บทที่ 67 คนที่ไม่หวั่นไหวล้วนตายไปหมดแล้ว

นิ้วเรียวยาวสอดประสานสะบัดไหวอยู่กลางเส้นผมของนาง เพียงไม่กี่ครั้ง ผมของซูเป่ยก็ถูกเกล้าเป็นมวย จากนั้นนางก็ถูกวงแขนกำยำรวบกอดไว้จากด้านหลัง น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยตักเตือนอยู่ข้างหู "บุ่มบ่ามเข้ามาในค่ายทหาร มีหวังถูกเกาทัณฑ์ระดมยิงตายพอดี คราวหน้าอย่าได้เหลวไหลเช่นนี้อีก!"

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" ซูเป่ยแอบแลบลิ้นปลิ้นตา โชคดีที่เมื่อครู่นางไม่ได้ขัดขืน ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงกลายสภาพเป็นเม่นไปแล้ว

"ประเดี๋ยวกลับพร้อมข้า" ฉู่โยวหนานเอ่ยขึ้นอีก

"เอ่อ…" ซูเป่ยอึกอักเล็กน้อย หากกลับพร้อมเขา แล้วคุณหนูสกุลโม่เล่าจะทำอย่างไร?

แววตาของฉู่โยวหนานพลันวาวขึ้น "เจ้าออกมากับใคร?"

ซูเป่ยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที กลัวว่าจะเผยพิรุธ จึงรีบหันขวับกลับไป "เปล่าเจ้าค่ะ ไม่มีใคร…"

คำพูดยังไม่ทันจบ ทั้งสองคนก็ชะงักงัน

ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่นิ้วคั่น ทว่าริมฝีปากกลับประกบแนบชิดสนิทแน่น หลังจากอึ้งไปชั่วอึดใจ ฉู่โยวหนานก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน เหล็กกล้าหลอมร้อยครั้งพลันแปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำอันอ่อนโยน ลึกซึ้งและดูดดื่ม

ซูเป่ยยืนนิ่งทึ่มทื่อ บางทีอาจเป็นเพราะสมองขาดออกซิเจน นางถึงได้รู้สึกว่าแม้แต่จะหายใจก็ยังทำไม่ได้

ม่านกระโจมถูกเลิกขึ้นมุมหนึ่ง ภาพคนสองคนที่กอดรัดแนบแน่นพลันประจักษ์แก่สายตาของหลิงเซียว เขากำลังลอบกระหยิ่มใจว่าคงใกล้จะได้อุ้มซื่อจื่อตัวน้อยแล้ว ทว่าจู่ๆ เบาะรองนั่งใบหนึ่งก็ลอยละลิ่วกระแทกเข้ามาใส่

ภายในกระโจมกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน

เนิ่นนานกว่าซูเป่ยจะตระหนักได้ถึงความล้ำค่าของอากาศ นางถลึงตาใส่ฉู่โยวหนานอย่างเคืองแค้น "ครั้งที่สามแล้วนะ! ครั้งที่สามแล้ว! คราวหน้าท่านช่วยขอความยินยอมจากบ่าวก่อนจะได้ไหมเจ้าคะ?"

ฉู่โยวหนานยกยิ้มมุมปาก "เมื่อครู่ไม่ใช่เจ้าที่เป็นฝ่ายรุกก่อนหรอกหรือ?"

"บ่าวพลาดไปต่างหากเล่า!"

"แล้วเจ้า…จะขยับปากตอบรับทำไม…" ฉู่โยวหนานมองซูเป่ยที่กำลังฮึดฮัดพลางกลั้นหัวเราะถาม

"บ่าวไม่ได้ทำ!" ซูเป่ยปากแข็ง แต่พอสบเข้ากับริมฝีปากแดงสดของฉู่โยวหนาน นางก็ชักจะใจฝ่อขึ้นมา "นั่นมัน…นั่นมันปฏิกิริยาสะท้อนกลับตอนขาดออกซิเจนต่างหากเล่า…"

"หรือว่าเจ้าไม่รู้สึกใจเต้นกับข้าแม้แต่นิดเดียวเลยงั้นหรือ?" ฉู่โยวหนานเอ่ยถาม พลางเงี่ยหูฟังเสียงในใจของนางอย่างลุ้นระทึก

ทว่ากลับได้ยินซูเป่ยพึมพำในใจ: ใจเต้นเหรอ? ใครจะไม่ใจเต้นบ้างล่ะ?

หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้นด้วยความยินดี

แต่แล้วก็ได้ยินนางบ่นอุบอิบในใจต่อ: คนที่ไม่ใจเต้นก็ตายไปหมดแล้วสิยะ…

ฮึ่ม! ยัยเด็กคนนี้…ไม่รู้จริงๆ ว่าแกล้งทำเฉไฉหรือเปล่า!

ฉู่โยวหนานรู้สึกขมขื่นในใจไม่น้อย ท่านอ๋องบ้านอื่นเวลาจะร่วมหอสักครั้ง มันยากเย็นเข็ญใจขนาดนี้ด้วยหรือไม่นะ?

