บทที่ 72 อาเป่ยหายไปไหนแล้ว?

ราวครึ่งชั่วยามผ่านไป โม่ชิงอิงนั่งเกี้ยวหลังเล็กออกมาอย่างผึ่งผาย ด้านหลังเกี้ยวมีกุ้ยมามาคุมชายฉกรรจ์ที่ว่าจ้างมาสิบกว่าคน ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังที่พักของหวงสือด้วยท่าทีดุดัน

ในใจของโม่ชิงอิงเบิกบานยิ่งนัก กำจัดซูเป่ย กำจัดหวงสือ เรื่องโสมมเหล่านั้นก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้อีกต่อไป

เกี้ยวเล็กหยุดลงนอกเรือน โม่ชิงอิงเลิกม่านเกี้ยวขึ้น สั่งเสียงขรึม "มามา เข้าไปเถอะ!"

"เจ้าค่ะ! เรื่องบัดสีเยี่ยงนี้ นายหญิงอย่าได้ให้ระคายสายตาเลยเจ้าค่ะ!" กุ้ยมามาเชิดหน้าโบกมือ ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจึงก้าวขึ้นไปถีบประตู จากนั้นชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็กรูกันเข้าไปในเรือน

กุ้ยมามารีบก้าวขึ้นหน้า ปรายตามองผ่านรอยแยกประตู ใบหน้าแก่ชราพลันผุดรอยยิ้มชั่วร้าย "พังเข้าไป!"

สิ้นคำสั่งของนาง ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออก โม่ชิงอิงนั่งอยู่ในเกี้ยวพลันได้ยินเสียงสตรีหวีดร้องขึ้นคำหนึ่ง จากนั้นจึงตามด้วยเสียงทุบตีเตะต่อยไม่ยั้ง

เมื่อก่อนนางไม่คิดฆ่าคน ทว่ายามนี้ต่างออกไปแล้ว สิ่งใดก็ตามที่ขวางทางนาง ล้วนต้องตายให้หมด!

ครู่ต่อมา กุ้ยมามารีบร้อนวิ่งออกมา ปรี่เข้ามากระซิบข้างกายนางด้วยความร้อนรน "นายหญิง ผิดท่าแล้วเจ้าค่ะ แม่นางข้างในมิใช่ซูเป่ย แต่เป็นเป่าจูคนข้างกายคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ!"

โม่ชิงอิงชะงักไป วางมือบนแขนของกุ้ยมามาก้าวลงจากเกี้ยว เดินเข้าไปในลานเรือน ก็เห็นเป่าจูที่เปลือยเปล่าถูกทุบตีจนหายใจรวยริน ส่วนหวงสือก็เนื้อตัวโชกเลือดเช่นกัน

"หยุดมือ!" โม่ชิงอิงร้องสั่งเสียงเฉียบ "หวงสือ อาเป่ยเล่า?"

หวงสืออ้าปากที่อาบเลือด ยิ้มแสยะจนชวนขนหัวลุก

ทันทีที่เข้ามา กุ้ยมามากลัวว่าเขาจะพูดจาเพ้อเจ้อ จึงสั่งให้คนตัดลิ้นเขาไปแล้ว เขาไหนเลยจะพูดได้อีก ทำได้เพียงส่งสายตาเคียดแค้นจ้องมองโม่ชิงอิง

โม่ชิงอิงปรายตามองเป่าจูที่นอนแน่นิ่งอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังขวับพลางตวาด "โบยให้ตาย!"

นางเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ไม้พลองยังมิทันได้ฟาดลง ก็พลันได้ยินเสียงตวาดกร้าวมาจากนอกประตู "หยุดมือ!"

โม่ชิงเหลียนสาวเท้าพรวดพราดเข้ามา ครั้นเห็นสภาพอันน่าเวทนานี้ ดวงตาก็วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "โม่ชิงอิง! เจ้าทำอันใดกับเป่าจู?!"

โม่ชิงอิงยกมุมปากขึ้น แย้มยิ้มบางๆ "พี่หญิง คนของข้าบังเอิญมาเจอสองคนนี้กำลังลักลอบสมสู่กันพอดี ข้าจึงสั่งให้พวกเขาทุบตีคนไร้ยางอายสองคนนี้ให้ตาย พี่หญิงมาได้จังหวะพอดี เป่าจูผู้นี้ พี่หญิงก็ให้คนนำไปจัดการเถิด"

พูดจบนางก็หันกลับไป ชี้หน้าหวงสือแล้วสั่ง "โบยให้ตาย!"

"หยุดมือ!" โม่ชิงเหลียนตวาดเสียงเย็น "โม่ชิงอิง คนของเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เกรงว่าเจ้าคงจงใจใส่ร้ายเป่าจูของข้า เพื่อทำลายชื่อเสียงของเปิ่นเฟยกระมัง?"

