บทที่ 70 เช็ดตัว

ฉู่โยวหนานหมดสติไปเช่นนี้ถึงสามวัน ซูเป่ยจึงต้องคอยปรนนิบัติรับใช้แนบชิดตลอดสิบสองชั่วยาม ผ่านไปสามวัน กุ้ยจื่อทนดูต่อไปไม่ไหว จึงยกอ่างน้ำเข้ามาใบหนึ่ง "เจ้าช่วยเช็ดตัวให้ท่านอ๋องทีเถอะ!"

"งานนี้เจ้าควรทำเองสิ!" ซูเป่ยเอ่ยอย่างขุ่นเคือง

แววตาของกุ้ยจื่อแฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ท่านอ๋องไม่เคยให้ผู้ใดเข้าใกล้เพื่อปรนนิบัติรับใช้ แต่เจ้าน่ะเป็นคนของท่านแล้ว จะกลัวอะไรกับการเช็ดตัวเล่า ถือว่ากระชับความสัมพันธ์กันอย่างไรเล่า!"

ซูเป่ยถลึงตาใส่เขาอย่างแรง "กระชับกับผีเจ้าน่ะสิ!"

"หากข้ามีน้องสาว แล้วท่านอ๋องทรงเหลียวแลนาง ข้าก็คงให้นางเช็ดไปแล้ว!" กุ้ยจื่อหัวเราะคิกคัก พลางก้าวเดินออกไปพลางเอ่ย "เช็ดให้สะอาดหน่อยล่ะ! ซอกหลืบมุมไหน ร่องรอยตรงไหน เช็ดให้เกลี้ยงเลยนะ!"

เอี๊ยด!

ประตูปิดลง

ในห้องเหลือเพียงซูเป่ยและฉู่โยวหนานสองคน

ผ่านไปตั้งสามวันแล้ว กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหงื่อ ช่างเป็นกลิ่นที่ยากจะบรรยายได้จริงๆ

ซูเป่ยแค้นเคืองอยู่ในใจ พอนางเห็นผู้ชายไม่สวมเสื้อผ้าทีไรเป็นต้องหน้ามืดวิงเวียน เรื่องนี้ชักจะรับมือยากเสียแล้ว

ทว่าพอนางคิดดูอีกที หลับตาเช็ดเอาก็สิ้นเรื่อง!

นางบิดผ้าจนแห้งหมาด เดินไปข้างเตียง ทำใจอยู่นานสองนาน จากนั้นก็หลับตาปี๋ มือกระตุกดึงสาบเสื้อของฉู่โยวหนานออก แล้วใช้ผ้าเช็ดถูไปทั่วอย่างเปะปะ

ผ้าชุบน้ำอุ่นๆ ที่ลูบผ่าน ตอนแรกก็รู้สึกสบายตัวดีอยู่หรอก ทว่าไม่นานก็กลายเป็นความเย็นยะเยือก

ความเย็นเฉียบนี้เองที่ทำให้ฉู่โยวหนานค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ

หลังจากภาพตรงหน้าหายพร่ามัว เขาก็มองซูเป่ยอย่างเงียบเชียบ เห็นเพียงนางหลับตาปี๋พลางเช็ดไปทั่วตัวเขาอย่างสะเปะสะปะ

ซูเป่ยเช็ดไปเช็ดมา ไม่ทันระวังมือก็ไปโดนกล้ามท้องของเขาเข้า นางชะงักไปนิด แล้วยื่นนิ้วหนึ่งออกมาจิ้มๆ ดู

"เด้งดึ๋งดีจัง! สนุกชะมัด!" นางพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง แล้วก็จิ้มลงไปอีกที

ฉู่โยวหนานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองดูนางจิ้มจนกล้ามท้องของเขาขึ้นรอยแดงไปหลายจุด แม้แต่บาดแผลที่หน้าอกก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไปแล้ว

ซูเป่ยที่หลับตาอยู่ยิ่งเล่นก็ยิ่งเพลิน จิ้มไปจิ้มมา มือไม้ก็เริ่มเปะปะผิดทิศผิดทาง

ฉู่โยวหนานมองมือของนางที่ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้จุดลับเข้าทุกที รู้สึกเพียงในลำคอราวกับมีกองเพลิงลุกโชน แววตาคู่นั้นเริ่มมืดหม่นลง หัวใจดวงนั้นเต้นรัวเร็วขึ้น รอคอยช่วงเวลาแห่งการสัมผัสแนบชิดอย่างใจจดใจจ่อ

ทว่าซูเป่ยยังคงจิ้มไปอีกสองสามที แต่ขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะยาตราทัพเข้าสู่พื้นที่สำคัญ นางกลับชะงักมือลงกะทันหัน แล้วยกมือขึ้นปิดหน้า

นางไม่ได้พูดอะไร ฉู่โยวหนานจึงอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังเสียงในใจของนาง

เจ้าทึ่มนี่ไปฝึกกล้ามท้องมายังไงเนี่ย? ทำไมมันถึงได้เด้งดึ๋งขนาดนี้?

