บทที่ 66 พี่หนานหนาน?

โม่ชิงอิงเห็นเป่าจูโผล่มาก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง คราวนี้แย่แน่แล้ว เป่าจูรู้เรื่องระหว่างนางกับญาติผู้พี่ ก็เท่ากับว่าโม่ชิงเหลียนรู้ นางจบเห่แน่แล้วคราวนี้!

ใครจะรู้ว่าหวงสือกลับกระชากคอเสื้อเป่าจู เผยสีหน้าดุร้ายออกมา "ถ้าไม่เชื่อฟังข้า ข้าจะบอกนายของเจ้าว่าเจ้าไม่รักนวลสงวนตัว ให้จับเจ้าไปถ่วงกรงหมูเสีย!"

เป่าจูแสร้งทำทีขัดขืนก่อนจะยอมตาม ในใจแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง พระชายาซู่อ๋องกับญาติผู้พี่คนนี้ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเป็นแน่ คราวนี้ถือว่านางกุมจุดตายของอีกฝ่ายไว้ได้แล้ว!

นางรู้สึกว่าในที่สุดตนเองก็ได้ขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับเจ้านายเสียที

เลือดลมทั่วร่างของหวงสือพลุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง ในหัวพลันปรากฏภาพอันยิ่งใหญ่อลังการ ในพระราชวังอันวิจิตรตระการตา เขาได้เลี้ยงฝูงสุนัขไว้เช่นนี้ แต่ละตัวล้วนเชื่อฟัง ยอมคุกเข่าหมอบกราบมองดูเขา

ยอมเป็นสุนัขรับใช้คนอื่นมานานหลายปี อุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ เขาจะไม่ยอมกลับไปเป็นสุนัขอีกต่อไป มีแต่ต้องเป็นผู้เลี้ยงสุนัขพวกนี้ให้ได้!

ดังนั้น ไม่นานนัก ในบ้านซอมซ่อคับแคบหลังนี้ จึงมีสุนัขสองตัวคอยปรนนิบัติอยู่ข้างเข่าเขา

"เด็กดีทั้งสอง ให้คุณปู่เอ็นดูพวกเจ้าให้เต็มที่ ใครกล้าเอาไปป่าวประกาศ ข้าจะโยนไปให้สุนัขจรจัดที่สุสานไร้ญาติรุมแทะ ให้ได้ลิ้มรสผัวหมาจริงๆ เสียบ้าง! ฮ่าๆ!"

คุณหนูสกุลโม่รู้สึกว่าชีวิตช่างมืดมนเหลือเกิน

เป่าจูอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เหตุใดญาติผู้พี่ที่เคยดูสง่างามดั่งสายลมใต้แสงจันทร์ถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ไปได้

แต่เมื่อขึ้นหลังเสือแล้วก็ยากจะลง

เคราะห์ดีที่ภาพในวันนี้ซูเป่ยไม่ได้เห็น มิฉะนั้นนางคงต้องอ้วกแตกอ้วกแตนเป็นแน่ ทว่าพอนางปีนข้ามกำแพงออกมาได้ ก็พบว่าตนเองก่อเรื่องเข้าเสียแล้ว…

เหล่าทหารในชุดเกราะแถวแล้วแถวเล่าหันขวับมามองเป็นตาเดียว อีกทั้งยังชักกระบี่และดาบในมือออกจากฝักพร้อมเพรียงกัน

"มีคนมาสอดแนมการทหาร!"

"จับไส้ศึก!"

ซูเป่ยไม่กล้าขัดขืน คนถือดาบถือกระบี่มากมายขนาดนี้ นางมั่นใจว่าตนสู้ไม่ไหวแน่ อย่าเพิ่งอวดเก่งเลย หาโอกาสแล้วค่อยคิดหาทางหนีดีกว่า!

ไม่นานนัก นางก็ถูกมัดจนแน่นหนาเป็นบ๊ะจ่าง ทว่าพอถูกมัดเช่นนี้ สัดส่วนทรวดทรงจึงเผยให้เห็นชัดเจน

นางเห็นสายตาราวกับหมาป่าของเหล่าทหาร

"เป็นผู้หญิงนี่! สายลับหญิง!"

"พวกเราไม่ได้กินเนื้อสดๆ มาตั้งนานแล้ว!"

กวาดสายตามองไป น่าจะมีทหารอยู่ราวๆ หนึ่งพันนายเห็นจะได้ ซูเป่ยเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวังอันมืดมน

"ขะ…ข้าไม่ใช่สายลับนะ…ข้าแค่หลงทางมา…" นางพยายามเอ่ยอย่างสงบที่สุด

ทว่าเสียงของนางช่างหวานหยดย้อยนุ่มนวล ยิ่งทำให้เหล่าทหารเลือดลมพลุ่งพล่าน แต่ละคนต่างพากันจินตนาการฉากเด็ดเผ็ดร้อนขึ้นมาในหัว

ซูเป่ยรู้สึกเพียงว่าสายตาของคนพวกนั้นมองมาจนนางขนลุกซู่ไปทั้งตัว

โชคดีที่มีคนเอ่ยขึ้นว่า "ส่งตัวสายลับไปที่กระโจมของท่านอ๋อง! ให้ท่านอ๋องทรงสอบปากคำด้วยพระองค์เอง!"

