บทที่ 71 แผนร้าย

พอนึกถึงสาวใช้ตัวน้อยข้างกายโม่ชิงอิง หวงสือก็รู้สึกปวดหัวตุบขึ้นมาทันที ทว่าเขาจะกล้าพูดได้อย่างไรว่าตนเองโดนนังเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งซ้อมเอา?

เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "จะพูดถึงนางทำไมกัน?!"

โม่ชิงอิงเอ่ยอย่างเนิบนาบ "นางเป็นสาวใช้ติดตามตัวที่ข้าคัดสรรมาเป็นอย่างดี หวังจะใช้ผูกใจสามีในวันหน้า หากพูดถึงรูปร่างหน้าตา ก็นับว่าเทียบเคียงกับคุณหนูสูงศักดิ์ส่วนใหญ่ในเมืองหลวงได้สบาย อีกทั้งจนถึงบัดนี้สามีข้าก็ยังไม่เคยแตะต้องตัวนางเลยสักนิด"

พูดจบ นางก็ปล่อยมือแล้วจ้องมองหวงสือนิ่ง "ข้าตั้งใจจะยกนางให้พี่ชาย"

หวงสือเริ่มหมดความอดทน เขาผลักนางลงบนเตียงเต็มแรงแล้วเอ่ยอย่างขุ่นเคือง "นางจะยอมว่าง่ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

"ย่อมไม่แน่นอนอยู่แล้ว!" โม่ชิงอิงแย้มยิ้มบางๆ "แต่ข้ามีวิธีอันยอดเยี่ยม รับรองว่าจะทำให้พี่ชายได้สำราญใจจนเต็มคราบ"

แววตาของหวงสือวาบประกายความสุขสมอันวิปริต มุมปากกระตุกอย่างตื่นเต้นสองครา "จริงรึ?"

"จริงแท้แน่นอน!" โม่ชิงอิงหลุบตาลง ซ่อนไออำมหิตใต้ก้นบึ้งดวงตาเอาไว้

จวนแม่ทัพ

โม่ไก้ซื่อนั่งตระหง่านอยู่บนเรือนใหญ่ แววตากร้าวเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตที่มิอาจปิดมิด ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเบื้องหน้าเขา โม่ชิงเหลียนยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

นางกลัวโม่ไก้ซื่อจากใจจริง ยามเด็กมีอยู่คราหนึ่งที่นางไม่ยอมเชื่อฟัง มารดาของนางก็ถูกโบยถึงยี่สิบแส้ด้วยข้อหาสั่งสอนบุตรสาวไม่ดี ระหว่างนั้นนางวิ่งเข้าไปขวาง จึงพลอยโดนหวดไปด้วยหลายแส้

เป็นการโดนแส้หวดอย่างหนักหน่วง ชนิดที่ฟาดลงไปคราเดียวเนื้อก็แตกปริ

เนิ่นนานทีเดียวกว่าโม่ไก้ซื่อจะเอ่ยปาก "ชิงเหลียน ในเมื่อเจ้าแต่งเข้าจวนมู่หวัง ในฐานะภรรยาเอกของบุตรชายคนโตสายตรง เจ้าควรทำสิ่งใดบ้าง?"

"ย่อมต้องดูแลเรือนหลังให้มู่หวังเป็นอย่างดี เพื่อมิให้เขามีเรื่องกังวลใจ ต้องสืบทายาทให้มู่หวัง ต้องทำให้เขามีลูกหลานสืบสกุลอย่างรุ่งเรือง แต่ว่า…" โม่ชิงเหลียนรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้น "มิใช่ท่านพ่อบอกให้ลูกรักษาตำแหน่งพระชายาไว้หรอกหรือ เด็กของอนุภรรยาผู้นั้นจะละเว้นไว้มิได้…"

โม่ไก้ซื่อเงยหน้าขึ้น ขัดจังหวะนางด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "สิ่งที่สำคัญกว่านั้นเล่า?"

