บทที่ 68 เจ้าไม่รู้หรือว่าตัวเองดียิ่งเพียงใด?

คืนนั้นซูเป่ยนอยู่นอนบนเตียงของตัวเอง แต่กลับหลับไม่สนิท ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจถึงได้เต้นตุบๆ รัวเร็วไม่หยุด

จนกระทั่งรุ่งเช้า นางไปรับส่วนแบ่งถ่านที่ครัวใหญ่ ถึงได้สังเกตเห็นคนวิ่งหน้าตาตื่นมุ่งหน้าไปยังศาลาหลิงเฟิง

"เกิดอะไรขึ้นรึ" ซูเป่ยร้องเรียกคนผู้หนึ่งไว้

คนผู้นั้นตอบอย่างรีบร้อน "ท่านอ๋องทรงได้รับบาดเจ็บ มีคนไปตามหมอหลวงจากในวังมาขอรับ"

หัวใจของซูเป่ยกระตุกวูบลงทันใด นางอยากจะวิ่งไปยังศาลาหลิงเฟิงโดยสัญชาตญาณ แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรกลับไปแจ้งพระชายาก่อน

โม่ชิงอิงได้ยินที่นางเข้ามารายงานก็รีบลุกขึ้นยืน ขมวดคิ้วกล่าวว่า "เร็วเข้า! รีบตามข้าไปดู!"

นางกับฉู่โยวหนานไม่มีทายาทด้วยกัน หากตอนนี้ฉู่โยวหนานตายขึ้นมา นางจะต้องถูกฝังร่วมไปด้วย ก่อนหน้านี้นางยังนึกดีใจที่เด็กหลุดไปได้ ทว่าหากเด็กคนนั้นยังอยู่ นางก็คงไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงเป็นใยเรื่องความเป็นความตายของฉู่โยวหนานขนาดนี้

ทั้งสองคนรีบร้อนวิ่งมาถึงศาลาหลิงเฟิง ก็เห็นเรือนที่ปกติเงียบสงบ วันนี้กลับมีคนยืนออกันอยู่หน้าประตูเต็มไปหมด ทั้งยังมีคนที่สวมชุดขันที น่าจะเป็นคนที่มาจากในวัง

"อาเป่ย ดูท่าจะร้ายแรงมากเลยนะ!" มือของโม่ชิงอิงที่เกาะแขนซูเป่ยอยู่สั่นเทาเล็กน้อย

อันที่จริงซูเป่ยเองก็ตื่นเต้นกังวลจนแทบบ้า แต่ก็ทำได้เพียงปลอบไปว่า "พระชายาอย่าเพิ่งร้อนใจเจ้าค่ะ พวกเราเข้าไปดูก่อนเถิด"

เดิมทีโม่ชิงอิงก็สีหน้าย่ำแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งซีดเผือดหนักกว่าเดิม "หวังกงกง ท่านอ๋องพระองค์…"

ขันทีผู้สวมชุดตำแหน่งสูงถอนหายใจยาว "พระชายาซู่อ๋องรีบเข้าไปดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์เข้าที่พระอุระ ซ้ำบนลูกศรยังมีพิษอีกด้วย"

โม่ชิงอิงถึงกับแข้งขาอ่อนแรงลงทันควัน

ซูเป่ยรีบเข้าไปประคองนางไว้ "พระชายา พวกเรารีบเข้าไปดูกันเถอะเจ้าค่ะ!"

"ได้…" เสียงของโม่ชิงอิงสั่นเครือ ในใจนางหวาดกลัวเหลือเกิน นางเพิ่งจะอายุสิบหก จะต้องมาถูกฝังร่วมไปอย่างนี้แล้วหรือ

ในใจของซูเป่ยก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน แม้ว่าปกติแล้วนางจะคิดว่าฉู่โยวหนานดูทึ่มๆ ไปบ้าง เย็นชาเกินไปบ้าง ซ้ำยังชอบทำตัวประสาทแดกอยู่บ่อยๆ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ในใจถึงได้กระวนกระวายกระสับกระส่ายเพียงนี้

ใช่ๆ ถ้าเขาตาย พระชายาก็ต้องถูกฝังตาม พวกนางที่เป็นสาวใช้ก็ต้องถูกฝังไปด้วยแน่ๆ มันต้องเป็นเพราะเหตุนี้! เป็นเพราะกลัวถูกฝังตามไปด้วยแน่นอน!

ทั้งคู่มาถึงห้องบรรทมของฉู่โยวหนาน ก็เห็นหมอคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างเตียง อ่างที่วางอยู่บนพื้นข้างๆ เต็มไปด้วยน้ำล้างคราบเลือด กุ้ยจื่อกับหลิงเซียวต่างยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มกังวล

จู่ๆ สกุลโม่ก็สะดุ้งตัวสั่น หยุดฝีเท้าลง "อาเป่ย… เจ้าไป เจ้าไปดูที!" นางกลัว กลัวที่จะเห็นเลือด กลัวที่จะเห็นฉู่โยวหนานหมดลมหายใจ

ซูเป่ยขานรับหนึ่งคำ ประคองให้นางนั่งลง จากนั้นจึงเดินไปที่ข้างเตียง

ฉู่โยวหนานบนเตียงกลับไม่ได้ดูย่ำแย่ถึงเพียงนั้น แม้จะมีลูกศรปักคาอยู่ที่แผงอก แต่ก็ยังคงจ้องมองหมอหลวงอย่างไม่ยอมแพ้ "ดึงออก!"

