บทที่ 74 ภาพลักษณ์ท่านอ๋องขี้เหนียวพังทลายเสียแล้ว

เช้าตรู่ ซูเป่ยลืมตาขึ้นมาก็พบว่าบนเตียงของฉู่โยวหนานว่างเปล่าไปแล้ว

นางรีบวิ่งออกไปข้างนอก เห็นหลิงเซียวยืนอยู่ในลานเรือนพอดี

"หลิงเซียว หลิงเซียว! ท่านอ๋องล่ะ"

หลิงเซียวเหลือบมองไปทางเรือนหลัง พลางเอ่ยประชดประชัน "อาบน้ำอยู่ เจ้าไปปรนนิบัติสิ"

"ไม่ๆ!" ซูเป่ยโบกมือเป็นพัลวัน นางไม่อยากเป็นลมหมดสติไปอีกรอบหรอกนะ

ทว่ากลับเห็นกุ้ยจื่อเดินออกมาจากด้านหลัง น้ำเสียงแดกดันไม่แพ้กัน "เพราะเจ้าแท้ๆ ท่านอ๋องเพิ่งจะดีขึ้นก็มาล้มป่วยอีก แม้แต่งานแค่นี้เจ้ายังจะเกี่ยงงอนบ่ายเบี่ยงอยู่อีกรึ!"

"ข้า…เอ่อ…ท่านอ๋องไม่ชอบให้คนปรนนิบัติไม่ใช่หรือ" ซูเป่ยหัวเราะแห้ง

กุ้ยจื่อกลับบอกว่า "ท่านอ๋องมีรับสั่ง ตื่นแล้วก็ให้เจ้าไปปรนนิบัติทันที"

ซูเป่ยบ่นงึมงำขณะเดินไปทางเรือนหลัง ในใจก่นด่าฉู่โยวหนานไม่หยุด เป็นบ้าอะไร แค่อาบน้ำจะให้คนไปปรนนิบัติทำซากอะไร อาบเองถูตัวเองไม่ได้หรือไงฮะ

ฉู่โยวหนานกำลังแช่อยู่ในสระน้ำตื้น พลันได้ยินเสียงซูเป่ยบ่นงึมงำก่นด่าตนเองเข้ามา จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า "อย่าเข้ามา!"

"เจ้าค่ะ!" ใครอยากจะเข้าไปดูนายกันเล่า! เชอะ!

ฉู่โยวหนานรู้สึกว่าตนถูกรังเกียจอีกแล้ว ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนท้อแท้ เงียบไปพักใหญ่ถึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เมื่อวานใครวางยาเจ้า"

"บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ" หลักฐานก็ไม่มี เรื่องนี้จะให้พูดซี้ซั้วได้ยังไง คนซวยทีหลังก็ฉันน่ะสิ! เชอะ!

ฉู่โยวหนานก็นิ่งเงียบไป คราวก่อนเขาไม่ได้สังเกตว่าโม่ชิงอิงกินยาเข้าไปแล้วมีอาการอย่างไร แม้จะสงสัยนางอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่มีหลักฐานจริงๆ

เงียบอยู่นาน ซูเป่ยจึงอดเอ่ยปากไม่ได้ "หากท่านอ๋องไม่มีสิ่งใดแล้ว บ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะ"

"เดี๋ยวก่อน!" ฉู่โยวหนานเอ่ย "ข้าเพิ่งสั่งกุ้ยจื่อไป ตบรางวัลให้เจ้าเป็นผ้าต่วนเมฆาห้าพับ ผ้าต่วนลายยกดอกห้าพับ ผ้าหร่วนเยียนหลัวห้าพับ ผ้าเทียนเซียงเจวียนห้าพับ เงินหนึ่งหมื่นตำลึง เครื่องประดับหยกมรกตหนึ่งชุด แล้วยังยกเรือนเฟิ่งเหยาให้เจ้าไปอยู่ด้วย…"

