บทที่ 65 ต่อให้เจ้าเป็นพ่อญาติของนางก็ไร้ประโยชน์!

หวงสือได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันที ดูเหมือนน้องชิงเหลียนจะใจกล้าเปิดเผยยิ่งกว่าน้องชิงอิงเสียอีก คงมิใช่ว่าเหงาเปล่าเปลี่ยวในห้องหอ จนคิดจะมาหาเรื่องตื่นเต้นเล่นแถวนี้หรอกนะ?

สาวใช้คนนั้นเรียกนางว่าพระชายา ได้เล่นสนุกกับผู้หญิงของท่านอ๋อง แค่คิดก็เลือดลมพลุ่งพล่านแล้ว!

"ไม่ได้พบกันหลายปี น้องชิงเหลียนกลายเป็นพระชายาไปเสียแล้ว ช่างเปลี่ยนไปจนเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้จริงๆ!" หวงสือเอ่ยรำพึงเสียงเบา

โม่ชิงเหลียนแย้มยิ้มบางๆ "ท่านพ่อเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ พวกเราย่อมพลอยได้บารมีไปด้วย ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพี่สมใจหรือไม่ มีภรรยาแล้วหรือยัง?"

"ยังเลย งานการยังไม่เป็นโล้เป็นพาย ชื่อเสียงก็ยังไม่มี ช่วงนี้จึงยังมิได้คิด" หวงสือหลุบตาลง ประกายความตื่นเต้นอย่างวิปริตสะท้อนอยู่ในถ้วยชา

โม่ชิงเหลียนยกถ้วยชาขึ้นเช่นกัน ใช้ฝาถ้วยปาดฟองชาเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "หากท่านพี่ไม่รังเกียจ ข้าจะช่วยพูดจาดีๆ ต่อหน้ามู่อ๋อง หางานการให้ท่านพี่ทำสักอย่าง ดีหรือไม่เจ้าคะ?"

หวงสือเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี "จริงหรือ?"

"ย่อมจริงแท้แน่นอน แต่ว่า…" สายตาของโม่ชิงเหลียนเหลือบมองลงไปชั้นล่าง "ท่านพี่จะช่วยข้าทำงานสักเรื่องได้หรือไม่?"

"มีอันใดจะไม่ได้เล่า!" ความตื่นเต้นในใจของหวงสือยากจะบรรยาย ลูกผู้ชายคนหนึ่ง มีใครบ้างไม่อยากมีกิจการใหญ่โตเป็นของตนเอง? หากมีชื่อเสียงเกียรติยศขึ้นมา เขาก็จะ…

เลี้ยงหมาได้เพิ่มขึ้นอีก! ฮ่าๆ!

โม่ชิงเหลียนค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่ราวระเบียง ผ้าคลุมหน้าผืนบางปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง นางชี้ลงไปด้านล่างพลางเอ่ย "พี่ท่านมาดูสิ เจ้าหนุ่มข้างล่างนั่น ความจริงแล้วเป็นสตรี มันบังอาจล่วงเกินข้า ข้าจึงอยากจะ…"

"ทุบตีมัน หรือว่า…ทำลายความบริสุทธิ์ของมันดีล่ะ" หวงสือถามอย่างร้อนรน แววตาแฝงความตื่นเต้นอย่างวิปริต

โม่ชิงเหลียนมิได้มองเขาแม้แต่น้อย เพียงส่ายหน้าเรียบๆ "ไม่ได้ ต้องล่อให้มันติดเบ็ด ทางที่ดีที่สุดคือทำให้มันยอมหนีตามเจ้าไป"

ประกายในดวงตาของหวงสือค่อยๆ มอดดับลง งานนี้ช่างน่าเบื่อสิ้นดี แต่ก็นะ…

"น้องหญิงมีบุญคุณชี้แนะ ข้าย่อมต้องช่วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้อยู่แล้ว เพียงแต่หากพาหนีตามกันไปแล้ว ข้าจะยังได้ตำแหน่งขุนนางอะไรอีกหรือ?"