หมอหลวงถอนหายใจเบาๆ แล้วรับคำ

ซูเป่ยเดินเข้าไป สบเข้ากับดวงตาที่เหนื่อยล้าอิดโรยคู่นั้นของเขา "ท่านอ๋อง พระชายามาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ"

หน้าผากของฉู่โยวหนานเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นกาฬ ใบหน้าก็ซีดเซียวอย่างยิ่ง ทว่ากลับกระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างนึกสนุก "พอดีเลย เจ้ามาพยุงข้า!"

ลูกเกาทัณฑ์ทะลุผ่านช่องอกไปแล้ว หัวศรโผล่อยู่ด้านหลัง หมอหลวงจำต้องตัดหัวศรทิ้งก่อนจึงจะดึงก้านศรออกได้ ฉู่โยวหนานจึงจำเป็นต้องลุกขึ้นนั่ง

ซูเป่ยไม่ได้บ่ายเบี่ยงทำเป็นเล่นตัว นางไม่กลัวเลือดหรอก ชาติก่อนเห็นมาจนชินตาแล้ว

นางกับหลิงเซียวช่วยกันประคองฉู่โยวหนานขึ้นคนละข้าง จากนั้นฉู่โยวหนานก็เอนพิงลงบนตัวนาง

เขามองดูท่าทางตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกของโม่ชิงอิงจากระยะไกล แล้วกระซิบข้างหูซูเป่ยเสียงเบา "อาเป่ย เจ้าบอกอ๋องผู้นี้มาเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่าเจ้าเคยหวั่นไหวบ้างสักนิดหรือไม่"

ซูเป่ยรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา รีบกล่าวรัวๆ "มีเจ้าค่ะ มีๆ แน่นอน ท่านอ๋องสง่างามดั่งหยกเนื้อดี รูปงามหมดจดเปี่ยมเสน่ห์ เก่งกาจรอบรู้ หล่อทะลุฟ้าขนาดนี้ หวั่นไหวสิเจ้าคะ หวั่นไหวจนรักหัวปักหัวปำแทบจะตายแทนได้อยู่แล้ว!"

ฉู่โยวหนานหัวเราะเบาๆ ออกมาหนึ่งเสียง ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปหยั่งรู้ความคิดในใจของซูเป่ย คำพูดเหล่านี้ล้วนเป็นคำหวาน ทว่าฟังดูแล้วช่างเสแสร้งสิ้นดี

"ข้าจะตายอยู่รอมร่อแล้ว เจ้าพูดความจริงสักคำไม่ได้เชียวหรือ" ฉู่โยวหนานหอบหายใจหนักหน่วงพลางเอ่ย

หมอหลวงที่อยู่ด้านข้างร้อนรนแทบแย่ รีบพูดขึ้น "ท่านอ๋อง ต้องรีบแล้วพ่ะย่ะค่ะ เลือดไหลออกมากเกินไปแล้ว อีกทั้งบนลูกศรยังมีพิษ…"

"เจ้าหุบปากไป!" ฉู่โยวหนานหอบหายใจ น้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง

ถึงคราวคอขาดบาดตายแล้ว ซูเป่ยรู้ดีว่าหากไม่ปลอบเขาคงไม่ได้ เจ้าหมอนี่กำลังแผลงฤทธิ์อารมณ์ท่านอ๋องเอาแต่ใจอยู่แน่ๆ นางจึงเรียบเรียงถ้อยคำใหม่แล้วกล่าวว่า "บ่าวพูดไม่จริงตรงไหนกันเจ้าคะ ท่านไม่รู้ตัวเองเลยหรือว่าท่านดีเลิศเพียงใด หญิงสาวทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็อยากแต่งให้ท่านทั้งนั้น แต่บ่าวเป็นเพียงสาวใช้ ซ้ำยังเป็นทาสนักโทษ…"

พูดไปพูดมานางก็อดที่จะขนลุกซู่ไม่ได้ ถ้อยคำช่างเลี่ยนหูเหลือเกิน นางคิดว่าเขาหล่อมากจริงๆ และพอได้ยินว่าเขาบาดเจ็บก็เป็นห่วงมากจริงๆ แต่ว่า…

การชอบใครสักคน การรักใครสักคน แท้จริงแล้วมันเป็นความรู้สึกอย่างไรกันแน่

นางเองก็ไม่ค่อยจะแน่ใจนัก

คราวนี้ถ้อยคำฟังรื่นหูขึ้นมาก ฉู่โยวหนานจึงค่อยปรายตามองหมอหลวงแล้วเอ่ยว่า "ดึงออก!"