ซูเป่ยเริ่มใจคอไม่ดี ได้ยินว่ามีองค์ชายอยู่ทั้งหมดสี่พระองค์ ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในค่ายทหารนี้จะใช่ท่านอ๋องบ้านตนหรือไม่ หากไม่ใช่ล่ะก็ ฉันคงซวยหนักแน่!

ถ้าเป็นมู่อ๋องก็ยิ่งซวยหนัก ได้ยินว่ามู่อ๋องชอบสะสมสาวงามเป็นชีวิตจิตใจเสียด้วย ยังไงตอนนี้ฉันก็พอจะนับเป็นสาวงามได้อยู่นี่นา…

หลังจากถูกหิ้วปีกมาไม่ต่างจากบ๊ะจ่าง ซูเป่ยก็ถูกพามาหยุดอยู่หน้ากระโจมทหาร

"เรียนท่านอ๋อง จับสายลับได้คนหนึ่ง ปีนกำแพงเข้ามาในลานฝึกทหาร ขอรับคำสั่งว่าจะให้จัดการเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ!"

ด้านในมีเสียงตอบกลับมา "ท่านอ๋องกำลังทรงงาน จัดการตามกฎเดิมเถอะ!"

พอได้ยินเสียงนี้ ซูเป่ยก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบตะโกนลั่น "หลิงเซียว! พี่หลิง! ข้าเอง! อาเป่ยไง!"

ภายในกระโจมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนม่านกระโจมจะถูกเลิกขึ้นอย่างฉับพลัน ทว่าคนที่ปรากฏสู่สายตาของซูเป่ยกลับไม่ใช่หลิงเซียว แต่เป็นฉู่โยวหนานในชุดเกราะสีดำขลับขลิบทอง ซึ่งต่างไปจากยามสวมชุดลำลอง วันนี้เขาดูสง่างามดั่งหยกเนื้อดี เยือกเย็นและสูงศักดิ์ หากจะบอกว่าเป็นเซียนจุติลงมายังแดนมนุษย์ ก็ยังมีไอสังหารอันเฉียบขาดเพิ่มเข้ามาอีกหลายส่วน

สายตาสบประสาน ฉู่โยวหนานย่อกายลงอย่างเงียบงัน ชักมีดสั้นข้างเอวออกมาตัดเชือกที่มัดตัวนางออก

ซูเป่ยใจเต้นตึกตัก มองเขาด้วยความกระอักกระอ่วน "คือว่า… บ่าว… บ่าวแค่ปีนกำแพงมา… ไม่รู้ว่าที่นี่คือ…"

ฉู่โยวหนานชะงักมือ นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นเย็นเยียบขึ้นมาทันที "เจ้ามาคนเดียวรึ"

"เอ่อ… บ่าวมาคนเดียวเจ้าค่ะ…" ซูเป่ยหัวเราะแหะๆ

"เข้ามา!" ฉู่โยวหนานปลดเชือกบนตัวนางออกจนหมด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ากระโจม

ด้านหลังของนาง เหล่าทหารที่ยืนล้อมวงดูอยู่ห่างๆ พลันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"ท่านอ๋องจะสอบปากคำนางหรือ"

"สอบเสร็จแล้วจะส่งมาให้พวกเราไหมนะ"

"เจ้าโง่หรือเปล่า สอบปากคำสายลับที่ไหนต้องแก้เชือกให้ด้วย"

ไม่นานนัก หลิงเซียวก็เดินออกมา เขาสาวเท้าเข้ามาตรงหน้าฝูงชนแล้วตวาดเสียงเข้ม "อย่าพูดจาเพ้อเจ้อกันนะ! รีบไปฝึกได้แล้ว!"

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่! สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ" มีคนทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น

หลิงเซียวกระแอมไอเบาๆ "อย่าพูดเรื่อยเปื่อยเชียว ข้าจะบอกให้ นั่นน่ะคือแม่นางอาเป่ยที่ข้าเคยเล่าให้พวกเจ้าฟังอย่างไรเล่า!"

"นางคือแม่นางอาเป่ยรึ มิน่าเล่า! สวยจริงๆ งดงามยิ่งนัก!"

"แม่นางอาเป่ยไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงขั้นปีนกำแพงเข้าค่ายทหารมาหาท่านอ๋องเลย!"

"โอ้โห! ดูท่าท่านอ๋องของเราคงจะมีซื่อจื่อตัวน้อยในเร็ววันแล้วสินะ! แม่นางอาเป่ยสะโพกผายขนาดนั้น รับรองว่าสามปีคลอดสองคนได้สบายแน่!"

เสียงจอแจดังระงม ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงตวาดกร้าวแว่วมาจากในกระโจม "พวกที่อู้งาน ไปรับโทษโบยคนละยี่สิบไม้!"

