บทที่ 69 ท่านอ๋องขี้เหนียวกับลูกน้องที่งกพอกัน

ซูเป่ยเพิ่งจะได้สติกลับมา พลันหันมองไปรอบๆ ตรงที่โม่ชิงอิงเคยนั่งอยู่ว่างเปล่าเสียแล้ว กุ้ยจื่อก็หายไปไหนไม่รู้ ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสามคน

นางรับถ้วยยามา พบว่ามือตัวเองสั่นระริกเล็กน้อย

"ไม่ต้องตกใจ ท่านอ๋องมิเป็นไร" หลิงเซียวเอ่ยพลางหยิบยาเม็ดหนึ่งยัดเข้าปากฉู่โยวหนาน ก่อนจะหันมามองซูเป่ย "ป้อนด้วยช้อนคงไม่เข้าแล้ว เจ้าต้องใช้ปากป้อน"

ซูเป่ยตวัดสายตาเย็นชาใส่เขา "เขาวุ่นวายตั้งมากมายขนาดนี้ เพื่อให้ฉันใช้ปากป้อนยาเนี่ยนะ?"

หลิงเซียวกลอกตาใส่ "เจ้าคิดว่าท่านอ๋องเป็นพวกหื่นกามหรือไร? เขาย่อมมีเหตุผลของเขา รีบเข้าเถอะ! ชักช้าไปพิษอาจแล่นเข้าสู่หัวใจได้!"

"งั้นเจ้าก็มาป้อนเองสิ!" ซูเป่ยเบะปาก

หลิงเซียวมองนางด้วยความรังเกียจ "ข้าเนี่ยนะ? รอท่านอ๋องฟื้น แปดในสิบส่วนคงตัดลิ้นข้าทิ้งพอดี!"

ซูเป่ยเบะปาก บ่นอุบอิบในใจ: เอาเถอะๆ ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรก ถือว่าฉันช่วยชีวิตคนละกัน แถมเขาก็ไม่รู้เรื่องด้วย อีกอย่างถ้าเขาตายฉันต้องไปถูกฝังร่วม เพื่อตัวเองแล้ว ลุยเลย!

หลังสร้างพลังใจให้ตัวเองเสร็จ ซูเป่ยก็หันไปมองหลิงเซียว เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว "ฉันอุตส่าห์ช่วยรักษาลิ้นของเจ้าไว้ เจ้าต้องขอบอกขอบใจฉันให้ดีล่ะ!"

หลิงเซียวปรายตามองอย่างเย็นชา "เจ้าเป็นคนของท่านอ๋องแล้ว นี่เป็นหน้าที่ของเจ้า!"

"เจ้านี่มัน… เจ้าทึ่มขี้เหนียวเลี้ยงลูกน้องมาขี้เหนียวเหมือนกันเป๊ะ!" ซูเป่ยพึมพำ ก่อนจะยกถ้วยยาขึ้นกรอกเข้าปากอึกใหญ่ จากนั้นก็โน้มตัวลงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ประกบริมฝีปากลงบนปากของฉู่โยวหนาน

เมื่อยาหนึ่งถ้วยหมดลง ครึ่งชั่วยามต่อมา หมอหลวงก็สั่งให้คนยกยาถอนพิษเข้ามาอีกถ้วย ซูเป่ยจึงป้อนให้อีกรอบด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ

ศาลาหลิงเฟิงถึงได้สงบลงเสียที

หมอหลวงเฒ่าจับชีพจรพลางเผยรอยยิ้มเอ็นดู "ชีพจรค่อยๆ สงบ พิษกำลังสลายตัว คงไม่มีอันตรายอันใดแล้ว ข้าจะออกไปรายงานหวังกงกงเสียก่อน ฝ่าบาทจะได้มิทรงเป็นกังวล"

หวังกงกงเมื่อได้ยินข่าวดังนี้ จึงคลายความกังวลแล้วออกจากจวน เดินทางกลับเข้าวัง

เขายังไม่ทันถึงตำหนักหย่างซิน ก็เห็นเหยาเฟยพาเหล่านางกำนัลมายืนรออยู่บนเส้นทางที่ต้องเดินผ่าน จึงรีบก้าวเข้าไปทำความเคารพ