"พ่ะย่ะค่ะ!" หมอหลวงขานรับอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็หยิบกรรไกรขึ้นมา ตัดหัวศรขาดดังฉับ แล้วจึงจับก้านศรเอาไว้

ฉู่โยวหนานใช้แขนข้างที่ไม่เป็นอะไรโอบประคองศีรษะของซูเป่ยเอาไว้พลางกระซิบเสียงเบา "จะดึงแล้วนะ"

ชั่วขณะนั้นซูเป่ยพลันเกิดความรู้สึกราวกับว่าคนที่กำลังจะถูกดึงลูกศรออกคือตัวนางเอง

ได้ยินเพียงเสียงดังฉึก ตามมาด้วยเสียงครางอึดอัดในลำคอของฉู่โยวหนาน ซูเป่ยรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่สาดรดลงบนหัวไหล่ขวา จากนั้นก็มีคนรีบใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าของฉู่โยวหนานออกอย่างรวดเร็ว

นางอยากจะหันหน้าไปมอง แต่กลับถูกฉู่โยวหนานกดศีรษะเอาไว้ "อย่าขยับ มีแต่เลือดทั้งนั้น" เขาเอ่ยข้างหูนางอย่างอ่อนโยน

สกุลโม่ที่อยู่ไกลออกไปไม่กล้าแม้แต่จะมองตรงๆ สภาพที่เลือดนองเช่นนั้น นางมองเพียงแวบเดียวก็รู้สึกแข้งขาอ่อนเปลี้ยไปทั้งตัว หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ขาอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น นางคงวิ่งเตลิดเปิดเปิงหนีออกไปนอกประตูแล้ว

ทว่าพอนางเห็นฉู่โยวหนานกอดซูเป่ยไว้ในอ้อมอก ทั้งคู่ดูรักใคร่ลึกซึ้งต่อกัน ความริษยาก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจอย่างท่วมท้น

บุรุษผู้นั้นควรจะเป็นของนางแท้ๆ แต่หลายเดือนมานี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดทุกสิ่งทุกอย่างถึงได้ตาลปัตรไปหมด นางทุ่มเทฝึกฝนพิณ หมาก อักษร ภาพวาดมาตั้งแต่เด็ก สรรหาทุกวิถีทางมาดูแลใบหน้านี้ เพื่อรักษารูปร่างถึงกับไม่ยอมกินข้าวเพิ่มสักคำ กว่าจะได้คว้าคู่ครองดั่งราชบุตรเขยผู้สูงศักดิ์เช่นนี้มาได้ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน

นางพลันนึกถึงชะตากรรมของตนเองในช่วงนี้ขึ้นมา เริ่มจากเสียความบริสุทธิ์ให้คนโง่คนหนึ่ง ซ้ำยังตั้งครรภ์ลูกของมัน ต่อมาก็ยังถูกญาติผู้พี่ที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปีขืนใจแย่งชิงไปอีก ความเกลียดชังก็พลันปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

แต่นางควรจะเกลียดใคร เกลียดท่านแม่ เกลียดลู่จิ่ว หรือเกลียดญาติผู้พี่

บางที อาจควรเกลียดซูเป่ยและฉู่โยวหนาน

ใช่! ต้องเป็นเช่นนี้แน่!

นางมองไปยังเตียงที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ฉู่โยวหนานพิงอยู่บนตัวซูเป่ย ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเฉยชา สบเข้ากับสายตาของนางพอดี

ผู้หญิงคนนั้นคืองูพิษ คือแมงป่อง แต่ชาตินี้ เขาจะไม่หลงกลอีกต่อไปแล้ว

แขนของเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสูญเสียเรี่ยวแรงสุดท้ายไป ทั้งร่างทรุดฮวบลงซบกับไหล่ของซูเป่ย

ซูเป่ยรู้สึกได้ว่าไหล่หนักอึ้งลงทันที จากนั้นก็ได้ยินหมอหลวงร้องขึ้นด้วยความตกใจ "หมดสติไปแล้ว! เร็วเข้า! กรอกยา!"

กุ้ยจื่อวิ่งโร่ออกไป หลิงเซียวช่วยประคองให้ฉู่โยวหนานนอนราบลง ซูเป่ยจึงค่อยลุกขึ้นยืน และเพิ่งได้เห็นว่าไหล่ขวาของตัวเองเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำเป็นวงกว้าง

"เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ" ซูเป่ยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแปลกๆ เหมือนมีบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจของนางไว้แน่น

หมอหลวงขมวดคิ้วแน่น "ยังบอกไม่ได้ ต้องให้พระองค์ฟื้นขึ้นมาก่อน เลือดหยุดไหลแล้ว ข้าจะรีบไปตรวจดูเรื่องพิษนี้เดี๋ยวนี้"

ซูเป่ยยืนนิ่งอยู่หน้าเตียง ทอดสายตามองใบหน้าที่เดิมทีหล่อเหลาหมดจดนั้นเงียบๆ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นตึกตัก ราวกับว่าในโลกนี้ไม่มีเสียงอื่นใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

เนิ่นนานทีเดียว หลิงเซียวถึงได้สะกิดแขนของนางเบาๆ "ป้อนยาให้ท่านอ๋องเถิด"