"สิ่งที่สำคัญกว่านั้น?" โม่ชิงเหลียนมีสีหน้างุนงง

โม่ไก้ซื่อแค่นเสียงหัวเราะ "ขนาดบุตรชายคนโตของชาวบ้านทั่วไปยังต้องบริหารจัดการบ้านช่อง เจ้าแต่งกับบุตรชายคนโตสายตรงของราชวงศ์ กลับคิดถึงแต่เรื่องหยุมหยิมในเรือนหลังแค่นั้นรึ?!"

โม่ชิงเหลียนชะงักไปเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างลังเล "ท่านพ่อหมายความว่า จะให้ลูกวางแผนชิงบัลลังก์เพื่อมู่หวังหรือเจ้าคะ?"

"ข้าวต้องกินทีละคำ ใครจะก้าวขึ้นเป็นรัชทายาทได้ทันทีกัน? แต่มู่หวังจะถือดีว่าตนเป็นบุตรชายคนโตสายตรงแล้วปล่อยปละละเลยมิได้" โม่ไก้ซื่อถือถ้วยชาไว้ แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงแค่ใช้ฝาปาดใบชาด้านบนไปมา

โม่ชิงเหลียนรู้สึกมานานแล้วว่าท่านพ่อมีความทะเยอทะยาน ทว่านึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้ จึงอดประหลาดใจมิได้ "เช่นนั้นที่วันนี้ท่านพ่อแกล้งป่วยเพื่อให้ลูกกลับมา มีสิ่งใดอยากให้ลูกทำหรือเจ้าคะ?"

โม่ไก้ซื่อเงยหน้าขึ้น มุมปากผุดรอยยิ้มเย็นเยียบ "ซู่อ๋องปราบโจรจนได้รับบาดเจ็บ ฝ่าบาททรงตำหนิว่าข้าดูแลกองทหารรักษาเมืองบกพร่อง จึงสั่งปรับเบี้ยหวัดข้าสามเดือนเพื่อเป็นการตักเตือน แต่คนอื่นกลับหารู้ไม่ ว่าแท้จริงแล้วเป็นเพราะซู่อ๋องควบคุมทหารของตนเองไม่ดีต่างหาก!"

พูดจาไม่ตรงประเด็นเอาเสียเลย! ทว่าโม่ชิงเหลียนกลับคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง นางรีบถาม "ท่านพ่อหมายความว่า จะให้ทหารของซู่อ๋องก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นในช่วงที่เขาบาดเจ็บสาหัสหรือเจ้าคะ? แต่ลูกเป็นเพียงสตรีในเรือน จะไปยุ่มย่ามกับเรื่องในค่ายทหารได้อย่างไร?"

"ทหารสามหมื่นนายของเขาไม่มีผู้ใดแทรกแซงได้ แต่…ชาวบ้านจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าโจรชั่วที่เข่นฆ่าผู้คนนั่น แท้จริงแล้วใช่ทหารของเขาหรือไม่?" โม่ไก้ซื่อยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

โม่ชิงเหลียนกลอกตาไปมา "ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

โม่ไก้ซื่อเอ่ยต่อ "ช่วงนี้มู่หวังกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ศาลต้าหลี่ เรื่องนี้เจ้าต้องทำให้แนบเนียน เมื่อเรื่องนี้สำเร็จ มู่หวังก็จะเข้าใกล้บัลลังก์ไปอีกก้าวหนึ่ง"

"เจ้าค่ะ!" โม่ชิงเหลียนสะกดความตื่นตระหนกในใจไว้ แล้วเตรียมจะถอยออกไป

ทว่าโม่ไก้ซื่อกลับโยนของสิ่งหนึ่งลงแทบเท้านางจนเกิดเสียงดังกริ๊ก

โม่ชิงเหลียนก้มลงเก็บขึ้นมาดู พบว่าเป็นป้ายห้อยเอวอันหนึ่ง บนนั้นสลักคำว่า 'ซู่'

