บทที่ 64 สืบเรื่องลับของจวนมู่หวัง

สามวันต่อมา ในที่สุดความปรารถนาของซูเป่ยก็เป็นจริง ได้ออกมาเดินเล่นบนถนนเสียที

ความจริงนางออกมาพร้อมกับโม่ชิงอิง เพียงแต่พอถึงโรงเตี๊ยม โม่ชิงอิงก็เปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ แล้วบอกให้นางไปเดินเล่นตามลำพัง โดยนัดหมายว่าจะกลับพร้อมกันในยามเย็น

ใจซูเป่ยกระจ่างแจ้งยิ่งกว่ากระจกเงา เดาได้เลยว่าคุณหนูสกุลโม่คงจะไปพบหน้าลูกพี่ลูกน้องเพื่อหาเรื่องสำราญใจอีกแน่ แต่นางไม่อยากเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับเรื่องพรรค์นี้ ขืนวันหน้าคุณหนูสกุลโม่ต้องรับโทษถูกขังลืม หรือถูกจับถ่วงกรงหมูขี่ม้าไม้ขึ้นมาเพราะนาง ในใจคงรู้สึกผิดแย่

เดินเที่ยวเองดีกว่า!

ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยมมีโรงละครชื่อฮว่าถังชุน ซูเป่ยคิดขึ้นได้ว่าตนไม่ได้ดูทีวีหรือดูหนังมานานมากแล้ว จึงก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

"พี่ชาย มากี่ท่านขอรับ"

"ข้ามาคนเดียว"

วันนี้นางเปลี่ยนมาสวมชุดบุรุษเช่นกัน ช่างสะดวกสบายยิ่งนัก หากสวมชุดสาวใช้มา พวกเสี่ยวเอ้อร์คงมองคนด้วยหางตาเป็นแน่

ทว่า นางกลับได้พบคนคุ้นเคยเข้า

คนที่กำลังถือการ้ำชาใบใหญ่เดินรินน้ำให้ผู้คนไปทั่วนั้น มิใช่เฉินจง ไส้ศึกที่ฉู่โยวหนานจับได้ในคืนนั้นหรอกหรือ

แม้ซูเป่ยจะเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ แต่เฉินจงก็ยังจำนางได้ทันที

"แม่นางอาเป่ย!" เฉินจงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ แทบจะคุกเข่าลงตรงหน้านาง "วันนั้นต้องขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตลูกชายข้าเอาไว้"

"ไม่เป็นไรๆ เรื่องเล็กน้อยน่า!" ซูเป่ยถ่อมตน "เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

"นายท่านของพวกเรามีเมตตากรุณายิ่งนัก ไม่เอาความกับข้า ทั้งยังปล่อยตัวข้าออกมา ตอนนี้ข้าเลยมารับจ้างทำงานอยู่ที่นี่ขอรับ"

เฉินจงพูดไม่หมดอย่างเห็นได้ชัด คนทำความผิดที่ไหนจะได้รับสัญญาขายตัวคืนแล้วได้อิสรภาพกันเล่า ร้อยทั้งแปดสิบต้องเป็นการจัดแจงของฉู่โยวหนานแน่ ถ้าเช่นนั้นแล้ว…

ซูเป่ยกวาดตามองโรงละครรอบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ แต่ในใจกระจ่างแจ้งแล้ว โรงละครแห่งนี้น่าจะเป็นกิจการของฉู่โยวหนาน เพียงแต่นางจำได้ว่าพวกนักแสดงงิ้วจัดอยู่ในชนชั้นต่ำ ท่านอ๋องผู้หนึ่งคงไม่คิดทำมาหากินในสายนี้เป็นแน่ ร้อยทั้งแปดสิบคงมีไว้เพื่อประโยชน์อื่น

"เจ้าชื่ออะไรนะ"

"เฉินจงขอรับ"

"ถนัดสืบข่าวสินะ"

"ชอบชวนคุยสัพเพเหระมากกว่าขอรับ…"

นางนึกถึงบทสนทนาระหว่างฉู่โยวหนานกับเฉินจงในวันนั้นขึ้นมาได้ การสืบข่าวในยุคโบราณ ร้อยทั้งแปดสิบคงอาศัยการพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับการแอบฟังใต้หน้าต่างนี่แหละ

"เฉินจง ฮว่าถังชุนแห่งนี้คึกคักดีแท้" ซูเป่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"แน่นอนขอรับ ชั้นสองมีห้องส่วนตัว บรรดาสตรีในครอบครัวขุนนางผู้สูงศักดิ์มักจะแวะเวียนมา กิจการที่นี่ดีมากทีเดียว!"

