บทที่ 73 ถูกรังเกียจเข้าแล้ว น้อยใจจัง…

ฉู่โยวหนานกลับมาตัวร้อนเป็นไข้อีกคำรบ

กุ้ยจื่อยกอ่างน้ำร้อนเข้ามาตามที่ซูเป่ยบอก วางกระแทกลงบนพื้นดังเคร้ง พลางเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง "เจ้าต้องปรนนิบัติดูแลให้ดีๆ เชียวนะ คราวนี้ที่ท่านอ๋องล้มป่วยก็เพราะเจ้าทั้งนั้น!"

ซูเป่ยบิดผ้าชุบน้ำวางประคบลงบนหน้าผากของฉู่โยวหนาน ก่อนเอ่ยถาม "กุ้ยจื่อ ข้าจำได้ว่าอยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือ แล้วกลับมาได้อย่างไรกัน"

"กลับมาได้อย่างไรน่ะหรือ ก็เดชะบุญที่ผู้บัญชาการหม่าไปเจอเจ้าบนถนนเข้าอย่างไรเล่า!" กุ้ยจื่อบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด

ตอนที่ผู้บัญชาการหม่าพบซูเป่ยบนถนน นางก็แทบหมดสติสัมปชัญญะแล้ว มือไม้คอยดึงทึ้งคอเสื้อตัวเองพลางเดินซวนเซไปทางจวนอ๋อง

ยังดีที่วันนั้นนางเคยพลัดหลงเข้าไปในค่ายทหาร ผู้บัญชาการหม่าจึงจำนางได้ จนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงซัดสันมือใส่นางจนสลบ แล้วแบกกลับมาส่งที่จวนอ๋อง

แต่พอนางฟื้นขึ้นมาก็ยังคงไร้สติ คว้าตัวเวิ่นเซี่ยเข้ามากอดหมับ ทำเอาเป้าชิวตกใจนึกว่านางเป็นโรคร้ายอะไร จึงรีบวิ่งไปรายงานฉู่โยวหนาน

บาดแผลของฉู่โยวหนานยังไม่ทันหายดี แต่ก็ยังสั่งให้คนหามนางมาที่ศาลาหลิงเฟิง

สภาพของซูเป่ยในตอนนั้นไม่ต่างจากโม่ชิงอิงในวันวาน พอเห็นหน้าฉู่โยวหนานเข้าก็กลายร่างเป็นปลาหมึกยักษ์กระโจนเข้าใส่ทันที

ฉู่โยวหนานถูกนางกระตุ้นจนเพลิงปรารถนาลุกโชน กุ้ยจื่อกับหลิงเซียวยังนึกว่าเขาจะยอมเผด็จศึกทั้งที่ยังมีแผลเสียอีก ใครจะไปรู้ว่า…

"ท่านอ๋องไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มเจ้าตรงดิ่งไปที่ห้องเก็บน้ำแข็ง ทนหนาวสั่นอยู่ข้างในตั้งสองชั่วยามกว่า!" กุ้ยจื่อเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

คนในจวนต่างพากันพูดว่าแม่นางอาเป่ยโดนใครวางยาก็ไม่รู้ คราวนี้เขาถึงได้กระจ่างแจ้งว่ามันคืออาการอะไร ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็น่าจะปล่อยเลยตามเลยไปเสีย ใครจะคาดคิดว่าท่านอ๋องกลับไม่ยอมแตะต้องนาง ยอมไปทนหนาวอยู่ในห้องเก็บน้ำแข็งตั้งสองชั่วยามกว่า!

เขาทั้งเจ็บใจทั้งโมโห หากไม่ใช่เพราะซูเป่ย ต่อให้ท่านอ๋องจะร่วมหอทั้งที่ยังมีแผล ก็คงไม่ถึงกับล้มป่วยซ้ำสองเช่นนี้!

คนอย่างเขาไหนเลยจะเข้าใจ ฉู่โยวหนานไม่อยากฉวยโอกาสล่วงเกินซูเป่ยในยามที่นางไร้สติ และเขาไม่มีทางรู้หรอกว่า มีแต่คนที่มอบใจให้จริงๆ เท่านั้น ถึงจะใส่ใจความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ถึงเพียงนี้

ทว่าซูเป่ยกลับพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ในส่วนลึกของหัวใจนาง ราวกับมีรอยแยกปริออก สายธารน้ำพุร้อนค่อยๆ รินไหลเข้ามา ให้ความรู้สึกอบอุ่นซาบซ่าน

"เจ้าออกไปเถอะ ข้าจะเช็ดตัวให้เขา จะได้ช่วยลดไข้" ซูเป่ยเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

กุ้ยจื่อขานรับแล้วเดินออกไป

ซูเป่ยเพ่งมองดวงหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขาอย่างละเอียด ในยามนี้ ยามที่เขากำลังป่วยหนัก กลับดูงดงามน่ามองยิ่งกว่ายามปกติเสียอีก