"ย่อมมิใช่ให้หนีตามกันไปจริงๆ ข้าเพียงต้องการให้นังนั่นถูกจับถ่วงกรงหมู!" โม่ชิงเหลียนเอ่ยอย่างอำมหิต

ชั้นล่าง เฉินจงวนกลับมาข้างกายซูเป่ยอีกครั้ง "แม่นางอาเป่ย ชายในห้องรับรองของมู่หวังเฟยออกมาแล้วขอรับ!"

ซูเป่ยคำนวณเวลาคร่าวๆ เกือบครึ่งชั่วยามเชียวหรือนี่ คงมิได้ทำเรื่องดีๆ แน่ ยิ่งนึกถึงว่ามู่หวังเฟยต้องเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวในห้องหอเพียงใด ทั้งสามียังมีสตรีล้อมหน้าล้อมหลังตั้งเท่าไร นางก็ยิ่งปักใจเชื่อในข้อนี้

นางขอกระดาษกับพู่กันจากเฉินจง แล้วตั้งอกตั้งใจจดบันทึกด้วยตัวอักษรที่ตนคุ้นเคยลงไปว่า "วันที่ยี่สิบสี่เดือนเก้า ห้องรับรองชั้นสองฮว่าถังชุน ช่วงสายสิบโมงกว่าถึงสิบเอ็ดโมง สกุลโม่คนพี่ลักลอบพบชู้"

นางต้องทำสมุดบันทึกเล่มเล็กไว้สักเล่ม จะได้ไม่ลืมเวลาที่มีข้อมูลมากเกินไป ไม่แน่วันหน้าอาจได้ใช้ประโยชน์

ขณะกำลังจดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งมายืนบังแสงสว่าง

"คุณชายน้อยมานั่งเขียนอักษรอยู่ตรงนี้ ช่างมีอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง ให้ข้าช่วยดูหน่อยหรือไม่ว่าลายมือเป็นเช่นไรบ้าง?"

ซูเป่ยได้ยินเสียงนี้แล้วรู้สึกคุ้นหูพิกล ครั้นเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับแววตาหื่นกระหายวิปริตของหวงสือ มุมปากของนางพลันกระตุกวูบ

หวงสือเองก็ชะงักไปเช่นกัน ไฉนถึงเป็นนางไปได้? ทว่าเรื่องของเขากับน้องชิงเหลียนทำกันในที่ลับ แม่สาวใช้คนนี้คงไม่รู้เรื่องหรอก เช่นนั้นก็เดินหน้าตามแผนต่อไปแล้วกัน

"ช่างบังเอิญจริง" เขากลั้นยิ้มบางๆ แสร้งวางท่าสุภาพอ่อนโยนดั่งสายลมใต้แสงจันทร์

ซูเป่ยยิ้มแห้ง ลุกขึ้นประสานมือคารวะ "บังเอิญจริงๆ เจ้าค่ะ บ่าวต้องกลับไปปรนนิบัติเจ้านายแล้ว คุณชายนั่งตรงนี้ได้ตามสบายเจ้าค่ะ"

พูดจบก็คว้าสมุดเล่มเล็กแล้วเดินหนีไป หวงสือยังทำงานไม่สำเร็จ มีหรือจะยอมรามือ รีบสาวเท้าก้าวตามไปทันที

บนชั้นสอง โม่ชิงเหลียนที่สวมผ้าคลุมหน้ายกยิ้มมุมปาก "เป่าจู เจ้าลองทายดูสิว่าท่านพี่จะต้องใช้เวลากี่วัน ถึงจะล่อลวงแม่สาวใช้นั่นมาไว้ในกำมือได้?"