"หวังกงกง หนานเอ๋อร์เขาเป็นอย่างไรบ้าง" เหยาเฟยสีหน้ากระวนกระวาย

หวังกงกงรีบกล่าวว่า "พระสนมโปรดอย่าได้กังวลพ่ะย่ะค่ะ บาดแผลของซู่อ๋องเริ่มทรงตัวแล้ว พิษที่โดนก็มิใช่พิษร้ายแรงอันใด เพียงพักรักษาตัวสักระยะย่อมฟื้นคืนดังเดิมพ่ะย่ะค่ะ"

เหยาเฟยส่งสายตาให้นางกำนัลข้างกาย นางกำนัลจึงรีบหยิบถุงเงินยัดใส่มือเขา เหยาเฟยจึงเอ่ยอีกว่า "รบกวนกงกงแล้ว ได้ยินมาว่าที่จวนของแม่ทัพหานต้งถูกโจรบุกปล้น แต่ตระกูลหานทำตัวสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด เรื่องนี้…"

"พระสนมโปรดวางพระทัย กระหม่อมรู้ความควรไม่ควร ย่อมกราบทูลฝ่าบาทตามความเป็นจริงพ่ะย่ะค่ะ!" หวังกงกงประคองถุงเงินพลางกล่าว "ขอบพระทัยสำหรับรางวัลพ่ะย่ะค่ะ!"

ไม่นานนัก หวังกงกงก็มาถึงตำหนักหย่างซิน

"ทูลฝ่าบาท บาดแผลของซู่อ๋องทรงตัวแล้ว พิษก็ถอนออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร ทรงเอนพระวรกายพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงมิอาจบอกได้ว่าทรงยินดีหรือพิโรธ "ว่ากันว่าจวนของหานต้งมีโจรบุกงั้นหรือ"

หวังกงกงกล่าวด้วยสีหน้าสงบ "คนในจวนแม่ทัพหานปฏิบัติตนสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด ทั้งการดูแลความสงบในเมืองก็เรียบร้อยดี อยู่ๆ มีโจรโผล่มาเป็นร้อยคน ช่างดูมีเงื่อนงำนักพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้มิได้รับสั่งอันใด ทรงหลับพระเนตรลง

หวังกงกงจึงกล่าวต่อ "ได้ยินคนของซู่อ๋องบอกว่า ตอนแรกคนพวกนั้นฟันแทงไปทั่วอย่างสะเปะสะปะ แต่พอเห็นซู่อ๋องเสด็จไปถึง กลับพากันพุ่งเป้าไปที่ซู่อ๋องราวกับฝูงผึ้งแตกรังพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ลืมพระเนตรขึ้นทันควัน ดวงเนตรทั้งคู่เฉียบคมเหลือแสน

หวังกงกงก้มหน้าลงกล่าวว่า "เคราะห์ดีที่ท่านอ๋องวรยุทธ์ล้ำเลิศ ถึงกระนั้นก็ยังถูกยิงไปหนึ่งศร กระหม่อมเห็นแล้ว ศรนั้นแทงทะลุหน้าอก ซ้ำยังมีโลหิตดำไหลซึม ซี้ด… ช่างอันตรายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!"

"รู้แล้ว!" ฮ่องเต้รับสั่งเรียบๆ

หวังกงกงรีบหุบปากทันที แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "ชาเย็นชืดแล้ว กระหม่อมจะรีบไปเปลี่ยนถ้วยใหม่ให้พ่ะย่ะค่ะ"

มองดูเขาถือถ้วยชาเดินออกไป ฮ่องเต้ก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

ซู่อ๋องฉู่โยวหนานนับเป็นโอรสที่โดดเด่นคนหนึ่งของพระองค์ มู่หวังเป็นโอรสองค์โตผู้กำเนิดแต่ภรรยาเอก เปี่ยมด้วยความสุขุมมั่นคง รุ่ยหวังอุปนิสัยเนิบนาบทว่าความคิดอ่านรอบคอบ ส่วนจิ่นหวังนั้นดื้อรั้นเอาแต่ใจแต่สมองปราดเปรียว