โม่ชิงอิงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ "พี่หญิง ท่านพ่อเคยสั่งไว้ว่าอย่าให้พวกเราเข่นฆ่ากันเอง ข้าจะทำลายท่านได้อย่างไรกันเจ้าคะ? ข้ากำลังช่วยท่านกำจัดคนชั่วในเรือน เพื่อไม่ให้เรื่องน่าอับอายเช่นนี้แพร่งพรายออกไปต่างหาก!"

โม่ชิงเหลียนหรี่ตาลง แววตาเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น "เป่าจูเคยปรนนิบัติมู่หวังแล้ว ช้าเร็วก็ต้องได้ตำแหน่งฮูหยิน นางจะมามั่วสุมกับผู้อื่นได้อย่างไร? ต้องเป็นเจ้าที่จัดฉากนี้ขึ้นมาแน่!"

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง หวงสือก็ส่งเสียงอู้อี้พลางพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

โม่ชิงอิงกลัวว่าหวงสือจะพูดอะไรออกมาในภายหน้า จึงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับนางอีก จึงเอ่ยขึ้นทันที "พี่หญิง ข้าขอเตือนท่าน คนพรรค์นี้เก็บไว้ไม่ได้ รีบโบยให้ตายเสียจะดีกว่า!"

กล่าวจบ นางก็ขยับเข้าไปใกล้โม่ชิงเหลียนพลางกระซิบเสียงเบา "ตอนที่คนของข้าถีบประตูเข้าไป สองคนนี้กำลังทำเรื่องไม่งามอย่างยิ่ง เป่าจูหมอบคลานแทบเท้าเขาเยี่ยงสุนัข หากพี่หญิงไม่กำจัดหวงสือเสีย ภายหน้าเกรงว่าจะพลอยลากท่านเดือดร้อนไปด้วยนะเจ้าคะ!"

นางกวาดสายตามองขึ้นลง แววตานั้นราวกับเป็นโม่ชิงเหลียนเองที่แอบทำเรื่องบัดสีกับหวงสือก็ไม่ปาน

โม่ชิงเหลียนลอบกำหมัดแน่น หากเป็นไปตามที่โม่ชิงอิงพูด นางก็ควรจะจัดการหวงสือจริงๆ แต่ว่า…

ตอนนี้หวงสือคงจะเกลียดโม่ชิงอิงเข้ากระดูกดำแล้วกระมัง? เช่นนี้เมื่อไปทำงานที่ท่านพ่อสั่ง ย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลังเป็นแน่!

"อิงเอ๋อร์พูดถูก แต่ในเมื่อสาวใช้ของข้าเป็นคนทำเรื่องพรรค์นี้ เช่นนั้นก็ให้ข้าเป็นผู้จัดการเองเถอะ" ว่าแล้ว นางก็โบกมือ "คนอยู่ไหน นำตัวหวงสือกลับไป ขังคุกใต้ดิน!"

"พี่หญิง!" โม่ชิงอิงอุทานเสียงเบา "ไม่ประหารเขาในทันทีหรือเจ้าคะ?"

"ประหารมันออกจะสบายเกินไป บังอาจมาแตะต้องคนข้างกายข้า ข้าจะทำให้มันอยู่มิสู้ตาย!" โม่ชิงเหลียนมองไปยังเป่าจูที่อยู่บนพื้นพลางเอ่ยอย่างมีความหมายแฝง

โม่ชิงอิงรู้ดีว่าคราวนี้คงเอาชีวิตหวงสือไม่ได้แล้ว หากดันทุรังใช้กำลังคงได้ดึงทหารทางการมาเป็นแน่ ต้องรู้ด้วยว่าทหารรักษาเมืองล้วนเป็นคนของโม่ไก้ซื่อ หากเขารู้เข้าว่าลูกสาวสองคนเปิดศึกใส่กัน ท่านแม่ของตนย่อมต้องเดือดร้อน

นางจึงได้แต่แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วเอ่ยว่า "เช่นนั้นพี่หญิงก็จัดการตามใจเถอะ ระวังอย่าให้มู่หวังระแวงสงสัยพี่หญิงเข้าก็แล้วกัน!"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินออกไป กุ้ยมามาและชายฉกรรจ์อีกสิบกว่าคนต่างก็ติดตามออกมา

ระหว่างทาง โม่ชิงอิงเรียกกุ้ยมามาเข้ามาหาพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ตกลงว่าอาเป่ยหายไปไหน?"

"บ่าวเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ! บ่าวเห็นกับตาว่านางถูกหามเข้าไปในเรือน ตอนนั้นคุณชายญาติ (คงตามบริบทเดิม)ยังอุ้มนางเข้าห้องไปด้วยความดีอกดีใจอยู่เลยเจ้าค่ะ!" กุ้ยมามาเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน

"หาดูที่อื่นในห้องหรือยัง? จะเป็นไปได้ไหมว่านางทนรับความอัปยศไม่ไหวจนฆ่าตัวตายไปแล้ว?"

