บทที่ 63 หวังให้นางกระตือรือร้นเช่นนี้ตลอดไป

คุณหนูสกุลโม่รับรู้ถึงความผิดปกติได้ในทันที นางพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่กลับถูกหวงสือผลักล้มลงไปบนเตียงซอมซ่อ แววตาของเขาเปล่งประกายความตื่นเต้นอย่างวิปริต น้ำเสียงสั่นระริกเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าตั้งครรภ์ แต่กลับต้องแอบมาซื้อยาขับเลือด คิดดูแล้วเด็กคนนี้ต้องเป็นลูกชู้แน่!"

"เจ้ารู้หรือไม่ เมื่อก่อนครอบครัวเราสองฝ่ายเกือบจะได้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก บ้านข้ายากจน พ่อแม่ข้ายังไม่รังเกียจที่เจ้าเป็นแค่ลูกอนุ มีแต่จะเอ็นดูว่าเจ้าว่าง่ายและเฉลียวฉลาด แต่พ่อเจ้ากลับปฏิเสธ ทั้งยังบีบให้ครอบครัวข้าต้องระเห็จหนี บอกว่าลูกสาวของเขาต่อไปต้องแต่งให้พวกขุนนางสูงศักดิ์ จะแต่งให้ไอ้คนจนไม่ได้!"

โม่ชิงอิงมองประกายตาอันบ้าคลั่งของเขาด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

มือของหวงสือทาบลงบนเอวของนาง ลูบไล้เบาๆ คราหนึ่ง ก่อนจะบีบหมับลงไปอย่างแรง ทว่าเขากลับยิ่งดูตื่นเต้นขึ้น "คนจนงั้นหรือ ฮ่าๆ! เขารู้ได้อย่างไรว่าข้าหวงสือจะต้องเป็นคนจนไปตลอดชีวิต! ตัวเองเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แต่หลานชายแท้ๆ กลับต้องระเห็จไปอยู่เมืองถงเฉิง สถานที่ซอมซ่อพรรค์นั้น ไปอยู่ในสำนักศึกษาเฮงซวยพรรค์นั้น!"

เสียงของเขาเริ่มดังและแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "สำนักศึกษาเฮงซวยนั่น! เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกมันรังแกข้าอย่างไรบ้าง พวกมันให้ข้ากินข้าวกับหมา ให้นอนร่วมกับหมา ลูกชายของเจ้าสำนักยัง…"

เขาชะงักคำพูดไป ทว่าเพลิงโทสะในดวงตากลับยิ่งลุกโชนรุนแรง

คุณหนูสกุลโม่หวาดกลัวจนถึงขีดสุด นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ครอบครัวของลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ต้องย้ายหนีไปก็เพราะคิดจะสู่ขอนาง ทั้งยังต้องไปเผชิญเรื่องราวเลวร้ายมากมายถึงเพียงนั้น

เนิ่นนานผ่านไป หวงสือดูเหมือนจะหลุดพ้นจากโทสะ มุมปากกลับมาประดับรอยยิ้ม มือหนึ่งปิดปากนางไว้ อีกมือหนึ่งลูบไล้แก้มนวลอย่างแผ่วเบา เอ่ยเสียงนุ่ม "อิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ใช่หญิงพรหมจารีผู้รักนวลสงวนตัวอะไรอยู่แล้ว มิสู้ให้พี่ชายคนนี้ได้สมหวังตามที่ปรารถนามาหลายปีเสียเถิด"

โม่ชิงอิงส่ายหน้าสุดชีวิต แต่ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้ นางหวาดกลัวเหลือเกิน ลำพังเรื่องนี้ก็จวนจะปิดไม่มิดอยู่แล้ว หากยังต้องมาแปดเปื้อนกับลูกพี่ลูกน้องอีก เกรงว่าชีวิตนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แน่

เมื่อเห็นนางปฏิเสธ แววตาของหวงสือก็พลันดุดันขึ้นมาอีกครั้ง เขาบิดเนื้อตรงเอวนางอย่างแรงอีกคราพลางตวาด "โม่ชิงอิง! เจ้าเองก็รังเกียจว่าข้าจนใช่ไหม เจ้าลองบอกมาซิ ตอนนี้เจ้าแต่งให้กับขุนนางใหญ่โตคนไหน เป็นเฒ่าหัวงูพุงพลุ้ย หรือเป็นไอ้แก่ใกล้ตายกันแน่ ไม่อย่างนั้นทำไมเจ้าถึงต้องลอบคบชู้!"

ปากบอกให้นางพูด แต่กลับไม่เปิดโอกาสให้พูด มือของหวงสือยังคงปิดปากนางไว้แน่น เขาจ้องมองแววตาหวาดผวาและท่าทางดิ้นรนของนางด้วยความสะใจยิ่งนัก

ลูกชายเจ้าสำนักศึกษาก็ทำกับเขาเช่นนี้มิใช่หรือ? ที่แท้มันช่างสาแก่ใจถึงเพียงนี้นี่เอง!