พระองค์มิได้ต้องการให้พวกเขาแก่งแย่งชิงดีกัน ทว่าบางเรื่อง เกรงว่าจะมิอาจควบคุมได้

คนที่คิดร้ายต่อฉู่โยวหนาน จะเป็นผู้ใดกันแน่

ในพระทัย ทรงคาดเดาได้รางๆ แล้ว

ครั้นหวังกงกงยกชาใหม่ขึ้นมาถวาย ฮ่องเต้ก็โบกพระหัตถ์ รับสั่งเรียบๆ "ไปเลือกโสมคนชั้นดีมาสักต้น แล้วเลือกของบำรุงไปอีกส่วน ส่งไปที่จวนซู่อ๋อง นอกจากนี้จงไปเลือกชุดเครื่องประดับทับทิมมาหนึ่งชุด พระราชทานให้พระชายาซู่อ๋อง กำชับให้นางดูแลหนานเอ๋อร์ให้ดี!"

หวังกงกงแย้มยิ้มรับคำ แล้วกล่าวเสริมว่า "วันนี้กระหม่อมเห็นในจวนซู่อ๋องมีสาวใช้อยู่คนหนึ่ง ตอนถอนลูกศรพระชายาเห็นโลหิตเข้าก็เป็นลมไป แต่สาวใช้ผู้นั้นกลับอยู่ปรนนิบัติข้างในตลอด ได้ยินหมอหลวงกู้บอกว่า นางกับซู่อ๋องสนิทสนมกันมากทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ขมวดพระขนง "เขามิใช่ปักใจรักเพียงคุณหนูสกุลโม่ ลูกสาวบ้านอื่นมิเคยแม้แต่จะแลตามองหรอกหรือ"

หวังกงกงยิ้ม "แม่นางผู้นั้นกระหม่อมเห็นแล้ว ผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตาก็สะสวย ความคิดของซู่อ๋องนั้น กระหม่อมมิอาจคาดเดาได้พ่ะย่ะค่ะ"

"เช่นนั้นก็ปูนบำเหน็จเครื่องประดับให้นางสักสองชิ้น กำชับให้นางตั้งใจปรนนิบัติ! ก็ดีเหมือนกัน บุรุษจะผูกหัวใจไว้กับสตรีเพียงคนเดียว ดูอย่างไรก็ไม่เข้าที!" ฮ่องเต้รับสั่งอย่างไม่ใส่พระทัยนัก

"พ่ะย่ะค่ะ!" หวังกงกงรับคำ แล้วหมุนตัวเดินออกไป

ผ่านความวุ่นวายมาจนหมดวัน พริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่ยามโพล้เพล้ หมอหลวงกู้อยู่เฝ้าตลอดเวลา จัดเทียบยาบำรุงเลือดลมให้ซูเป่ยป้อนไปถึงสองรอบ ทว่าฉู่โยวหนานก็ยังคงไม่ฟื้น ซูเป่ยจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

นางอยากจะหยิกตรงร่องริมฝีปากบนของเขาให้ตื่นเสียเดี๋ยวนี้

พอมือยกขึ้น วางแตะลงบนริมฝีปากเขา เสียงตะโกนของกุ้ยจื่อก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "อาเป่ย! เร็วเข้า! คนในวังมาแล้ว!"

ซูเป่ยเบะปาก หมุนตัวเดินออกมา ในใจคิดว่าคนในวังมามันเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะเนี่ย

ใครจะรู้ว่าหวังกงกงกลับส่งยิ้มให้นางคนเดียว "แม่นางอาเป่ยใช่หรือไม่ ฝ่าบาทมีรับสั่ง กำไลทัวร์มาลีนถักเส้นทองคู่นี้ กับต่างหูอเมทิสต์สลักลายคู่นี้ พระราชทานให้เจ้าเพื่อเป็นรางวัลที่ดูแลซู่อ๋องเป็นอย่างดี ขอให้เจ้าจงคอยปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดีต่อไป"

ซูเป่ยอดยิ้มไม่ได้ ชะโงกหน้ามองของในถาด ดูไม่สะดุดตาเอิกเกริกเกินไป แถมยังประณีตงดงาม ถูกใจนางยิ่งนัก

"ขอบพระทัยฝ่าบาทเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยกล่าวเสียงใส

จากนั้นนางก็รับของมา แล้วเอ่ยกับหวังกงกง "ขอบคุณกงกงเจ้าค่ะ!"

