บทที่ 75 ฆาตกรต่อเนื่องเยือนเมืองหลวง

ในที่สุดซูเป่ยก็ได้นอนบนเตียงใหญ่เสียที!

ฟินจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้ว!

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ห้องนอนห้องนี้ ผนังทั้งสองฝั่งก็วางระบบทำความร้อนเอาไว้ แถมเบื้องล่างที่นอนอยู่ก็ไม่ใช่เตียงธรรมดา แต่เป็นเตียงเตาอุ่นสบาย ยามนี้ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง สายลมเริ่มเย็นยะเยือก ซูเป่ยจึงเรียกเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวมานอนด้วยกัน สามสาวขดตัวซุกอยู่บนเตียงเตาอบอุ่น สุขล้นพ้นอะไรเบอร์นี้

ทว่าพอดึกดื่นค่อนคืน กุ้ยมามากลับพาคนบุกมาหา

ซูเป่ยจำต้องคลานลงจากเตียงเตาอันแสนอบอุ่นออกมารับแขก

ใบหน้าของกุ้ยมามาดูแก่ชราลงไปอีกหลายส่วน สงสัยคงเพราะขาดฮอร์โมนเพศหญิงหล่อเลี้ยง พอเทียบกับดวงหน้ากลมเนียนเปล่งปลั่งของซูเป่ยแล้ว ช่างเหมือนมะเขือม่วงเหี่ยวๆ ปะทะแตงกวาอ่อนสดใหม่ไม่มีผิด

"แม่นางอาเป่ย พระชายาทรงได้ยินว่าเจ้าย้ายมาอยู่เรือนเฟิ่งเหยา จึงสั่งให้ข้ามาแสดงความยินดีเป็นพิเศษ!" กุ้ยมามายิ้มไม่ถึงดวงตา

"ขอบพระทัยพระชายาเจ้าค่ะ อาศัยบารมีของพระองค์แท้ๆ" ซูเป่ยก็ยิ้มไม่ถึงดวงตาเช่นกัน

"พระชายารับสั่งมา ขอให้แม่นางโปรดจำไว้ให้มั่น เจ้ายังมีข้อตกลงกับพระองค์อยู่นะ" เมื่อไล่คนอื่นออกไปหมดแล้ว กุ้ยมามาก็เปิดฉากเข้าเรื่องทันที

ซูเป่ยหาววอด "จำได้เจ้าค่ะ แต่ท่านอ๋องทรงประชวรหนักถึงเพียงนั้น เรื่องร่วมหอเห็นทีจะฝืนใจไปหน่อยกระมัง"

ในใจนางกลับแค่นหัวเราะ แม้ฉันจะไม่เห็นด้วยที่ผู้หญิงยุคโบราณพอผัวตายแล้วต้องเป็นม่ายไปตลอดชีวิต แต่ระหว่างที่ยังมีพันธะผูกพันตามทะเบียนสมรส โม่ชิงอิงกลับทำตัวเละเทะไม่เลือกหน้า เห็นแล้วช่างรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนเจ้าทึ่มฉู่โยวหนานจริงๆ

กุ้ยมามาแค่นเสียงฮึ "ก็ไม่ใช่ว่าต้องร่วมหอกันเดี๋ยวนี้เสียหน่อย แต่อย่างน้อยก็ต้องทำตัวให้เหมือนสามีภรรยาบ้างมิใช่หรือ เจ้าดูอย่างในจวนแม่ทัพสิ ทุกวันขึ้นหนึ่งค่ำกับสิบห้าค่ำ ท่านแม่ทัพยังต้องร่วมโต๊ะเสวยกับฮูหยินใหญ่เลยมิใช่หรือไร"

"อ้อ เอาเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะลองเกลี้ยกล่อมท่านอ๋องดูอีกที!" ซูเป่ยหาวอีกรอบ "ไม่ไหวแล้ว บ่าวง่วงจะตายอยู่แล้ว มามาเดินทางกลับดีๆ นะเจ้าคะ บ่าวขอตัวไปนอนก่อนล่ะ!"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้กุ้ยมามายืนหน้าเขียวปัดอยู่เบื้องหลัง

