกทั้งสัญญาขายตัวของซูเป่ยก็ยังอยู่ในมือนาง หากไม่เรียกใช้เสียบ้าง จะแสดงความสูงส่งเหนือกว่าของตนออกมาได้อย่างไร?

ทว่าระหว่างที่กุ้ยมามากำลังเดินไปยังเรือนเฟิ่งเหยา นางกลับบังเอิญไปล่วงรู้ความลับเข้าอย่างหนึ่ง ทหารประจำจวนหลายนายกำลังพาคนสวมเสื้อคลุมสีดำกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังศาลาหลิงเฟิง แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของผู้ที่สวมเสื้อคลุมเหล่านั้น แต่จากท่วงท่าการเดินรวมถึงกลิ่นแป้งร่ำน้ำปรุงที่โชยมาตามลม กุ้ยมามาก็เดาฐานะของคนเหล่านั้นออกได้เก้าในสิบส่วนแล้ว

นางหลบไปยืนอยู่ข้างทาง พลางมองดูสตรีเหล่านั้นเดินเข้าไปในศาลาหลิงเฟิง หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกระต่ายนับร้อยกระโดดโลดเต้นอยู่ในอก จากนั้นจึงรีบสับเท้าไปยังเรือนเฟิ่งเหยา พอเห็นทหารประจำจวนยืนเฝ้าแน่นหนาอยู่ที่หน้าประตู นางก็ทนกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ยืนเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตูเสียนานสองนาน

ทหารประจำจวนสองนายที่หน้าประตูสบตากัน ก่อนจะมองนางราวกับมองคนบ้า "ท่านอ๋องมีรับสั่ง ห้ามแม่นางอาเป่ยออกไปข้างนอก หากพระชายามีประสงค์จะพบแม่นางอาเป่ย โปรดไปแจ้งต่อท่านอ๋องก่อนขอรับ"

กุ้ยมามาหัวเราะร่าอยู่นานกว่าจะสงบปากสงบคำได้ จากนั้นก็โบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ต้องๆ เดิมทีข้าก็แค่กะจะมาคุยเล่นกับอาเป่ยสักหน่อย ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว ข้ากลับก่อนดีกว่า"

นางสาวเท้าวิ่งเหยาะๆ กลับไปยังตำหนักโบตั๋น นี่นับเป็นวันที่นางมีความสุขที่สุดตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องเลยทีเดียว

นางถึงกับลืมทำความเคารพโม่ชิงอิง รีบถลันตัวเข้าไปพลางร้องบอกว่า "พระชายาเพคะ! ข่าวดีเพคะ! ข่าวดีสะเทือนฟ้าสะเทือนดินเลยเพคะ!"

"มีเรื่องอันใดหรือ?" โม่ชิงอิงวางถ้วยชาในมือลง รีบเอ่ยถาม

กุ้ยมามาสุดจะกลั้นไว้ได้จริงๆ นางเอามือกุมท้องพลางหัวเราะฮ่าๆ ไม่ยอมหยุด

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!" โม่ชิงอิงเริ่มร้อนใจ

กุ้ยมามาจึงพยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยว่า "พระชายาเพคะ! เรือนเฟิ่งเหยาถูกทหารประจำจวนล้อมเอาไว้หมดแล้ว อาเป่ยถูกกักบริเวณห้ามก้าวเท้าออกมาข้างนอกเลยเพคะ!"

มุมปากของโม่ชิงอิงกระตุกขึ้นคราหนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มกว้างขึ้นมา นางเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมาเช่นกัน ดูท่าแล้ววาสนาของนังอาเป่ยจะหมดลงเร็วถึงเพียงนี้ ที่แท้นางก็ไม่ได้ตกอับอยู่เพียงลำพัง!

"แต่ว่า…สองวันก่อนเพิ่งจะยกเรือนเฟิ่งเหยาให้นางไปมิใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ ถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า?" โม่ชิงอิงหัวเราะไปพักหนึ่ง ก่อนจะหยุดแล้วเอ่ยถาม

กุ้ยมามาเบ้ปาก "โธ่! ท่านอ๋องก็ทรงเป็นเช่นนี้มาตลอดมิใช่หรือเพคะ? ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้บ่าวเห็นกับตาตนเองเลยนะเพคะ เมื่อครู่นี้มีหญิงคณิกาสี่ห้าคนเดินเข้าไปในศาลาหลิงเฟิงเพคะ"

"อะไรนะ?!" โม่ชิงอิงตกใจจนหน้าถอดสี "เป็นไปไม่ได้! คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าท่านอ๋องไม่เคยข้องแวะกับหญิงคณิกา!"