เมื่อยามพลบค่ำมาเยือน ซูเป่ยก็เดินตามฉู่โยวหนานออกมาจากกระโจมใหญ่ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่าทหารหาญ นางก้าวขึ้นไปบนรถม้าประจำตัวของฉู่โยวหนาน เดิมทีตั้งใจว่าจะออกไปเที่ยวเล่นให้สำราญใจสักวัน ใครจะไปรู้ว่าต้องมานั่งกร่อยอยู่ในกระโจมใหญ่ไปเกือบครึ่งค่อนบ่าย

น่าเบื่อชะมัด แต่ว่านะ…

นางแอบชำเลืองมองฉู่โยวหนาน ปิ่นหยกดำรวบเกล้าเกศาดำขลับของเขาไว้ เสื้อคลุมตัวยาวสีดำสนิทขลิบดิ้นทอง ทั้งที่หน้าตาละอ่อนเหมือนพวกเด็กหนุ่มไอดอลแท้ๆ แต่กลับแผ่กลิ่นอายของผู้กุมอำนาจออกมา มันดูเท่ชะมัดเลยแฮะ!

ในตอนที่พวกเขากลับถึงจวนนั้น โม่ชิงอิงได้กลับมาถึงจวนอ๋องก่อนแล้ว วันนี้นางดูทรุดโทรมอิดโรยยิ่งกว่าวันนั้นเสียอีก ทันทีที่ก้าวเข้าห้องก็ไล่พวกสาวใช้ออกไปจนหมด

เหลือไว้เพียงกุ้ยมามาคนเดียว

"แม่นม ข้าคง…อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว…" โม่ชิงอิงเอ่ยปากออกมา หยาดน้ำตาก็ร่วงรินเป็นสาย

กุ้ยมามาหายดีแล้ว แต่กลับดูแก่ชราลงไปอีกหลายปี แม้นางจะเจ็บแค้นที่โม่ชิงอิงลงทัณฑ์กักขังนาง ทว่าช่วงเวลานี้คิดทบทวนอยู่นานก็ตาสว่าง

หากไปอยู่กับเจ้านายบ้านอื่น ไม่ถูกขายทิ้งก็คงโดนโบยจนตาย ถึงอย่างไรอยู่อย่างน่าสมเพชก็ยังดีกว่าตายตกไป

"พระชายาอย่าได้ตรัสเหลวไหลเพคะ พระองค์อุตส่าห์ก้าวมาถึงตำแหน่งในวันนี้ได้ จะคิดสั้นเช่นนี้ได้อย่างไร"

โม่ชิงอิงตลบเสื้อคลุมตัวยาวสีแดงปักดิ้นทองของตนออก บนกระโปรงหมาเมี่ยนสีแดงชาดด้านในปรากฏรอยคราบเลือดสีคล้ำเปรอะเปื้อนเป็นหย่อมๆ

"แม่นม ข้ากลัวว่าข้าจะแท้งแล้ว…"

กุ้ยมามาตกใจจนหน้าถอดสี นางไม่รู้เลยว่าท่านอ๋องกับพระชายาร่วมหอกันตั้งแต่เมื่อใด และยิ่งไม่รู้ว่าพระชายาตั้งครรภ์ตั้งแต่ตอนไหน แต่ทว่า…

"เด็กคนนี้กว่าจะได้มาไม่ง่ายเลยนะเพคะ! บ่าวจะไปตามหมอประจำจวนเดี๋ยวนี้!"

"อย่า!" โม่ชิงอิงหวีดร้องออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "เด็กคนนี้ไม่ได้เป็นลูกของท่านอ๋องตั้งแต่แรกแล้ว…"

กุ้ยมามาตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม "พระชายา พระองค์ตรัสอะไรออกมาเพคะ เป็นไปได้อย่างไร? บิดาของเด็กคนนี้…"

"เจ้าไม่ต้องถามอีกแล้ว!" โม่ชิงอิงจะพูดออกไปได้อย่างไร ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของลู่จิ่ว เจ้าคนโง่งมผู้นั้น

ช่างเป็นเวรกรรมซ้ำซ้อนโดยแท้ นางถึงขั้นต้องตกอับมารับใช้ลู่จิ่วเจ้าคนทึ่มร่วมกับแม่นม เท่านั้นยังไม่พอ นางยังต้องมารับใช้หวงสือร่วมกับเป่าจูอีก…

ดวงตาของโม่ชิงอิงลุกโชนไปด้วยเพลิงแค้น

กุ้ยมามารีบเข้าไปเลิกกระโปรงของนางขึ้นดู ก็พบว่าบัดนี้ยังมีเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย

"บ่าวจะหาทางเอง! บ่าวจะคิดหาทางเอง! ขืนปล่อยไว้เช่นนี้มีหวังตายแน่!" กุ้ยมามาร้อนรนจนเดินวนไปเวียนมา

พลันนั้นนางก็เหลือบไปเห็นกาน้ำชาดินเผาวางอยู่บนโต๊ะ จึงคิดอุบายขึ้นมาได้ทันควัน นางฟาดกาน้ำชาตกลงแตกกระจายเสียงดังเพล้ง จากนั้นก็หยิบเศษกระเบื้องชิ้นหนึ่งขึ้นมาแทงเข้าที่ต้นขาของตนเอง