หัวใจของเป่าจูแทบหลั่งเลือด มิใช่ว่าจะจัดการเรื่องแต่งงานให้นางหรอกหรือ? ไฉนถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้เล่า?

มุมปากของสาวใช้กระตุก "ท่านพี่หน้าตาหมดจดสง่างาม คงใช้เวลาไม่ถึงสามวันหรอกเจ้าค่ะ"

โม่ชิงเหลียนส่ายหน้า จ้องมองนางด้วยสายตาวาวโรจน์ "เป่าจู เจ้าเคยปรนนิบัติมู่อ๋องบนเตียงมาแล้ว หากคนอย่างท่านพี่คิดจะเข้ามาเกี้ยวพาเจ้า จะต้องใช้เวลาถึงสามวันเชียวหรือ?"

เป่าจูกรีดร้องในใจ ไม่ต้องเลยสักนิด! แค่เขาส่งสายตามาให้ ข้าก็พร้อมจะตามเขากลับบ้านทันที อย่างไรข้าก็มิใช่สาวพรหมจรรย์แล้ว แต่ว่า…

"บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ! บ่าวไม่กล้า!" เป่าจูแสดงสีหน้าหวาดกลัวลนลาน

"ไปเถอะ เจ้าตามไปดูเสียหน่อย นังตัวดีนั่นทรวดทรงเย้ายวน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกใจง่าย ไม่แน่ว่าป่านนี้คงตามท่านพี่กลับบ้านไปแล้วกระมัง!"

เป่าจูรับคำแล้วรีบเดินออกไป

ซูเป่ยเดินออกมาบนถนน เดิมทีคิดจะเดินเที่ยวเล่นต่ออีกหน่อย แวะหาของว่างข้างทางกินไปด้วย แต่เจ้าหวงสือผู้นั้นไม่รู้เป็นบ้าอะไร ถึงได้คอยเดินตามตื๊อไม่เลิก

นางหันกลับไป ยิ้มแหยพลางเอ่ยถาม "คุณชายยังมีธุระอื่นอีกหรือเจ้าค่ะ?"

หวงสือหยิบกำไลเงินจากแผงลอยข้างทางขึ้นมาทำทีเป็นสนใจ แล้วเอ่ยว่า "แม่นางอาเป่ย เจ้าดูกำไลคู่นี้สิว่างามเพียงใด เหมาะกับสีผิวของเจ้ายิ่งนัก ลองสวมดูสิ ข้าจะซื้อให้เจ้าเอง"

คราวนี้เขาได้เงินทุนก้อนโตมา แถมยังไปเบิกกับโม่ชิงเหลียนเพิ่มได้อีกด้วย

ซูเป่ยเหลือบมอง พลางก่นด่าในใจว่า คิดว่าใครๆ ก็อยากเล่นกับหมาบ้าอย่างแกหรือไงยะ? เชิญไสหัวไปไกลๆ เลยไป!

"ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ บ่าวขอตัวก่อน" นางเอ่ยเสียงเรียบ หมุนตัวแล้วเดินหนีไปทันที

"เดี๋ยวก่อนสิ!" หวงสือโยนกำไลทิ้งแล้วรีบก้าวตามไป

ซูเป่ยเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ คิดในใจว่าหรือจะล่อเจ้าหมอนี่ไปที่ลับตาคนแล้วซัดให้น่วมสักยกดี?

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงเร่งฝีเท้า เดินมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีคนบางตา

หวงสือดีใจจนเนื้อเต้น ดูท่าทางจะมีหวังแล้ว!

เป่าจูที่แอบสะกดรอยตามมาข้างหลังก่นด่าในใจ นังตัวแสบ ไหนว่าต้องใช้เวลาสามวัน นี่ผ่านไปยังไม่ถึงเค่อเลย ก็มุดเข้าตรอกซอกซอยเสียแล้ว ถุย!