"หา?!" ซูเป่ยตกใจจนตาโต "บ่าวเป็นแค่สาวใช้นะเจ้าค่ะ! จะยกเรือนทั้งหลังให้บ่าวอยู่คนเดียวเลยหรือ" ท่านอ๋อง คาแรกเตอร์คุณพังหมดแล้วมั้ง ไหนว่าเป็นอ๋องขี้งกไง

ท่ามกลางม่านไอน้ำ มุมปากของฉู่โยวหนานกระตุก เขาขี้งกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาไปขี้งกตอนไหน คราวก่อนก็ประทานผ้าพับชั้นดีตั้งหลายพับให้ ซ้ำยังยกไท่ซุ่ยให้นางกินอีก ตรงไหนที่เรียกว่าขี้งก

ครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาก็กลับมาสุขุมเย็นชาตามเดิม "ตอนที่อ๋องผู้นี้บาดเจ็บหนักเจ้าดูแลอย่างเต็มที่ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ ส่วนเรื่องฐานะ อ๋องผู้นี้บอกแล้วว่าจะยกตำแหน่งชายารองให้เจ้า รอให้อ๋องผู้นี้หายดีก่อน…"

"ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ต้องๆ!" ซูเป่ยรีบละล่ำละลักบอก "บ่าวไม่ใช่คนยึดติดกับชื่อเสียงจอมปลอมเสียหน่อย ฐานะอะไรไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ ไม่สำคัญเลยจริงๆ ท่านอ๋องอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลยนะเจ้าค่ะ!"

นางคิดในใจว่า ถ้าฉันไปเป็นอนุของนาย ฉันจะยังหนีรอดไปได้อีกเหรอ นี่เพิ่งมีพระชายาเอกคนเดียว เดี๋ยววันข้างหน้าก็งอกชายารองมาเป็นพรวน ฉันมิตกเป็นเหยื่อโดนรุมฉีกเนื้อกลืนลงท้องรึไง

ฉู่โยวหนานได้แต่คิด ทำไมข้าถึงเหมือนถูกนางรังเกียจอยู่ตลอดเวลาเลยเล่า ต้องทำอย่างไรถึงจะเอาชนะใจนางได้ มู่หวังมีภรรยาและอนุตั้งมากมายก็ไม่เห็นจะยากเย็นขนาดนี้เลย

กระทั่งซูเป่ยออกมาจากสระสรงน้ำ กุ้ยจื่อถึงได้อารมณ์เย็นลง ยอมนำทางซูเป่ยพร้อมกับเวิ่นเซี่ยและเป้าชิวไปยังเรือนเฟิ่งเหยาด้วยวาจาอ่อนหวานขึ้น

ซูเป่ยอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

นอกจากเรือนเฟิ่งเหยาจะอยู่ติดกับศาลาหลิงเฟิงแล้ว พื้นที่ยังกว้างใหญ่กว่าตำหนักโบตั๋นถึงสองเท่า ตำหนักโบตั๋นเป็นเพียงเรือนพักธรรมดา แต่เรือนเฟิ่งเหยานี่คือหอคฤหาสน์ของแท้เลยทีเดียว!

ไม่ต้องพูดถึงเรือนแถวด้านหน้า แค่เรือนหลังก็มีเจดีย์เจ็ดชั้น ว่ากันว่าสามารถขึ้นไปดูดาวชมจันทร์ ดื่มสุราพลางชมดอกไม้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเรือนหลังก็ไม่ได้เรียบง่ายธรรมดาเหมือนตำหนักโบตั๋นเลยสักนิด มีทั้งศาลาริมน้ำ แมกไม้หนาทึบ ดอกไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มสะพรั่ง…

"ที่นี่…ให้ข้าอยู่จริงหรือ" ซูเป่ยใช้เวลาอยู่นานกว่าจะดึงสติตัวเองกลับมาจากความตื่นตะลึงได้

กุ้ยจื่อเอ่ยอย่างมีลับลมคมใน "ข้าบอกเจ้าให้นะ ที่นี่น่ะสร้างขึ้นมาเพื่อพระชายาโดยเฉพาะก่อนจะถึงพิธีอภิเษกสมรส เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ท่านอ๋องก็เปลี่ยนใจกะทันหัน ให้พระชายาไปอยู่ที่ตำหนักโบตั๋นแทน!"