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วแอบมองผ่านช่องนิ้วมือ

พอรู้ตัวว่านางแอบมอง ฉู่โยวหนานก็รีบหลับตาลงทันที เขาเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำเช่นนี้ หรือจะกลัวว่าหากแม่สาวน้อยคนนี้รู้ว่าเขาฟื้นแล้ว จะไม่ยอมจิ้มเล่นอีก?

ทว่าซูเป่ยกลับหลับตาปี๋ลงอย่างรวดเร็ว จึงไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเขาเลยแม้แต่น้อย

ไม่ไหวๆ จะเป็นลมแล้ว ฉันดูไม่ได้เด็ดขาด ขืนดูมีหวังได้สลบเหมือดแน่!

ฉู่โยวหนานจึงแอบยกยิ้มมุมปาก แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เห็นเพียงซูเป่ยหันหลังกลับไปคล้ายคนตาบอด คาดว่าคงจะลืมตาขึ้นมาอีกรอบ นางจุ่มผ้าลงไปซักในอ่างน้ำได้อย่างแม่นยำ จากนั้นก็ถือผ้าสะอาดหันกลับมา ทว่ากลับยังคงหลับตาปี๋อยู่อย่างเดิม

ฉู่โยวหนานนอนนิ่งไม่ไหวติง เพียงแค่มองดูนางเช็ดอก เช็ดหลัง เช็ดแขนให้ตนอย่างเงียบงัน จากนั้นก็…

มือนุ่มนิ่มคู่นั้นของซูเป่ยทาบลงบนเอวของเขา ปากก็พึมพำงึมงำ พลางมือไม้ก็ปลดกางเกงชั้นในของเขาออกไปด้วย

ให้ตายเถอะ! คนพวกนี้ช่างไร้มนุษยธรรมจริงๆ งานสกปรกงานเหนื่อยแบบนี้โยนมาให้ฉันทำหมด เงินเดือนออกก็ไม่ยักกะจ่ายให้ฉัน ได้รับค่าตอบแทนระดับลูกจ้างชั่วคราว แต่ทำงานหนักยิ่งกว่าพนักงานประจำซะอีก…

เสียงบ่นในใจของนางพลันชะงักกึก เพราะตอนที่ดึงกางเกงชั้นในออก ดันเผลอไปแตะโดนหน้าแข้งของฉู่โยวหนานเข้า

แหม มันอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่นา! นางยื่นมือออกไปลูบๆ คลำๆ ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมาทันควัน

ซูเป่ย: มีขนหน้าแข้งนิดหน่อยด้วยแฮะ เหมือนตอนเด็กๆ ที่แอบไปจับขาพ่อยกใหญ่เลย ฮ่าๆ! แต่ว่านะ ขาพ่อฉันไม่เห็นจะแน่นเปรี๊ยะปึ๋งปั๋งขนาดนี้เลยนี่หว่า!

ฉู่โยวหนานอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก แม้ว่าท่วงท่าในยามนี้จะดูไม่น่ามองนัก แต่มือน้อยๆ อันแสนนุ่มนิ่มที่ลูบไปคลำมาบนขาของเขา กับใบหน้าเล็กที่หลับตาพริ้มพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ นั้น กลับทำให้เขารู้สึกราวกับได้พบดินแดนอันบริสุทธิ์ผุดผ่องท่ามกลางโลกอันแปดเปื้อนใบนี้

ซูเป่ยแอบยิ้มขำพลางลูบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฉู่โยวหนานไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ นางจึงไม่รู้เลยว่าเขาฟื้นแล้ว จากนั้นก็หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดขาให้เขา

เช็ดขาเสร็จก็ตามด้วยเช็ดเท้า แล้วฉู่โยวหนานก็เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา

ซูเป่ยถือผ้าผืนนั้นไว้ ขยับกะระยะอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังเล็งเป้าหมาย พอหยุดมือ ผ้าก็พุ่งตรงลงมายังจุดสำคัญของเขาทันที

แต่เดิมเขาเฝ้ารอช่วงเวลานี้อยู่หรอก ทว่าผ้าผืนนั้นเช็ดทั้งอก เช็ดทั้งท้อง เช็ดขาเสร็จแล้วยังเอาไปเช็ดเท้าเขาอีก…

“แค่ก! แค่กๆ!” เขารีบแกล้งกระแอมไอเบาๆ สองที

ซูเป่ยสะดุ้งโหยง ผ้าในมือร่วงผล็อย นางเบิกตากว้างขึ้นทันที แล้วภาพฤดูใบไม้ผลิอันแสนงดงามตระการตาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า แผงอกล่ำสันกำยำแผ่กว้าง กล้ามท้องแน่นตึงยังมีรอยแดงที่นางแอบจิ้มเอาไว้ ลอนกล้ามเนื้อขาอันแข็งแกร่งสะท้อนเข้าตาจนพร่าลาย…

นางพลันรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน แล้วหงายหลังตึงลงไปทันที

ก่อนที่นางจะล้มพับลงไป ฉู่โยวหนานยังได้ยินเสียงในใจของนางแว่วมา: เคราะห์ดีที่ผ้าตกไปปิดตรงนั้นพอดี รอดตัวไป ไม่ได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

ด้านนอก กุ้ยจื่อกับหลิงเซียวกำลังถกกันว่าท่านอ๋องจะฟื้นขึ้นมาเมื่อใด หลิงเซียวทำท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนพลางกล่าวว่า “เดี๋ยวก็ฟื้น น่าจะวันสองวันนี้แหละ…”

เพล้ง! โครม! ซ่า!