"ขอบคุณนะ" ซูเป่ยพึมพำเสียงแผ่ว

นางหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดตัวให้เขาอีกครั้ง แม้ในใจจะยังประหม่าอยู่บ้าง แต่ก็สุขุมขึ้นมาก นางหลับตาลงอย่างสงบ ดึงสาบเสื้อของเขาออก แล้วใช้ผ้าเช็ดตามร่างกายของเขาอย่างประณีตบรรจง

ขณะเดียวกัน นางก็เริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

นางจำได้ว่าตนเองผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือในโรงเตี๊ยม พอตื่นขึ้นมาก็เห็นหวงสือทำหน้าตาเหี้ยมเกรียมตบหน้านาง ยาปลุกกำหนัดชนิดนั้น โม่ชิงอิงเป็นคนวางยา หรือว่าหวงสือกันแน่

ตอนนี้ยังไม่อาจรู้ได้ แต่ที่แน่ชัดก็คือ โม่ชิงอิงโยนนางไปให้หวงสือ

ทำไมกันล่ะ เรื่องของนางกับหวงสือ ข้าก็ไม่เคยปริปากพูด ไม่น่าจะใช่เพราะเหตุนี้

หรือว่านางจะหึงหวง

ซูเป่ยหวนนึกถึงวันถอนลูกธนู ท่าทางของตนกับฉู่โยวหนานดูใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก อีกทั้งคำถามที่ฉู่โยวหนานเอ่ยออกมา แม้เสียงจะไม่ดัง แต่หากตั้งใจฟังก็ใช่ว่าจะไม่ได้ยิน

นางเริ่มเข้าใจกระจ่างขึ้นมาบ้าง

แต่ว่า…

โม่ชิงอิงไม่ใช่คนที่คอยสั่งให้นางเอาอกเอาใจฉู่โยวหนานมาโดยตลอดหรอกหรือ

ขณะกำลังครุ่นคิด ซูเป่ยก็รู้สึกว่า ตัวเองดูเหมือนจะเช็ดโดนจุดที่ไม่ควรเช็ดเข้าเสียแล้ว

มือของนางสั่นสะท้าน รีบยกผ้าขึ้นแล้วหันหลังขวับ

นางก้มมองมือตัวเอง พลางนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ ก็พลันขนลุกซู่ รีบเอาสองมือจุ่มลงในอ่างน้ำแล้วถูขัดอย่างเอาเป็นเอาตาย

ด้านข้าง ฉู่โยวหนานหรี่ตามองอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟ

คราวก่อนเขาเฝ้ารอให้นางเช็ดโดนตรงนั้น แต่กลับต้องสะดุดเพราะนางเป็นลมล้มพับไป มาคราวนี้ท่ามกลางสติที่เลือนราง เขากลับสัมผัสได้ว่านางใช้ผ้าเช็ดวนเวียนอยู่ตรงจุดนั้นไปมา

อา… ยัยเด็กคนนี้! กะจะไม่ให้มีชีวิตรอดเลยใช่ไหม!

เขาหรี่ตามองซูเป่ย หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เรี่ยวแรงเหือดแห้งไปหมดล่ะก็ อยากจะจับนางกดลงกับเตียงแล้วสำเร็จโทษเสียให้รู้แล้วรู้รอด…

แต่นางยังคงล้างมือไม่หยุด รังเกียจตัวเขาขนาดนั้นเชียวหรือ

หัวใจของฉู่โยวหนานพลันรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมา

ซูเป่ยล้างมืออยู่นานสองนาน จนกระทั่งน้ำเย็นชืด นางถึงได้ยอมหยุด แล้วลุกขึ้นยกอ่างน้ำเดินออกไป

ฉู่โยวหนานก้มมองสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเอง มุมปากอดกระตุกไม่ได้ ประเดี๋ยวคอยดูเถอะว่าตอนนางเดินเข้ามาจะทำอย่างไร!

ดังนั้น เขาจึงนอนนิ่งๆ รอคอย

เพียงไม่นาน เสียงประตูก็ดังเอี๊ยด ซูเป่ยเดินกลับเข้ามาจริงๆ เสียด้วย ทว่านางกลับเดินถอยหลังเข้ามา

ถอยไปจนถึงจุดวางอ่างน้ำ นางซักผ้าจนสะอาดแล้วหันกลับมา ทว่าดวงตายังคงปิดสนิท

ฉู่โยวหนานนอนมองนางเงียบๆ เห็นนางกางแขนสองข้างออก ค่อยๆ คลำทางเดินไปข้างหน้าเหมือนคนตาบอด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปหรือไม่ เท้าของนางจึงสะดุดเข้ากับตั่งเตี้ยข้างเตียง ล้มเผละลงมาเต็มแรง

คราวนี้ ฉู่โยวหนานรับรู้ได้อย่างชัดเจนเต็มเปาว่ามือของนางกดทับลงตรงจุดนั้นเข้าพอดี

เขาเจ็บไม่น้อยทีเดียว ทว่ากลับส่งเสียงไม่ได้ มิฉะนั้นนางคงเตลิดหนีไปเร็วเหมือนกระต่ายแน่

ซูเป่ยฟังดูแล้วเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหว สัมผัสได้ว่าฉู่โยวหนานไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วค่อยๆ ขยับไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังสองก้าว จากนั้นก็รีบเช็ดตัวให้เขาส่งๆ ไม่กี่ที แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างลนลาน

พอนางลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าฉู่โยวหนานยังคงหลับตาแน่นสนิท

ซูเป่ย: เฮ้อ! โล่งอก เขายังสลบอยู่! ขายหน้าชะมัด! บ้าเอ๊ย ล้างมือ ล้างมือเดี๋ยวนี้!