โม่ชิงอิงตระหนักได้แล้วว่า ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่ใช่คนเดิมในอดีตอีกต่อไป ยามนี้นางตกอยู่ในอันตราย ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกับตน หรือคิดจะฆ่าแกงกันแน่

ช่างน่ากลัวเหลือเกินแล้ว!

ตั้งแต่แต่งให้ฉู่โยวหนาน เหตุใดทุกสิ่งถึงได้มีแต่อุปสรรคไปหมด!

นางคิดว่าตนต้องเอาชีวิตรอดไว้ก่อน อย่างไรชีวิตก็สำคัญที่สุด

โม่ชิงอิงจึงพยายามสะกดอารมณ์ให้สงบลง ดวงตาทอประกายฉ่ำน้ำจดจ้องเขา ไม่ขัดขืนอีกต่อไป

หวงสือสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของนาง จึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาเป็นประกายผิดปกติ "อิงเอ๋อร์คิดได้แล้วใช่หรือไม่"

โม่ชิงอิงพยักหน้า

หวงสือเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้นมาทันทีแล้วยอมปล่อยมือ

โม่ชิงอิงรีบเอ่ยว่า "พี่ชาย! ท่านรู้หรือไม่ว่าสามีข้าเป็นใคร หากท่าน…"

เพียะ!

หวงสือฟาดฝ่ามือใส่หน้านางฉาดใหญ่ ตวาดลั่น "นังหญิงแพศยา! ยังกล้ามาขู่ข้าอีกรึ!"

โม่ชิงอิงไหนเลยจะกล้าพูดอะไรอีก ได้แต่หลับตาลง เม้มปากแน่น ไม่ส่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ

ตายช้า ย่อมดีกว่าตายเร็ว

ซูเป่ยสะกดรอยตามทั้งคู่มาตลอดทาง เพียงแต่กลัวจะถูกจับได้จึงไม่กล้าตามกระชั้นชิดเกินไป พอมาถึงแถวเรือนพักหลายหลัง นางก็ไม่รู้แล้วว่าทั้งสองคนเข้าไปในเรือนไหนกันแน่

แต่นี่ไม่ได้ยากเกินความสามารถของนาง เรือนบางหลังมีเสียงคนคุยกัน บางหลังก็เงียบเชียบ นางเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษแล้ว ปีนกำแพงได้สะดวกพอดี หลังจากปีนข้ามกำแพงไปสองสามแห่ง ซูเป่ยก็พบเรือนหลังหนึ่ง ตอนแรกฟังดูเงียบกริบ แต่พอเดินเข้าไปใกล้กลับได้ยินเสียงบุรุษดังแว่วมา "คลานมานี่สิ! ดีมาก เป็นหมาที่เชื่อฟังจริงๆ!"

เสียงนั้นเป็นของหวงสือไม่ผิดแน่ แต่ซูเป่ยกลับรู้สึกแปลกใจ สองคนนั้นจะมาคุยธุระกันไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาเล่นกับหมาได้ล่ะเนี่ย

นางนึกสงสัย จึงเลียนแบบซีรีส์โบราณที่เคยดูตอนเด็กๆ ใช้นิ้วแตะน้ำลายเจาะกระดาษหน้าต่างเป็นรู พอชะโงกหน้ามองเข้าไป แวบเดียวก็ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินทันที

แม่เจ้าโว้ย! วันหน้าห้ามหาแม่นมให้ลูกเด็ดขาดเลยนะ!

สอนสกุลโม่จนกลายเป็นแบบไหนไปแล้วเนี่ย เล่นพิเรนทร์กันเกินไปแล้วมั้ง!

ช่างเถอะๆ คนเขาชอบแนวนี้ นางจะไปทำอะไรได้ล่ะ

ซูเป่ยปีนข้ามกำแพงออกมา ในใจคิดว่าตนเองมองไม่ผิดจริงๆ สองคนนี้แปดในสิบส่วนคงจะใจตรงกันมาแต่ก่อนแล้ว

ฉู่โยวหนานเอ๋ย บนหัวนายนี่เขียวปี๋เลยนะ!

น่าสงสารจริง พลบค่ำจะทำขนมไปบำรุงให้นายเยอะๆ ก็แล้วกัน!

สองชั่วยามผ่านไป ซูเป่ยแทบจะสัปหงกคาที่ ถึงได้เห็นสกุลโม่เดินคอตกหูตูบออกมาจากเรือน พอเห็นนาง สกุลโม่ก็สายตาลอกแลก สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง ทั้งยังเอามือป้องหน้าป้องตาไว้ "อาเป่ย? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

"บ่าวตามมาเจ้าค่ะ แต่ไม่รู้ว่าพระชายาเข้าไปเรือนไหน เลยรออยู่ตรงนี้" ซูเป่ยตอบเรียบๆ

สกุลโม่โล่งอกขึ้นมา ยกมือขึ้นจัดปอยผมข้างขมับตามสัญชาตญาณ แล้วจึงเอ่ย "พี่ชายเขากลับไปตั้งนานแล้ว ข้ารู้สึกเหนื่อยเลยเผลอหลับไป"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกเราก็รีบกลับกันเถอะ" ซูเป่ยสีหน้าราบเรียบ แต่ในใจแอบด่า กลับไปกะผีน่ะสิ! ฉันเฝ้าอยู่ตรงนี้จนแทบจะหิวไส้กิ่ว เห็นแต่เธอคนเดียวนี่แหละที่เดินออกมา!