ทันใดนั้น ทั้งสองก็ได้ยินเสียงคนล้มดังโครมมาจากในห้องนอน ตามด้วยเสียงอ่างน้ำคว่ำ ฟังจากเสียงแล้วน้ำคงจะหกกระเด็นหมดเกลี้ยงอ่างเป็นแน่

“คน! ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาช่วยที!”

ตามติดมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ค่อนข้างแหบแห้งของฉู่โยวหนาน

ทั้งสองคนรีบถลันตัวเข้าไป ก็เห็นสภาพบนพื้นเละเทะไม่เป็นท่า ซูเปี่ยนอนแผ่อยู่บนพื้นนิ่งสนิท ศีรษะของนางเกยอยู่บนขอบอ่างไม้ด้านหนึ่ง ทว่าตัวอ่างกลับคว่ำลงมา ครอบหัวนางไว้ราวกับสวมหมวกใบยักษ์

ส่วนตัวซูเป่ยนั้นเปียกโชกไปทั้งร่าง คาดว่าน้ำทั้งอ่างคงเทกระจาดรดใส่ตัวนางจนหมดเกลี้ยง

กุ้ยจื่อรีบวิ่งถลาเข้ามา ทว่ากลับก้าวข้ามตัวซูเป่ยไปคุกเข่าลงข้างเตียงดังตุ้บ น้ำตาคลอเบ้า “ท่านอ๋อง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว! บ่าวแทบอกแตกตายอยู่แล้วขอรับ!”

ฉู่โยวหนานนึกโล่งอกในใจ โชคดีที่ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ทัน จึงไม่ถูกกุ้ยจื่อเห็นเข้า เขาเอ่ยสั่งเสียงขรึม “เร็วเข้า! อาเป่ยเป็นลมไปแล้ว!”

เวิ่นเซี่ยและเป้าชิวถูกย้ายจากตำหนักโบตั๋นไปคอยปรนนิบัติซูเป่ย ทำให้ตำหนักโบตั๋นที่เงียบเหงาอยู่แล้วยิ่งร้างผู้คน แววตาของโม่ชิงอิงจึงฉายประกายเย็นเยียบ

ซูเป่ยไม่เพียงไม่เอาของพระราชทานมามอบให้นาง ทว่าหลายวันมานี้ยังไม่ยอมกลับมาอีก ทำตัวราวกับเป็นเจ้านายคนหนึ่งของจวน ถึงขั้นปักหลักพักอยู่ที่ศาลาหลิงเฟิงเสียเลย

แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคอยเฝ้าไข้ดูแลอาการ ทว่าโม่ชิงอิงก็ยังเคียดแค้นจนฟันแทบหัก

แม้ฉู่โยวหนานจะยังป่วยอยู่ แต่นางก็ยังพากุ้ยมามาออกจากจวนไป หลังจากผลัดเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษแล้ว นางก็มุ่งหน้าไปยังที่พักของหวงสือเพียงลำพัง

เมื่อเห็นนางเป็นฝ่ายมาหาถึงที่ หวงสือก็ดีใจจนเนื้อเต้น แทบรอไม่ไหวที่จะเปิดฉากพลอดรักกับนางทันที ทว่าโม่ชิงอิงกลับกดมือเขาไว้ พลางเอ่ยเสียงหวาน “ท่านพี่อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย หลายวันก่อนข้าเสียเลือดจนกระทบกระเทือนร่างกาย เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านให้สำราญใจไม่ได้”

หวงสือไหนเลยจะมีจิตใจถนอมบุปผาแม้เพียงครึ่งส่วน เขาขมวดคิ้วฉับพลางตวาดอย่างโมโห “เจ้าเล่นลิ้นกับข้าหรือ ระวังเถอะ ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ พี่ชาย และสามีของเจ้า ให้เจ้าต้อง…”

โม่ชิงอิงฝืนใจกอดเขาเอาไว้ ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะในมุมที่เขาไม่อาจมองเห็น แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลอ่อนหวาน “ท่านพี่อย่าเพิ่งโกรธไปเลย ข้าไม่อาจปรนนิบัติท่านได้ก็จริง แต่ข้าคิดแผนการดีๆ ออกแผนหนึ่ง ท่านยังจำสาวใช้น้อยข้างกายข้าได้หรือไม่”