ซ่า… ซ่า… เสียงวักน้ำดังก้อง หัวใจของฉู่โยวหนานแหลกสลายไปตามเสียงน้ำนั้น

เขาถึงกับถูกรังเกียจถึงเพียงนี้เชียวหรือ…

ราตรีล่วงเลยยิ่งดึกสงัด

หลังจากได้รับการเช็ดตัวแบบมั่วซั่วของซูเป่ย พิษไข้ของฉู่โยวหนานกลับลดลงจริงๆ เขาจึงผล็อยหลับไปพร้อมกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเต็มอก

ซูเป่ยเองก็นอนหลับปุ๋ยอยู่บนตั่งตัวเล็กนั้นอย่างสบายอารมณ์

ทว่าโม่ชิงอิงกับหวงสือกลับข่มตานอนไม่หลับด้วยกันทั้งคู่

โม่ชิงอิงได้ยินเรื่องที่ซูเป่ยกลับมายังจวนอ๋องแล้ว ก็กระวนกระวายใจว่าซูเป่ยจะนำเรื่องนี้ไปบอกฉู่โยวหนานหรือไม่ อีกทั้งยังกังวลว่าหวงสือจะเอาเรื่องของตนไปแพร่งพรายให้โม่ชิงเหลียนฟังหรือเปล่า

ส่วนหวงสือนั้นทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ โม่ชิงเหลียนมิได้พาเขากลับไปที่จวนอ๋อง แต่สั่งให้คนพาเขาไปพักในเรือนแห่งหนึ่ง ทั้งยังตามหมอมารักษาบาดแผลให้เขาด้วย

นางกล่าวว่า "โม่ชิงอิงทำร้ายเจ้าจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เจ้าจะยอมปล่อยนางไปหรือ"

"ติดตามเปิ่นเฟย ต่อให้เจ้ากลายเป็นคนใบ้ ข้าก็สามารถบันดาลให้เจ้ารุ่งเรืองเฟื่องฟูได้อยู่ดี"

"รอจนเจ้าหายดีแล้ว จงถือป้ายเอวนี้ไปหาหญิงสาวสักคนในเมือง ย่ำยีทารุณจนถึงแก่ความตาย จากนั้นก็ทิ้งป้ายเอวนี้เอาไว้"

"ป้ายเอวนี้เป็นของสามีนาง ถึงตอนนั้น สามีของนางจะต้องรับโทษทัณฑ์เพราะเหตุนี้ โม่ชิงอิงก็จะเป็นเพียงภรรยาของนักโทษที่ผู้คนพากันเหยียดหยามก่นด่า จวนสกุลโม่ไม่มีทางเก็บนางไว้อีก ถึงเวลานั้น นางก็ย่อมตกเป็นของเจ้า จะเรียกร้องบงการสิ่งใดก็ได้ตามใจชอบ"

"เปิ่นเฟยรู้ดี ตั้งแต่เด็กเจ้าสนิทสนมกับนางที่สุด"

หวงสือเจ็บร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะในปากยิ่งเจ็บปวดแสนสาหัส ทว่าเขากลับกำป้ายเอวนั้นไว้แน่น แววตาเปี่ยมล้นด้วยเพลิงโทสะ

ชีวิตทั้งชีวิตของเขาพังทลายลงหมดแล้ว ตั้งแต่ตอนที่โม่ไก้ซื่อบีบบังคับให้ครอบครัวของเขาต้องย้ายหนีไป

บิดามารดาของเขาต่างสิ้นลมไปหมดแล้ว เขาเหลือเพียงชีวิตบัดซบชีวิตนี้เพียงหนึ่งเดียว ถูกคนเหล่านั้นเหยียบย่ำรังแกมาเนิ่นนานหลายปี ครั้นกลับมาที่นี่ ก็ยังถูกโม่ชิงอิงทำร้ายจนตกต่ำถึงเพียงนี้อีก!

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะโม่ไก้ซื่อ เป็นเพราะโม่ชิงอิง!

บัดนี้ เขาจะทำลายโม่ชิงอิงให้ย่อยยับ และเมื่อถึงวันข้างหน้า เขาจะทำลายโม่ไก้ซื่อให้แหลกลาญไปด้วยเช่นกัน!

ฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้นแล้ว

ทว่าหัวใจของหวงสือ กลับยิ่งมืดมนหม่นหมองลงไปทุกที