พอนางไปแล้ว ซูเป่ยก็กินอิ่มนอนหลับตามประสา ส่วนเรื่องจะให้ไปกินข้าวที่ตำหนักโบตั๋นทุกวันขึ้นหนึ่งค่ำกับสิบห้าค่ำอะไรนั่น พอเล่าให้ฉู่โยวหนานฟัง เขากลับไม่ตอบรับสักคำ นางเองก็จนปัญญาเหมือนกันนะ

ถึงแม้นางจะแกล้งพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน และไม่รู้ว่าฉู่โยวหนานได้ยินหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ถือว่านางได้พูดไปแล้วนี่นา

ตามหลักแล้วชีวิตช่วงนี้ก็นับว่าสงบสุขดี ทว่าในตอนที่บาดแผลของฉู่โยวหนานใกล้จะหายดีนั่นเอง คนจากในวังก็มาเยือนอีกคำรบ

ยังคงเป็นหวังกงกง แต่คราวนี้สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมจริงจัง ซ้ำยังสั่งให้บ่าวไพร่ทุกคนออกไปให้พ้นทาง

เนิ่นนานผ่านไป หวังกงกงจึงจากไป เมื่อซูเป่ยเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของฉู่โยวหนาน ก็เห็นเขากางแขนออกข้างหนึ่งพลางเอ่ยขึ้น "เปลี่ยนเสื้อผ้า!"

ซูเป่ยชะงักไป "แผลยังไม่หายดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ จะไปที่ใดกัน"

ฉู่โยวหนานสีหน้าเคร่งเครียด เม้มริมฝีปากแน่นไม่เอ่ยคำใด จนกระทั่งเขากลับมาในยามค่ำก็ยังคงมีท่าทีเช่นเดิม

ซูเป่ยชักจะแปลกใจ แต่ไม่ว่าจะถามอย่างไรเขาก็ไม่ยอมปริปาก คล้ายกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น

นางเดินออกไปข้างนอก ถามกุ้ยจื่อ กุ้ยจื่อก็ส่ายหน้า ถามหลิงเซียว หลิงเซียวก็แกล้งทำเป็นใบ้

ชักจะพิลึกเกินไปแล้ว เรื่องอะไรจะร้ายแรงปานนั้น

ซูเป่ยแบกความสงสัยเต็มอกกลับมาที่ห้อง ก็เห็นเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวสองคนกำลังกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่

พอเห็นนางเดินเข้ามา เวิ่นเซี่ยก็ทำหน้าตาตื่นพลางคว้าแขนของนางไว้ "อาเป่ย! เจ้าได้ยินข่าวหรือยัง น่ากลัวมากเลย!"

"เกิดอะไรขึ้นรึ"

"ต่อไปนี้ตอนกลางคืนอย่าออกไปไหนส่งเดชจะดีกว่า! ได้ยินว่าในเมืองหลวงมีฆาตกรโรคจิตโผล่มาแล้ว!" เป้าชิวเอ่ยด้วยสีหน้าหวาดผวา

"หา?!" ซูเป่ยตกใจจนอ้าปากค้าง

เวิ่นเซี่ยพูดต่อ "ได้ยินว่าเมื่อวานมีหญิงสาวตายไปคนหนึ่ง นอกจากจะถูกย่ำยีความบริสุทธิ์แล้ว ตามตัวยังมีแต่รอยกัดเต็มไปหมด เนื้อหลุดแหว่งเป็นชิ้นๆ เลยนะ! น่าเวทนานัก!"

ซูเป่ยพลันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง รีบกอดแขนของเวิ่นเซี่ยไว้แน่น "คืนนี้พวกเรานอนด้วยกันนะ ข้ากลัว!"