"มามา!" โม่ชิงอิงเห็นนางทำเช่นนั้น ก็รีบถลาเข้าไปกอดนางไว้ นายบ่าวทั้งสองกอดกันร่ำไห้สะอึกสะอื้น

"พระชายา บอกไปว่าบ่าวได้รับบาดเจ็บ แล้วให้พวกนางไปขอยาห้ามเลือดจากหมอประจำจวนเพคะ!" กุ้ยมามาเอ่ยเสียงสั่นเครือ

เมื่อซูเป่ยกลับมาถึง ก็เห็นเพียงกุ้ยมามากำลังเดินกะเผลก และเห็นคุณหนูสกุลโม่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง โดยไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นางรีบแก้ตัวทันที "พระชายา วันนี้บ่าวออกไปเดินเล่นข้างนอกแล้วเจอหมาจรจัดไล่กวด ก็เลยวิ่งเตลิดไปไกลเจ้าค่ะ เพราะฉะนั้น…"

โม่ชิงอิงโบกมือ "ช่างเถอะ เจ้าออกไปได้แล้ว"

"พระชายาไม่สบายหรือเจ้าคะ? ท่านอ๋องบอกว่าพรุ่งนี้จะมาร่วมสำรับเย็นด้วย…" ซูเป่ยเอ่ยเสียงเบา

โม่ชิงอิงผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว "ข้าไม่ได้เป็นอะไร! แค่เหนื่อยเท่านั้น! เจ้าไปจัดการเตรียมสำรับเย็นวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน!"

ซูเป่ยรู้สึกแปลกใจไม่น้อย หากเป็นเมื่อก่อน คุณหนูสกุลโม่คงสั่งให้นางวางยาท่านอ๋องไปตั้งนานแล้ว แต่วันนี้กลับดูพิลึกพิลั่น

เฮ้อ! ในเมื่อใจตรงกันกับพี่ชายร่วมตระกูล แล้วจะทนกอดตำแหน่งพระชายาเอาไว้ทำไมกันนะ? ไม่เข้าใจจริงๆ เลยเชียว!

ทว่าแม้ในใจจะก่นด่าเพียงใด นางก็ยังคงต้องเตรียมสำรับเย็นอยู่ดี เพียงแต่ว่า…

ฉู่โยวหนานผิดนัด

สีหน้าของคุณหนูสกุลโม่ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง อุตส่าห์ใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวไปตั้งชั่วยามกว่า ทั้งยังเปลี่ยนชุดและเกล้าผมทรงดอกโบตั๋นอย่างประณีตบรรจง ทว่ารอจนดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือทิวหลิว ก็ยังไร้วี่แววของฉู่โยวหนาน

"ช่างเถอะ ไม่มาก็ดีเหมือนกัน!" นางเอ่ยด้วยท่าทีเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา

ซูเป่ยเองก็ประหลาดใจ ปกติฉู่โยวหนานไม่ใช่คนผิดคำพูดนี่นา เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ? ทำไมถึงได้ทำตัวพิลึกพิลั่นกันไปหมดทุกคนเลย?

แน่นอนว่านางย่อมไม่รู้ วันนี้ฉู่โยวหนานมีศึกหนักที่ต้องไปสะสาง

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มโพล้เพล้ ฉู่โยวหนานกำลังจะเดินทางกลับจวนจากค่ายทหาร จู่ๆ ก็ได้รับรายงานลับว่าจวนของแม่ทัพหานต้งถูกคนล้อมเอาไว้แล้ว

"เร็ว! ไปจวนสกุลหาน!" ฉู่โยวหนานสละรถม้าทิ้ง แล้วกระชากม้าตัวหนึ่งมาควบออกไปทันที

ศึกครั้งนี้ จากที่เขาเคยเป็นปรปักษ์กับโม่ไก้ซื่อในที่ลับ จะต้องกลายมาเป็นการเผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผย และเกรงว่าจะยิ่งก่อให้เกิดพายุคาวเลือดลูกใหญ่ตามมา

ทว่าเขาไม่อาจปล่อยให้คนในจวนสกุลหานถูกเข่นฆ่าตามอำเภอใจได้ ผู้ใดที่สวามิภักดิ์ต่อเขา เขาย่อมต้องปกป้อง

ม้าห้อตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฉู่โยวหนานมองเห็นจวนสกุลหานอยู่ไกลๆ ภายในจวนมีทั้งแสงเพลิงและเงาคนวูบวาบ เสียงเข่นฆ่าและเสียงหวีดร้องร่ำไห้ดังระงมไม่ขาดสาย

ทว่าคนพวกนั้นไม่ได้สวมใส่เสื้อเกราะทหาร แต่ละคนล้วนแต่งกายเยี่ยงโจรป่าค่ายโจร ดูเผินๆ ราวกับว่าสกุลหานไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลนอกกฎหมายเข้า

"หลิงเซียว! อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" ฉู่โยวหนานตวาดสั่งเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะชักกระบี่ทะยานเข้าสู่จวนสกุลหาน