คุณหนูสกุลโม่คล้ายกลัวว่าคนข้างในจะตามออกมา จึงรีบดึงซูเป่ยจ้ำอ้าวกลับจวน พอถึงตำหนักโบตั๋นก็สั่งให้เตรียมน้ำอาบทันที แต่กลับไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปปรนนิบัติ

นางจะกล้าให้ใครมาปรนนิบัติได้อย่างไร พี่ชายคนนั้นค่อนข้างวิปริต บีบเค้นหยิกข่วนนางจนเขียวช้ำไปทั้งตัว!

ไม่ต้องคอยปรนนิบัติก็ดีเหมือนกัน ซูเป่ยแอบย่องออกจากตำหนักโบตั๋น ตรงดิ่งไปยังครัวเล็กของศาลาหลิงเฟิง พอฉู่โยวหนานกลับมา ซูเป่ยก็ตั้งโต๊ะเตรียมกับข้าวกับขนมไว้เต็มไปหมดแล้ว

ฉู่โยวหนานมองอาหารบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจ ไข่ผัดกุยช่าย ผักกวางตุ้งลวก ยำแตงกวา… ขนมถั่วเขียว ต้มถั่วเขียว บ๊ะจ่างทั้งไส้หวานและเค็ม…

"วันนี้วันอะไรหรือ" เขาเอ่ยถามอย่างงุนงง

ซูเป่ยเม้มปากยิ้มบางๆ "มิได้เป็นวันอะไรหรอกเจ้าค่ะ…"

นางเหลือบมองกระหม่อมของฉู่โยวหนาน คิดในใจว่า เขียวจนควันแทบพุ่งออกจากหัวแล้วเนี่ย!

ฉู่โยวหนานยิ่งรู้สึกแปลกใจ ก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นถือตะเกียบ

ซูเป่ยเริ่มประหลาดใจตาม ชะโงกหน้าไปมองมือขวาของเขา จึงเห็นว่ามือขวาพันผ้ากอซไว้

ฉู่โยวหนานพลันรู้สึกกระหยิ่มใจ แม่สาวคนนี้ช่างสังเกตและเป็นห่วงเป็นใยตนไม่เบา เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "ไม่มีอะไร วันนี้ไปซ้อมประลองกับพวกนั้นที่ค่ายทหาร ไม่ทันระวังเลยเจ็บตัวนิดหน่อย"

ซูเป่ยส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ส่ายหน้าพลางแอบถอนหายใจยาว ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!

ฉู่โยวหนานแอบกระหยิ่มในใจไม่หยุด แม่สาวคนนี้เป็นห่วงตนจริงๆ ด้วย หรือว่าวันหน้าตนต้องแกล้งบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ บ่อยๆ นางจะได้คอยห่วงใยดูแลนะ

เขายกยิ้มมุมปากแล้วคีบถั่วงอกขึ้นมาคำหนึ่ง

ซูเป่ยเม้มปากคีบกุยช่ายใส่ชามให้เขา "ท่านอ๋องกินเยอะๆ นะเจ้าค่ะ"

"เจ้าก็กินเยอะๆ เถิด!" ฉู่โยวหนานคีบผักกวางตุ้งให้นางคืนไปหนึ่งคำ

ซูเป่ยคีบแตงกวาให้เขาอีกชิ้น "ท่านอ๋องเหน็ดเหนื่อยมามาก กินเถิด กินเยอะๆ เจ้าค่ะ"

"เจ้าก็กินด้วย!" ฉู่โยวหนานคีบบ๊ะจ่างชิ้นเล็กให้นาง ทว่าเพิ่งจะวางลงในชามของนาง ก็คีบกลับมาใหม่ "กุ้ยจื่อ ปอกเปลือก!"

ซูเป่ยจ้องมองเปลือกสีเขียวของบ๊ะจ่างที่ถูกปอกออก จากนั้นก็คีบขนมถั่วเขียวให้ฉู่โยวหนานอีกชิ้น "ท่านอ๋องเหนื่อยแล้ว กินเถิดเจ้าค่ะ กินเยอะๆ"

ฉู่โยวหนานรู้สึกเพียงว่า เหตุใดวันนี้ซูเป่ยถึงได้กระตือรือร้นเอาใจใส่เช่นนี้นะ แต่ก็ดียิ่งนัก หวังว่านางจะกระตือรือร้นเช่นนี้ตลอดไป!

เขาซดน้ำแกงถั่วเขียวคำใหญ่เข้าไปด้วยอารมณ์เบิกบานใจสุดขีด