ทั้งสามคนเดินลึกเข้าไปพักใหญ่ กระทั่งเลี้ยวเข้าสู่มุมเปลี่ยวที่ไร้ผู้คน ซูเป่ยก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน

เลือดในกายของหวงสือพลันแล่นพล่าน แทบอยากจะโผเข้าไปหา ทว่าอย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นที่โล่งแจ้ง คงเล่นอะไรพิเรนทร์มากไม่ได้ อย่างมากก็แค่ลวนลามหอมแก้มสักทีสองที น่าเบื่อเกินไป

เขาจึงชะงักฝีเท้า แสร้งทำทีเป็นสุภาพชนเอ่ยถาม "แม่นางอาเป่ย ไฉนเจ้าถึงมาอยู่ตรงนี้คนเดียวเล่า? หากเจอคนพาลขึ้นมาจะอันตรายเอานะ"

“ความจริงแล้ว ไม่ได้อันตรายเลยสักนิด!” ซูเป่ยยิ้มพราย ก่อนจะถีบเปรี้ยงเข้ากลางอก แล้วตามด้วยการฟาดศอกซ้ำ “ขืนยังกล้าสะกดรอยตามฉันอีกละก็ แกนั่นแหละที่จะอันตราย!”

“ขะ…ข้าเป็นญาติผู้พี่ของนายเจ้านะ…”

“ต่อให้แกเป็นพ่อของนางก็ไม่มีประโยชน์!”

แน่นอนว่าซูเป่ยไม่กล้าซ้อมจนถึงตาย อย่างไรเขาก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรนาง หากเกิดตายขึ้นมาจริงๆ คงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่

ดังนั้นหลังจากกระหน่ำซัดไปสิบกว่าที ในจังหวะที่เขากำลังนอนงอตัวคุดคู้อยู่บนพื้น นางก็ปีนกำแพงข้างๆ เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าตรงปากตรอกกลับมีศีรษะหนึ่งชะโงกเข้ามา เป่าจูเห็นเหลือหวงสืออยู่เพียงคนเดียว จึงรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าห่วงใย “ญาติผู้พี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? ท่านเป็นอันใดหรือไม่?”

หวงสือยันกายเงยหน้าขึ้น ปาดคราบเลือดที่มุมปากแล้วหัวเราะร่า “เผ็ดร้อนสะใจดีแท้!”

“อะไรนะเจ้าคะ? เผ็ดหรือเจ้าคะ? บ่าวจะรีบไปหาน้ำมาให้นะเจ้าคะ!” เป่าจูรีบเอ่ยประจบเอาใจทันที

หวงสือหันขวับมา กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก เป่าจูผู้นี้ช่างอวบอัดเย้ายวน ทรวดทรงองค์เอวชวนมองเสียจริง!

เป่าจูถูกเขาจ้องมองจนเหนียมอาย รีบก้มหน้าลงพลางเอ่ย “คุณชายตาราง ท่านมองบ่าวเช่นนี้ทำไมกันเจ้าคะ”

แววตาของหวงสือไหววูบ “ข้าข้อเท้าแพลง เดินไม่ไหวแล้ว เจ้าช่วยพยุงข้ากลับไปที”

“เจ้าค่ะ!” เป่าจูแสร้งทำทีว่าง่าย ทว่าในใจกลับลิงโลดจนเนื้อเต้น หวังเพียงให้ญาติผู้พี่เอ่ยปากขอตนกับพระชายา จากนี้ไปจะได้ปรนนิบัติเคียงข้างบุรุษรูปงามผู้องอาจ ไม่ต้องทนเป็นสาวใช้ต่ำต้อยอีกต่อไป

แต่ทว่า…

ครั้นก้าวพ้นประตูเข้าไป เหตุใดพระชายาซู่อ๋องถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า? มิหนำซ้ำญาติผู้พี่ยังไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย กลับสั่งให้นางถอดเสื้อผ้าเสียอีก นี่มันเรื่องอันใดกันเนี่ย?