บางที…หลังจากคาแรกเตอร์อ๋องขี้งกพังทลายลงไปแล้ว คงต้องมอบคาแรกเตอร์ใหม่ให้เขาสินะ นั่นก็คือ—อ๋องประสาทกลับ

ซูเป่ยเดาะลิ้นในใจ

ทีแรกยังคิดว่าจู่ๆ ได้รับพระราชทานผ้ามาตั้งยี่สิบพับคงไม่มีที่เก็บ คราวนี้ดีเลย ต่อให้มาอีกยี่สิบเกวียนก็ยังจุได้สบายๆ

กุ้ยจื่อเอ่ยอีกว่า "คนที่คอยปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดยังคงเป็นเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวสองคนนี้ นอกจากนี้ยังจัดคนมาให้อีกยี่สิบคน คอยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ ปัดกวาดเช็ดถู ทำครัว และเย็บปักถักร้อย"

พูดจบ เขาก็หันไปทางเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิว พลางทำท่าวางมาดผู้ใหญ่ "พวกเจ้าสองคนจงดูแลให้รอบคอบใส่ใจเล่า แม้แม่นางอาเป่ยจะยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ทว่าพวกเจ้าก็คงดูกันออกแล้ว ทุกอย่างล้วนเทียบเท่าธรรมเนียมของชายารองทั้งสิ้น! พวกเจ้าสองคนจัดการให้ดี รีบสั่งให้ตัดชุดฤดูหนาวได้แล้ว แม่นางชอบกินอะไรก็ให้ครัวเล็กเตรียมไว้!"

เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวรีบขานรับ ทั้งคู่ดูดีใจยิ่งกว่าตัวซูเป่ยเสียอีก

มีเพียงซูเป่ยที่ยังคงมึนงงเหมือนเดินอยู่ท่ามกลางสายหมอก ดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

เนิ่นนานกว่าจะหลุดพ้นจากความตกตะลึง ได้ยินแต่เสียงเวิ่นเซี่ยคอยถามอยู่ไม่หยุด "อาเป่ย อาเป่ย เจ้าอยากกินอะไรหรือ"

ซูเป่ยฉีกยิ้ม "เนื้อย่างบาร์บีคิวแล้วกัน!"

"ได้เลย! ข้าจะรีบไปบอกให้ครัวเล็กเตรียมเดี๋ยวนี้!" เวิ่นเซี่ยเดินออกไปอย่างร่าเริงมีชีวิตชีวา

เป้าชิวเองก็ยิ้มแย้มเปี่ยมสุข นางย่อกายคารวะซูเป่ย "เป้าชิวขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับแม่นางอาเป่ยเจ้าค่ะ เกรงว่าอีกไม่กี่วันท่านคงจะได้เป็นเจ้านายแล้ว!"

ซูเป่ยหัวเราะเจื่อน "เจ้าอย่ามาเรียกข้าว่าท่านนั่นท่านนี่เลย ฟังแล้วขนลุกพิลึก ข้าไม่อยากเป็นเจ้านายอะไรนั่นหรอก!"

ถ้าจะต้องเป็นเจ้านาย ก็ต้องเป็นเจ้านายของตัวเองสิ ไม่ใช่มาเป็นเจ้านายที่ต้องคอยพึ่งพาคนอื่นเสียหน่อย!