กุ้ยมามาสะดุ้งโหยงทันที "ตอนเข้าไปเห็นแค่คุณชายญาติ (คงตามบริบทเดิม)กับสตรีคนหนึ่งกำลังนัวเนียกันอยู่ ก็เลยสั่งคนให้จับมาทุบตี ทุบตีไปได้ครึ่งทางถึงพบว่าเป็นเป่าจู เลยลืม… ลืมไปเลยเจ้าค่ะ…"

"แย่แล้ว! หากถูกมู่หวังเฟยจับได้ เกรงว่าจะย้อนกลับมากัดข้าเข้า รีบส่งคนไปสืบดูเร็วเข้า!" โม่ชิงอิงเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

นางไม่กล้ากลับจวนอ๋องเพราะเรื่องนี้ จนกระทั่งคนที่ส่งไปสืบกลับมารายงานว่ามู่หวังเฟยพาตัวไปเพียงหวงสือกับเป่าจู ไม่เห็นคนอื่นอีก ในห้องก็ค้นดูแล้ว ไม่มีแม้แต่เงาของผู้อื่น

"หรือว่า… ญาติผู้พี่จะทำนางตายแล้วเอาไปโยนทิ้งแล้ว?" โม่ชิงอิงกระสับกระส่ายด้วยความหวาดระแวง

กุ้ยมามารีบเอ่ย "ยังดีที่ท่านอ๋องยังทรงประชวรอยู่ คงยังไม่รู้เรื่องในเร็วๆ นี้หรอกเจ้าค่ะ ถึงเวลาค่อยบอกว่านางหนีไปเอง ก็ไม่มีใครโทษพวกเราได้แล้ว"

โม่ชิงอิงแค่นเสียงฮึคำหนึ่ง จากนั้นจึงยอมกลับจวน

ภายในจวนยังคงเงียบสงบเหมือนเช่นทุกวัน โม่ชิงอิงไม่กล้าไปพบฉู่โยวหนาน จึงตรงดิ่งกลับตำหนักโบตั๋นทันที

อันที่จริง ต่อให้นางไปที่ศาลาหลิงเฟิง ก็ไม่มีทางได้พบฉู่โยวหนานอยู่ดี

ในเวลานี้ ฉู่โยวหนานกำลังตระกองกอดซูเป่ยอยู่ในห้องเก็บน้ำแข็งต่างหาก

ย่างเข้ากลางดึก ความรุ่มร้อนบนตัวซูเป่ยถึงค่อยๆ สร่างซาลง ความหนาวเหน็บเริ่มคืบคลานเข้าเกาะกุมผิวเนื้อทุกตารางนิ้วของนางแทน

"หนาวจัง…" ซูเป่ยเอ่ยเสียงสั่นเทา

"เจ้า… ฟื้นแล้วหรือ?" ฉู่โยวหนานเองก็สั่นสะท้านไม่แพ้กัน

ซูเป่ยมองฉู่โยวหนานที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สมองยังคงมึนงงสับสน "ทำไมบ่าวถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ท่าน… ท่านยังมีแผลอยู่นี่เจ้าคะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?"

"เจ้าดีขึ้นแล้วก็ออกไปเถอะ" ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงเรียบ จากนั้นจึงวางนางลง หมุนตัวเดินโซซัดโซเซขึ้นไปจากห้องเก็บน้ำแข็ง

เขาไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด และไม่จำเป็นต้องถาม เพราะซูเป่ยกำลังเรียบเรียงความคิดของตัวเองอยู่พอดี

ซูเป่ย: ฉันจำได้ว่าตอนฟื้นขึ้นมา เจ้าโรคจิตนั่นตบหน้าฉันไปสองฉาด จากนั้นฉันก็ไม่มีแรงเลย แต่ก็กัดฟันเอาปิ่นแทงมันสุดชีวิต แล้วก็วิ่งหนีออกมา จากนั้น… จากนั้น… จากนั้นฉันก็เวียนหัวมาก ตัวก็ร้อนรุ่มไปหมด แล้วฉันก็เหมือนจะล้มลงไป แต่ฉันกลับมาได้ยังไงกันนะ?

เมื่อขึ้นมาถึงด้านบน ซูเป่ยถึงได้รู้ว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว

"ท่านอยู่ในห้องเก็บน้ำแข็งนานเท่าไรแล้วเจ้าคะ?" นางมองฉู่โยวหนานที่หน้าซีดขาวพลางถามขึ้น

ฉู่โยวหนานกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ก็แค่… สองชั่วยามกว่า…"

ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของเขาก็หงายหลังล้มตึงลงไปทันที…