"โจรชั่วผู้นั้นย่ำยีลูกเมียผู้อื่น สังหารทิ้งอย่างสะใจ ทว่าน่าเสียดายที่กลับทิ้งหลักฐานมัดตัวเอาไว้" โม่ไก้ซื่อเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"เจ้าค่ะ!" โม่ชิงเหลียนเก็บป้ายห้อยเอวเข้าแขนเสื้อ จากนั้นจึงถอยออกไป

โม่ไก้ซื่อจึงยกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มจนหมดรวดเดียว

โม่เซียวไม่รู้ว่าเหตุใดตนถึงถูกหานต้งสับเปลี่ยนตัวอย่างกะทันหัน นี่ชัดเจนว่าหานต้งไม่อยากตกอยู่ใต้การควบคุมของเขาอีกต่อไป เดิมทีเขาคิดจะสั่งสอนหานต้งให้รู้สำนึกเสียบ้าง ทว่ากลับถูกซู่อ๋องทำเสียเรื่อง คนบ้านสกุลหานทั้งเด็กและผู้ใหญ่กลับไม่มีใครตายสักคนเดียว

เขาต้องสูญเสียคนไปกว่าร้อยนาย เรื่องนี้ยังไม่เท่าไร แต่ที่แย่คือฝ่าบาทกลับพุ่งเป้ามาที่เขา ทำให้เขาต้องเสียหน้ากลางท้องพระโรงจนหมดสิ้น

ซู่อ๋องไอ้คนโง่เง่า ทำไมจู่ๆ ถึงเอาตัวเองเข้าไปพัวพันในจวนสกุลหาน คนของเขาไม่ได้ใช้พิษอย่างแน่นอน แล้วซู่อ๋องไปโดนพิษของตระกูลไหนเข้ากันแน่

ชัดเจนว่าฉู่โยวหนานคิดจะลงเรือลำเดียวกับหานต้ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หมากตัวที่ชื่อซู่อ๋องก็จำเป็นต้องสั่งสอนให้หนัก หากใช้การไม่ได้ เขายังมีหมากชั้นดีอย่างมู่หวังอยู่อีกตัว!

ทว่าเขามิใช่คนที่จะยอมผูกคอตายอยู่กับต้นไม้ต้นเดียวอยู่แล้ว!

หนทางได้ชี้แนะให้โม่ชิงเหลียนไปแล้ว ต้าหลี่ซื่อเส้าชิงก็คือหมากที่เขาวางไว้ในเงามืด ขอเพียงเรื่องนี้เอิกเกริกไปถึงศาลต้าหลี่ มู่หวังและหมากของเขาก็จะสามารถทำให้ซู่อ๋องโดนเล่นงานจนเจ็บหนักได้อย่างแน่นอน!

โม่ชิงเหลียนเดินออกมาจากจวนแม่ทัพ ตลอดทางนางเฝ้าขบคิดถึงคำพูดของท่านพ่อ คำเหล่านั้นบอกเล่าวิธีการอย่างชัดเจนกระจ่างแจ้ง เหลือเพียงนางต้องหาใครสักคนมาลงมือทำเท่านั้น

ทว่าคนผู้นี้ นางคงต้องคิดให้รอบคอบว่าจะใช้ใครดี

ณ จวนซู่อ๋อง

เมื่อฉู่โยวหนานฟื้น ซูเป่ยก็ปฏิเสธหัวชนฝาที่จะเข้าไปปรนนิบัติดูแลเขาอีก ฉู่โยวหนานเองก็ไม่ได้บีบคั้นนาง เจ้าเด็กคนนี้มีปมในใจ บางเรื่องคงต้องค่อยเป็นค่อยไป

ขนาดเขาโดนยาปลุกกำหนัดยังทนไหว เรื่องพรรค์นั้นในสายตาเขามันไม่ได้สลักสำคัญอะไรขนาดนั้น