"สายตาของบ่าวเฉียบคมนักนะเจ้าคะ!" กุ้ยมามาเลียนแบบท่าทางบิดเอวส่ายสะโพกของหญิงเหล่านั้นพลางเดินวนรอบหนึ่ง "พระชายาทอดพระเนตรสิเจ้าคะ ท่าเดินพรรค์นี้ จะไม่ให้เป็นหญิงคณิกาได้อย่างไร อีกอย่างนะเจ้าคะ บ่าวได้กลิ่นชัดเจนเชียว กลิ่นแป้งประทินโฉมฉุนกึกบนตัวพวกนาง เหมือนกับพวกที่นายท่านเคยพาเข้าจวนมาเปี๊ยบเลยเจ้าค่ะ!"

โม่ชิงอิงนิ่งเงียบไป นางรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าท่านพ่อของตนโปรดปรานเรื่องพรรค์นี้ที่สุด ไม่เพียงแต่มีภรรยาเอกภรรยาน้อยมากมาย ทั้งยังเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมาตามหอนางโลมเป็นอาจิณ มิหนำซ้ำยังชอบพาหญิงคณิกาที่ถูกตาต้องใจกลับมาที่บ้านบ่อยๆ กุ้ยมามาจึงเคยเห็นหญิงประเภทนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

"เหตุใดจู่ๆ ท่านอ๋องถึงได้เปลี่ยนนิสัยไปถึงเพียงนี้" นางพึมพำกับตัวเอง

ทว่ากุ้ยมามากลับกล่าวว่า "พระชายาเจ้าคะ เปลี่ยนน่ะไม่ใช่เรื่องแย่หรอกเจ้าค่ะ ในเมื่อท่านอ๋องทรงเบื่อหน่ายอาเป่ยได้ เช่นนั้นก็ไม่แน่ว่าอาจจะหันกลับมาโปรดปรานพระองค์ก็ได้นะเจ้าคะ เดิมทีที่บ่าวกลัวที่สุดก็คือกลัวว่าพระองค์จะผูกจิตผูกใจไว้ที่อาเป่ยเพียงคนเดียว หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยแล้วล่ะเจ้าค่ะ!"

เมื่อโม่ชิงอิงได้ยินเช่นนั้น แววตาก็พลันมีประกายขึ้นมาทันที "มามาพูดมีเหตุผล แต่ดูท่าแล้ว อาเป่ยก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสพลิกฟื้นกลับมา อาศัยช่วงเวลาที่ท่านอ๋องทรงชิงชังนางอยู่นี้ พวกเรามิสู้…"

แววตาของนางวาบผ่านประกายเหี้ยมเกรียม กุ้ยมามาก็เช่นกัน จึงรับคำต่อว่า "มิสู้ฉวยโอกาสนี้กำจัดนางทิ้งเสียเลยเจ้าค่ะ!"

"ใช่แล้ว! นี่เป็นโอกาสอันดียิ่ง! ด้านนอกนั่นมิใช่ว่ามีฆาตกรบ้าคลั่งอยู่รึ" แววตาของโม่ชิงอิงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอำมหิต

กุ้ยมามาผงกศีรษะ "พวกเราเพียงแค่ล่อนางออกไปข้างนอก เกรงว่าพ้นคืนนี้ไป นางก็คงกลายเป็นซากศพแหลกเหลวไปแล้วเจ้าค่ะ!"

สองนายบ่าวต่างพากันหัวเราะร่วนอย่างสะใจ

ครู่ต่อมา โม่ชิงอิงก็ลุกขึ้นยืน เดินกระสับกระส่ายไปมา "แต่เรือนเฟิ่งเหยามีทหารเฝ้าอยู่ พวกเราจะพานางออกมาได้อย่างไรกัน อีกอย่าง ตอนนี้คนทั้งเมืองต่างรู้ว่ามีฆาตกรอยู่ นางเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ แล้วจะทำให้นางยอมออกจากจวนไปได้อย่างไร"

กุ้ยมามากรอกตาไปมาหลายตลบ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบข้างหูของโม่ชิงอิงสองสามประโยค

มุมปากของโม่ชิงอิงค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "ดี! เอาตามนี้แหละ! พวกเราไปกันเถอะ!"

คนหามเกี้ยวถูกเรียกตัวมา โม่ชิงอิงนั่งบนเกี้ยวหลังเล็กอย่างผึ่งผายแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนเฟิ่งเหยาทันที เมื่อไปถึงหน้าประตู นางไม่ได้ลงจากเกี้ยว หากแต่เลิกม่านขึ้นแล้วเอ่ยด้วยท่าทางน่าเกรงขาม "ข้ามีธุระจะคุยกับอาเป่ย เปิดประตู!"

ทหารประจำจวนได้รับคำสั่งเพียงให้จับตาดูซูเป่ยเอาไว้ โดยสั่งแค่ห้ามคนข้างในออก ไม่ได้บอกว่าห้ามคนข้างนอกเข้า จึงจำต้องเปิดทางให้

เกี้ยวหลังเล็กจึงเคลื่อนตรงไปจนถึงหน้าเรือนประธานของเรือนเฟิ่งเหยา