สิ้นเสียง ทุกสิ่งพลันเงียบกริบ

รวมถึงภายในกระโจมด้วยเช่นกัน

หลังจากผ่านศึกตะลุมบอนมา มวยผมของซูเป่ยก็หลุดลุ่ยหมดแล้ว นางยืนอยู่ในกระโจมทหารด้วยสภาพกระเซอะกระเซิง พลางมองฉู่โยวหนานอย่างทำตัวไม่ถูก

ทว่าฉู่โยวหนานกลับไม่เอ่ยปาก เพียงจ้องมองนางนิ่งๆ

ซูเป่ยลอบบ่นในใจ จะจ้องอะไรนักหนาเนี่ย เจอกันอยู่ทุกวี่วัน ก็แค่เปลี่ยนมาใส่ชุดผู้ชายเองไม่ใช่เหรอ…

ฉู่โยวหนานจึงค่อยเปิดปากถาม "แอบหนีออกมากับจิ่นหวังอีกแล้วรึ"

"เปล่าเลยนะเจ้าคะ… บ่าวแค่ออกมาเดินเล่นคนเดียว ใครจะไปคิดว่าจะเจอหมาบ้าไล่กวดเข้า ด้วยความรีบร้อนก็เลยปีนข้ามกำแพงหนีมา ไม่รู้จริงๆ เจ้าค่ะว่าที่นี่คือค่ายทหาร" ซูเป่ยส่งยิ้มประจบ

ฉู่โยวหนานค่อยๆ ก้าวเข้ามาหานาง เลิกคิ้วขึ้น "หมาบ้า?"

"เจ้าค่ะ! หมาบ้า!" ซูเป่ยพยักหน้าหงึกๆ พลางลอบคิดในใจ หึๆ ดีนะที่ฉันฝีมือไม่เลว ไม่อย่างนั้นคงโดนไอ้หมาบ้านั่นกัดไปแล้ว!

ฉู่โยวหนานกวาดสายตามองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยเสียงเรียบ "เมื่อครู่เจ้าเรียกหลิงเซียวว่ากระไร"

"เรียกอะไรหรือเจ้าคะ ก็หลิงเซียวละมังเจ้าค่ะ" ซูเป่ยพยายามนึกย้อนดู แต่ใครจะไปจำได้แม่นยำปานนั้น

ฉู่โยวหนานเบะปาก

ซูเป่ยจึงพยายามเค้นความจำอีกครั้ง "องครักษ์หลิงหรือเจ้าคะ"

ฉู่โยวหนานลูบคาง สีหน้ายังคงไม่สบอารมณ์

ซูเป่ยตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ "จริงด้วย! บ่าวนึกออกแล้ว! บ่าวเรียกเขาไปว่าพี่หลิง…"

"สนิทกันมากรึ" ฉู่โยวหนานหรี่ตามองนาง

ซูเป่ยถูกเขามองจนขนลุกซู่ "เปล่าเจ้าค่ะ บ่าวแค่… เผลอปากพล่อยเรียกไปส่งเดช…"

ฉู่โยวหนานคว้าไหล่นางไว้ หมุนตัวนางกลับมาแล้วกดให้นั่งลงบนเบาะรองนั่งกับพื้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "เช่นนั้นเจ้าก็ลองเรียกข้าส่งเดชดูบ้างสิ"

ซูเป่ยรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน "มิกล้าเจ้าค่ะ! บ่าวมิกล้า!"

ฉู่โยวหนานรวบเส้นผมของนางไว้เพื่อตรึงศีรษะนางให้นิ่ง น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือโมโห "อ๋องผู้นี้สั่งให้เจ้าเรียก เจ้าก็ต้องเรียก!"

ซูเป่ยงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เอ่ยออกมาอย่างเก้อกระดาก "พี่… ฉู่หรือเจ้าคะ"

"เปลี่ยนใหม่!" ฉู่โยวหนานสางผมให้นางพลางเอ่ยขึ้น

"พี่… หนาน?"

"เปลี่ยนอีก!"

"พี่… หนานหนาน?"

นางรู้สึกว่าเส้นผมถูกดึงรั้งเบาๆ ทีหนึ่ง

"พี่หนานจ๋า?" ซูเป่ยจำต้องงัดเอาคำเรียกที่เลี่ยนที่สุดออกมาใช้

ทว่าไม่คาดคิด มือของฉู่โยวหนานกลับชะงักกึก หัวใจคล้ายถูกศรที่ไร้รูปร่างปักเข้าอย่างจัง กระแสความรู้สึกแล่นปราดไปทั่วร่างในชั่วพริบตา

"คำนี้แหละ"

เขาก้มหน้าลง ลมหายใจอุ่นรินรดอยู่ข้างใบหูนาง

กลิ่นหอมของผลส้มป่อยจากเส้นผมของนางลอยอบอวลแตะปลายจมูกเขาเช่นกัน

มุมปากของซูเป่ยกระตุกยิกๆ ทันที เจ้าทึ่มนี่ มีรสนิยมชอบแนวหวานเลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!