"ข้าก็กลัวเหมือนกัน!" เป้าชิวขยับเข้ามาร่วมวงด้วย

เรื่องพรรค์นี้ มีสาวน้อยคนไหนบ้างจะไม่กลัว

ตลอดเจ็ดวันติดต่อกันมานี้ ในเมืองหลวงมีหญิงสาวตายเพิ่มอีกสามคน ซ้ำยังมีเด็กชายอีกสองคน วิธีการตายเหมือนกันทุกประการ สภาพศพน่าสยดสยองจนมิอาจทนดูได้

พอตกกลางคืนทั่วทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเท้าออกจากบ้าน ผู้คนต่างอกสั่นขวัญแขวน

ฉู่โยวหนานต้องพาร่างกายที่บาดเจ็บออกไปแต่เช้าตรู่และกลับมาในยามดึก สภาพของเขาดูเหนื่อยล้าอิดโรยอย่างยิ่ง ทว่าความคืบหน้าของคดีกลับคว้าน้ำเหลว ที่สำคัญที่สุดคือ ด้านหลังของศพทุกร่างล้วนมีรอยประทับตราป้ายประจำตัวทหารองครักษ์ส่วนตัวของซู่อ๋องอย่างชัดเจน

ดังนั้นในช่วงนี้ ทหารคนสนิทของเขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกแม้แต่คนเดียว ทว่าทั้งที่เป็นเช่นนี้ ก็ยังมีคนต้องตายไปถึงหกคนแล้ว

นี่เป็นการใส่ร้ายป้ายสีอย่างโจ่งแจ้งชัดๆ แต่เขาจำเป็นต้องจับตัวฆาตกรตัวจริงมาให้ได้ จึงจะคลี่คลายสถานการณ์นี้ได้

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งขีดเส้นตายให้เขาปิดคดีให้ได้ภายในเจ็ดวัน

เจ็ดวัน…เวลาช่างกระชั้นชิดยิ่งนัก

ซูเป่ยลอบมองฉู่โยวหนานที่นั่งนิ่งขบคิดอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ นางยกน้ำแกงไท่ซุ่ยชามหนึ่งไปวางให้เขา บาดแผลจากธนูบนตัวเขาปริแตกเพราะการขี่ม้า ส่งผลให้แผลที่ควรจะหายดีแล้ว บัดนี้กลับยังมีเลือดสดๆ ไหลซึมอยู่

ฉู่โยวหนานโบกมือให้นาง "เจ้ากลับไปก่อนเถอะ"

ซูเป่ยขานรับแล้วเดินออกมา ในลานเรือนนางก็บังเอิญพบกับหลิงเซียวอีกครั้ง

หลิงเซียวกำลังยืนคุยอยู่กับกุ้ยจื่อ พอเห็นนางเข้า ทั้งสองคนก็เริ่มแสร้งทำเป็นใบ้อีกครา

ซูเป่ยกลอกตามองบนใส่ทั้งคู่อย่างแรง "ข้ารู้เรื่องหมดแล้ว พวกพี่จะมาแกล้งเก๊กอะไรกันอยู่อีกเล่า!"

กุ้ยจื่อเป็นคนแรกที่เก็บอาการไม่อยู่ เขาถอนหายใจยาวพลางเอ่ยขึ้น "เจ้าว่าทำไมท่านอ๋องของเราถึงได้ซวยขนาดนี้นะ พักรักษาตัวให้หายดีหน่อยก็ไม่ได้ ดันมาเกิดเรื่องบ้าๆ นี่ขึ้นเสียได้!"

"นั่นน่ะสิ!" ซูเป่ยแสร้งทำทีเป็นสุขุม "ท่านอ๋องซวยจริงๆ!"

"เจ้าว่าไอ้คนที่ลงมือฆ่ามันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนั้นนะ" กุ้ยจื่อบ่นพึมพำไม่หยุด

หลิงเซียวแสร้งกระแอมไอทีหนึ่ง "อย่าพูดให้อาเป่ยตกใจกลัวสิ!"

ซูเป่ยหัวเราะร่าอย่างไม่ยี่หระ "ข้ารู้ตั้งนานแล้ว คนทั้งเมืองมีใครไม่ทราบบ้าง มีแต่พวกพี่สองคนนั่นแหละที่ทำเหมือนเป็นความลับระดับชาติอยู่ได้!"