ซูเป่ยจึงกลับมาอยู่ที่ตำหนักโบตั๋น เพียงแต่นางย่อมไม่ได้เอาของพระราชทานจากฮ่องเต้ไปมอบให้โม่ชิงอิง

นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยสักนิด

ความจริงก็คือ ต่อให้นางมอบให้ โม่ชิงอิงจะเลิกเห็นนางเป็นหนามยอกอกงั้นหรือ

แผนการของคุณหนูสกุลโม่ยังคงดำเนินต่อไป เพียงสองวันให้หลัง นางก็อ้างว่ามารดาไม่สบาย จึงพาซูเป่ยและกุ้ยมามาออกจากจวนอีกครั้ง

ทว่านางไม่ได้มุ่งหน้าไปจวนแม่ทัพ หากแต่เข้าพักที่โรงเตี๊ยมเล็กๆ อีกหน

ซูเป่ยรู้แก่ใจดี ยัยนี่จะไปเล่นชู้กับพี่ชายอีกแล้วสิท่า น่ารังเกียจชะมัด

นางปรายตามองท้องของโม่ชิงอิง พลางคิดในใจว่าทำไมถึงไม่รีบไปขับเด็กออกนะ ไม่กลัวว่าพอท้องโตขึ้นมาแล้วความจะแตกหรือไง

คุณหนูสกุลโม่หาได้สนใจนางไม่ นางนั่งลงหน้าโต๊ะแล้วสั่งให้กุ้ยมามาจุดเครื่องหอมขึ้นมาหนึ่งกระถาง

ผ่านไปไม่นาน ซูเป่ยก็รู้สึกง่วงงุนจนแทบทนไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะทิ้งตัวพิงขอบโต๊ะแล้วหาวหวอดออกมา

นางค่อยๆ ผล็อยหลับไป โดยไม่ได้เห็นเลยว่ากุ้ยมามากับโม่ชิงอิงส่งสายตาให้กัน จากนั้นกุ้ยมามาก็ดับเครื่องหอมลง

"กำยานนี้ช่างออกฤทธิ์ร้ายกาจนัก โชคดีที่พวกเรากินยาถอนพิษไว้ก่อนเจ้าค่ะ" กุ้ยมามายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

โม่ชิงอิงยกยิ้มมุมปาก ทว่าในแววตากลับมีแต่ความเย็นชา "กรอกเหล้านั่นให้นางอีกสักจอก ประเดี๋ยวจะได้ให้พี่ชายสำราญจนลอยขึ้นสวรรค์ไปเลย!"

"เจ้าค่ะ!" กุ้ยมามาเบ้ปาก บีบปากของซูเป่ยให้อ้าออก แล้วกรอกสุราที่ผสมยาลงไปจนหมดจอก

จากนั้น ซูเป่ยก็ถูกคลุมศีรษะ ถูกหามออกจากโรงเตี๊ยมไปยัดใส่เกี้ยวหลังเล็ก แล้วหามมุ่งหน้าไปยังที่พักของหวงสือ

ส่วนคุณหนูสกุลโม่ยังคงนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยม ใช้กลีบดอกไม้มาย้อมเล็บทั้งสิบนิ้วให้กลายเป็นสีแดงชาด

"มามา เตรียมเกี้ยว พอข้าย้อมเล็บเสร็จ พวกเราก็ออกเดินทางได้" หางตาของนางก็แต้มชาดสีแดงเอาไว้ ทำให้ดูยั่วยวนและแฝงไปด้วยความชั่วร้าย

กุ้ยมามาพยักหน้า "เจ้าค่ะ! ข้าจะเตรียมคนลงมือไปเพิ่มอีกสักสองสามคน ถึงเวลาต้องให้พวกมันลงมือหนักๆ โบยทั้งคู่ให้ตายคาที่ไปเลย!"

"อย่าลืมอุดปากพี่ชายไว้ก่อนด้วยล่ะ" โม่ชิงอิงเป่าเล็บของตนเบาๆ