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น ทว่าเมื่อมองเรือนพักที่สร้างขึ้นอย่างประณีตบรรจงนี้ นางก็ยังรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ดี แจกันหยกมรกตบนโต๊ะเอย เครื่องเรือนสีแดงเข้มเป็นมันขลับเอย มองอย่างไรก็เหมือนตระเตรียมไว้เป็นอย่างดี เหตุใดถึงได้ยกให้สาวใช้อย่างนางอยู่เอาดื้อๆ เล่า

จู่ๆ ในหัวของซูเป่ยก็มีความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามา เรือนดีเลิศขนาดนี้ จะมีของพิลึกกึกกืออะไรซ่อนอยู่หรือเปล่านะ ไม่อย่างนั้นคนขี้งกอย่างฉู่โยวหนานจะยอมตัดใจยกให้ฉันอยู่ได้ยังไงกัน

ใช่แล้ว ใช่แน่ๆ! เขาต้องมีเจตนาแอบแฝงแน่! ไม่แน่ว่าในเรือนนี้อาจจะมีของไม่สะอาดอะไรอยู่ก็ได้!

นับเป็นโชคดีที่ฉู่โยวหนานไม่ได้ยินความคิดเพ้อเจ้อเหลวไหลของนาง ไม่อย่างนั้นคงได้กระอักเลือดออกมาเป็นแน่ เรือนหลังนี้เดิมทีเขาบรรจงตระเตรียมไว้ให้โม่ชิงอิง ทว่าเมื่อได้เกิดใหม่มาอีกครา เขากลับรู้สึกว่าสกุลโม่ไม่คู่ควรกับมันอีกต่อไปแล้ว

เรื่องที่ซูเป่ยได้รับมอบเรือนเฟิ่งเหยากระจายไปทั่วจวนอ๋องอย่างรวดเร็ว

ผู้คนในจวน บ้างก็ทอดถอนใจว่าซูเป่ยช่างโชคดีเหลือเกิน บ้างก็กล่าวว่าซู่อ๋องคงใกล้จะได้ชื่อว่าหลงอนุจนเหยียบย่ำภรรยาเอกเสียแล้ว

แน่นอนว่ากลุ่มคนฝ่ายหลังย่อมเป็นคนข้างกายของโม่ชิงอิง

"นี่มันหลงอนุจนเหยียบย่ำภรรยาเอกชัดๆ เลยเจ้าค่ะ! เรือนเฟิ่งเหยานั่น เห็นได้ชัดว่าเป็นธรรมเนียมของพระชายาเอกแท้ๆ!" กุ้ยมามารู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจแทนจนแทบจะพ่นไฟออกมา

โม่ชิงอิงก็มิได้ต่างกัน นางมีเพียงตำแหน่งพระชายาเอกประดับหัว ทว่าแม้แต่ชายเสื้อของท่านอ๋องก็ยังไม่เคยได้แตะ ซ้ำยังต้องมาอาศัยอยู่ในตำหนักโบตั๋นที่เปลี่ยวร้างที่สุดในจวน! หากเป็นเช่นนี้ นอกจากชื่อตำแหน่งพระชายาเอกแล้ว นางยังมีสิ่งใดแตกต่างจากอนุที่ไม่เป็นที่โปรดปรานเล่า

"สัญญาขายตัวของนางยังอยู่ในมือข้า หากนางมัวแต่เอาตัวรอดจนไม่ยอมช่วยข้า ต่อให้ต้องเสี่ยงถูกท่านอ๋องลงทัณฑ์ ข้าก็จะขายนางออกไปให้จงได้!" โม่ชิงอิงสะบัดมือ กาน้ำชาลายครามร่วงลงพื้น แตกละเอียดกระจายไปทั่ว

กุ้ยมามามีเพลิงโทสะลุกโชนในดวงตา "บ่าวจะไปสั่งสอนนังเด็กนั่นที่เรือนเฟิ่งเหยาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ! ให้มันรู้สำนึกเสียบ้างว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร!"

"อย่า!" โม่ชิงอิงรั้งนางไว้ "มามาอย่าเพิ่งใจร้อน ส่งคนไปบอกมันสักคำก่อน เตือนให้นางอย่าได้ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับข้า!"