พอพูดจบ นางก็ส่งสายตาตำหนิไปยังคนทั้งสอง "ข้าว่าพวกพี่ก็เกินไป เรื่องแบบนี้น่าจะบอกข้าตั้งนานแล้ว เมื่อสองวันก่อนพระชายายังใช้ให้ข้าออกไปซื้อของกินรอบดึกให้อยู่เลย บอกว่าน้ำแกงนกพิราบตุ๋นของร้านไป่เว่ยโหลวรสชาติหวานกลมกล่อมเป็นพิเศษ ดีนะที่ท่านอ๋องเรียกตัวข้ามากะทันหัน ไม่อย่างนั้นละก็…"

กุ้ยจื่อพลันมีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มใบหน้า "โธ่เอ๋ย จริงด้วยสิ! ข้าจะบอกให้นะ ตอนกลางคืนเจ้าอย่าได้ทะเล่อทะล่าออกไปเด็ดขาดเชียว! ไอ้ตัวประหลาดนั่นมันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ไม่ใช่แค่เล่นงานพวกเด็กสาวเท่านั้นนะ สองวันมานี้พอพวกเด็กสาวไม่กล้าออกจากบ้าน มันถึงกับหันไปเล่นงานพวกเด็กผู้ชายด้วยซ้ำ!"

มุมปากของซูเป่ยกระตุกยิกๆ "เรื่องพรรค์นี้มันหน้าที่ของกองกำลังรักษาเมืองไม่ใช่หรือ ไม่อย่างนั้นก็ศาลต้าหลี่ แล้วทำไมท่านอ๋องของเราต้องไปแบกรับภาระให้เหนื่อยขนาดนี้ด้วยล่ะ"

หลิงเซียวส่ายหน้า "มีคนจงใจใส่ร้ายท่านอ๋อง ด้านหลังของคนตายพวกนั้นมีตราสัญลักษณ์ของทหารองครักษ์ซู่อ๋องของเราอยู่"

หึๆ แค่นี้ก็หลอกล่อให้คายความจริงออกมาได้แล้วสินะ พวกนายนี่นะ คิดจะมาเนียนใส่ฉันเหรอ อ่อนหัดไปนะจ๊ะน้องชาย!

"ถ้างั้น ท่านอ๋องของเราก็โดนลงทัณฑ์แล้วน่ะสิ" นางเอ่ยหยั่งเชิงต่อไป

กุ้ยจื่อเป็นคนปากไว "ไม่ใช่แค่โดนลงทัณฑ์ธรรมดาๆ เสียที่ไหนเล่า! ฝ่าบาทถึงกับมีรับสั่งขีดเส้นตายให้ท่านอ๋องสืบหาตัวคนร้ายให้พบภายในเจ็ดวัน นี่ก็ปาเข้าไปวันที่สองแล้วนะ!"

"พวกศาลต้าหลี่กินภาษีราษฎรไปวันๆ หรือไงกัน เรื่องสืบคดีมันต้องเป็นหน้าที่ของพวกเขาไม่ใช่หรือ" ซูเป่ยกลอกตาไปมา

หลิงเซียวเดาะลิ้น "เจ้าไม่ประสีประสาอะไรจริงๆ เลย! ช่วงนี้มู่หวังกำลังไปฝึกงานหาประสบการณ์อยู่ที่ศาลต้าหลี่ เขาดีใจจนเนื้อเต้นที่จะได้เห็นท่านอ๋องของเราโดนลงทัณฑ์น่ะสิ!"

สงครามชิงอำนาจอีกแล้วสินะ! ปวดกบาลชะมัด!

ซูเป่ยทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ "แล้วถ้าหากสืบหาตัวคนร้ายไม่เจอล่ะจะเป็นยังไง"

หลิงเซียวทอดถอนใจเบาๆ "หากสืบหาไม่เจอ และไม่อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ ทหารองครักษ์สามหมื่นนายก็คงต้องถูกริบส่งคืนไป"

ซูเป่ยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ! เรื่องนี้นี่ ช่างจัดการยากจริงๆ!"

พูดจบ นางก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป

หลิงเซียวรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ในใจ เดิมทีเขานึกว่าอาเป่ยจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเหมือนอย่างคราวก่อนเสียอีก แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาเองก็ไม่ค่อยวางใจที่จะให้นางก้าวออกมารับหน้าแทนสักเท่าไรก็ตามที

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็เห็นฉู่โยวหนานพุ่งพรวดออกมาจากในห้องดั่งสายลม แล้วสาวเท้าวิ่งตรงไปยังทิศทางของเรือนเฟิ่งเหยาทันที