ซูเป่ยกลอกตาไปมา แววตาเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เฉินจง พระชายามู่เคยมาหรือไม่ คนในจวนมู่อ๋องมีใครมาบ่อยๆ บ้าง"

เฉินจงเหลือบมองขึ้นไปชั้นบน พลางกระซิบ "พระชายามู่เป็นแขกประจำขอรับ นางมักจะนัดพวกสตรีตระกูลขุนนางมาฟังงิ้วด้วยกัน วันนี้ก็อยู่บนชั้นสองขอรับ"

ซูเป่ยเอ่ยด้วยสีหน้ามีลับลมคมใน "หากได้ยินความลับอะไรในจวนมู่อ๋อง ประเดี๋ยวบอกข้าด้วยนะ นางชอบหาเรื่องพระชายาของพวกเราอยู่เรื่อย ข้าจะได้เอาความลับพวกนี้ไปตบหน้านางเสียบ้าง!"

"ได้เลยขอรับ!" เฉินจงส่งสายตาตอบรับเป็นเชิงเข้าใจ มีหรือจะไม่ยอมช่วยผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตลูกชายตน เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง!

ห้องส่วนตัวบนชั้นสองมีม่านโปร่งกั้นไว้ คนข้างล่างมองไม่เห็นข้างบน ทว่าคนข้างบนกลับมองเห็นสภาพในโถงใหญ่ชั้นล่างได้อย่างชัดเจน มู่อ๋องเฟยโม่ชิงเหลียนกำลังฟังงิ้วเรื่องป้าหวังเปี๋ยจีบนเวที ก็เห็นสาวใช้ตัวน้อยเดินเข้ามากระซิบข้างหูสองสามประโยค

หัวคิ้วของนางขมวดมุ่นทันใด พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "เป็นนังเด็กนั่นจริงๆ หรือ"

"เรียนพระชายา บ่าวเห็นชัดเจนเต็มสองตา เป็นนางจริงๆ เจ้าค่ะ!"

"อาเป่ยงั้นหรือ เหอะ!" โม่ชิงเหลียนค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปยังริมระเบียงห้องส่วนตัว ซ่อนกายอยู่หลังม่านโปร่งพลางทอดสายตามองลงไป

เพลิงริษยาพลันลุกโชนขึ้นในอก บุรุษที่นางเฝ้าถวิลหากลับโปรดปรานสาวใช้ตัวเล็กๆ พรรค์นั้น ซ้ำร้ายนังเด็กนี่ยังขัดขวางเรื่องดีๆ ของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

"เป่าจู เจ้าอยากได้สิ่งใดที่สุด" โม่ชิงเหลียนเอ่ยถามอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เป่าจูก้าวขึ้นมาข้างหน้า ยิ้มประจบ "บ่าวอยากให้พระชายาให้กำเนิดซื่อจื่อโดยเร็วเจ้าค่ะ แล้วให้ลูกของชายารองมีอันเป็นไป…"

โม่ชิงเหลียนโบกมือ "อย่าเพิ่งพูดเรื่องพวกนั้น บอกมาสิว่าสิ่งที่เจ้าปรารถนาที่สุดในใจคือสิ่งใด"

เป่าจูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยเสียงเบา "บ่าวหวังเพียงว่าเมื่อถึงวัยอันควร พระชายาจะเมตตาคืนสัญญาขายตัวให้บ่าว แล้วยกบ่าวให้แต่งเข้าตระกูลที่ดีสักแห่ง ไม่ได้หวังความร่ำรวยอะไร ขอแค่มีที่ดินทำกิน สามีรู้ร้อนรู้หนาว แม่ผัวลูกสะใภ้อยู่กันอย่างปรองดอง…"

"อยากได้คู่ครองที่ดีสินะ" โม่ชิงเหลียนแย้มยิ้มบางๆ "หวงสือ ลูกพี่ลูกน้องของข้าหน้าตาหล่อเหลาไม่เบา เมื่อวานเพิ่งเจอกันบนถนน เขาดูสุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน น่าจะเป็นคู่ครองที่ดีได้"

ดวงตาของเป่าจูเป็นประกาย รีบเอ่ยรับคำ "เจ้าค่ะ คุณชายท่านนั้นดูสง่างามดั่งสายลมและจันทรา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนพึ่งพาได้…" พลางพูด สองแก้มของนางก็แดงระเรื่อ

ทว่าโม่ชิงเหลียนกลับปรายตามองซูเป่ยที่อยู่ด้านล่าง เอ่ยต่อว่า "ได้เป็นภรรยาเอกของคนดีๆ เช่นนั้น ย่อมดีกว่าการเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงของซู่อ๋องเป็นร้อยเท่า…"

ใบหูของเป่าจูแดงก่ำไปหมดแล้ว การแต่งงานนี้ช่างดียิ่งนัก อีกฝ่ายเป็นถึงคุณชายเชียวนะ!