กุ้ยจื่อรู้ว่านางเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็กๆ ย่อมไม่มีเงินมาให้เป็นรางวัล จึงทำตามธรรมเนียมเดิม หยิบเงินยี่สิบตำลึงยัดใส่มือหวังกงกง "วันนี้ต้องรบกวนกงกงแล้วขอรับ"

"เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ทางด้านพระชายาข้าก็นำของพระราชทานไปมอบให้แล้วเช่นกัน รอท่านอ๋องฟื้นเมื่อใด พวกเจ้าก็จงรีบกราบทูลฝ่าบาทโดยเร็ว ฝ่าบาททรงใส่พระทัยเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง"

กุ้ยจื่อรับคำ พลอยเดินไปส่งหวังกงกงจนลับตา พอเดินกลับมาก็พึมพำกับซูเป่ยว่า "พระชายาโผล่มามองแค่แวบเดียว ได้ชุดเครื่องประดับทับทิมไปเปล่าๆ เสียอย่างนั้น เฮ้อ! ท่านอ๋องของพวกเรานี่ชะตากรรมช่างน่าเวทนาแท้ๆ!"

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า หวังกงกงที่ก้าวพ้นประตูจวนไปก็แอบบ่นในใจอยู่เหมือนกัน ชายาเอกของจวนซู่อ๋องผู้นี้ ให้เงินรางวัลแค่ก้อนเงินเล็กๆ ไม่กี่ก้อน มิน่าถึงว่าลูกอนุมิอาจเป็นนายหญิงคุมเรือนได้ ทำการสิ่งใดก็ตระหนี่ถี่เหนียวเหลือเกิน

ส่วนโม่ชิงอิงผู้ตระหนี่ถี่เหนียวนั้น เมื่อมองดูชุดเครื่องประดับทับทิมที่ได้รับพระราชทานมา กลับไม่มีความยินดีบนใบหน้าแม้แต่น้อย "มามา ได้ยินว่าฝ่าบาทมิได้พระราชทานให้ข้าเพียงผู้เดียว แต่ยังให้รางวัลนังเด็กอาเป่ยด้วยงั้นหรือ"

"จริงเจ้าค่ะ! ขันทีน้อยที่เดินตามหลังหวังกงกง บอกชัดเจนเลยว่าของเหล่านั้นพระราชทานให้แม่นางอาเป่ย" แววตาของกุ้ยมามาเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความริษยา

โม่ชิงอิงหรี่ตาลง ประกายคมปลาบวาบผ่าน "หมายความว่า นังนั่นเข้าตาฝ่าบาทแล้วงั้นรึ"

"ก็แค่ตอนดึงศรออกแล้วเลือดกระเด็นใส่ตัวมิใช่หรือเจ้าคะ เป็นสาวใช้ นี่มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วแต่แรก! เดิมทีก็ควรต้องรับเคราะห์แทนพระองค์อยู่แล้ว ของพระราชทานพวกนั้น ถ้านางรู้จักกาลเทศะเสียบ้าง ก็ควรรีบนำมาถวายพระองค์สิเจ้าคะ!" กุ้ยมามากล่าวประชดประชัน "บ่าวดูแล้ว กำไลคู่กับต่างหูคู่นั้นประณีตยิ่งนัก ด้านนอกไม่มีทางหาซื้อได้เป็นแน่!"

คุณหนูสกุลโม่แค่นหัวเราะ "เช่นนั้นข้าจะรอดู ว่านางจะมีตาเฉลียวฉลาดพอหรือไม่!"