"ไปสิ ตามหาเขาตามที่อยู่ที่ลูกพี่ลูกน้องทิ้งไว้เมื่อวาน บอกให้เขามาพบข้าหน่อย" โม่ชิงเหลียนเอ่ยสั่ง

เป่าจูขานรับด้วยความกระดี๊กระด๊า

ตลอดทางนางแทบจะเหาะไป ในใจซาบซึ้งในความเมตตาของนายหญิงเป็นล้นพ้น ถึงขั้นคิดจะยกนางให้คุณชายเชียวหรือ! ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ในบ้านของคุณชายยังอยู่หรือไม่ แม่สามีจะเข้าหาได้ง่ายไหม แล้วจะมีน้องสาวสามีเอาแต่ใจหรือเปล่าหนอ

เมื่อมาถึงเรือนที่คุณชายพักอยู่ หัวใจของเป่าจูก็เต้นระรัวแทบจะหลุดออกมานอกอก นางรวบรวมสมาธิครู่หนึ่งแล้วจึงเคาะประตู "คุณชาย คุณชายเจ้าคะ ท่านอยู่หรือไม่เจ้าคะ"

หวงสือกับโม่ชิงอิงกำลังเริงรื่นกันอยู่ พอได้ยินเสียง เขาก็สวมเสื้อผ้าด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะก้าวพ้นประตูยังไม่ลืมกำชับโม่ชิงอิงว่า "รอข้าอยู่ที่นี่ อย่าริอาจแอบหนีไปไหนเชียว ไม่อย่างนั้นระวังข้าจะไปฟ้องสามีเจ้า ถึงตอนนั้น อย่างมากข้าก็แค่โดนโบยไม่กี่สิบไม้ แต่เจ้าน่ะต้องถูกจับถ่วงกรงหมูแน่!"

โม่ชิงอิงก้มหน้า พยักหน้ารับคำ

หวงสือเดินมาที่ลานเรือน เปิดประตูออกแล้วถามว่า "มีเรื่องอันใด"

"คุณชาย พระชายาของบ่าวอยู่ที่ฮวาถังชุน บอกว่าขอเชิญท่านไปนั่งคุยกันสักประเดี๋ยวเจ้าค่ะ" เป่าจูก้มหน้า ใบหูแดงก่ำไปหมด น้ำเสียงของคุณชายญาติผู้พี่ช่างไพเราะจับใจเหลือเกิน ราวกับเสียงนกร้อง ราวกับเสียงเอื้อนของนักแสดงงิ้ว ฟังอย่างไรก็รื่นหูไปเสียหมด

"น้องชิงเหลียนหรือ" แววตาของหวงสือเป็นประกายวาบ ในใจคิดว่าตนมีสุนัขสองตัวคอยวนเวียนรับใช้ข้างกาย ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งร่าง ราวกับได้ชำระแค้นที่ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโม่เคยขับไล่ครอบครัวของตนออกไปอย่างไรอย่างนั้น

เขารีบก้าวออกจากลานเรือนแล้วลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินตามเป่าจูมุ่งหน้าไปยังฮวาถังชุน

เมื่อขึ้นมาถึงห้องส่วนตัวบนชั้นสอง ละครงิ้วฉากฌ้อปาอ๋องร่ำลานางอวี๋จีเพิ่งจะร้องจบพอดี หวงสือปั้นสีหน้าท่าทางสง่างามภูมิฐานดั่งสุภาพชน ยืนอยู่ตรงหน้าโม่ชิงเหลียน

ด้านล่าง ซูเป่ยฟังงิ้วจนสัปหงกไปหลายรอบ งิ้วเรื่องนี้กร่อยชะมัด องก์ต่อไปเป็นเรื่อง 'ซื่อหลางเยี่ยมมารดา' คิดดูก็รู้ว่ายิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่ กลับดีกว่า

ทว่าจู่ๆ เฉินจงก็อ้อมมาตรงหน้านาง แล้วกระซิบบอกเสียงเบาว่า "มีบุรุษคนหนึ่งเข้าไปในห้องส่วนตัวของมู่อ๋องเฟยชั้นบนขอรับ!"

ซูเป่ยพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที "ใครกัน"

"ดูเหมือนพวกบัณฑิต หน้าตาดีทีเดียวขอรับ!"

ดวงตาของซูเป่ยทอประกายวาบขึ้นมาทันใด "ช่วยฉันจับตาดูให้ดีๆ รอดูว่าประเดี๋ยวจะไล่สาวใช้ออกมาไหม แล้วดูด้วยว่าผู้ชายคนนั้นจะอยู่ข้างในนานแค่ไหน!"

บนชั้นสอง โม่ชิงเหลียนพยักหน้ารับหวงสือน้อยๆ "พี่ชายเชิญนั่ง พวกเจ้าออกไปให้หมดเถิด ข้ามีเรื่องจะคุยกับพี่ชายสักสองสามประโยค"