บทที่ 62 โง่จนไม่มีเพื่อน

วันนี้ฉู่โยวหนานไม่ได้เรียกตัวซูเป่ยมาปรนนิบัติ เพราะมีรายงานด่วนส่งมาจากแดนเหนือว่าศึกครั้งนี้ได้รับชัยชนะ ทว่ากลับไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับโม่เซียว ผู้ที่สร้างผลงานความชอบกลับเป็นเจียงหลิว คนที่ก้าวออกไปจากจวนของเขานั่นเอง

“ดูท่าเจตนาของแม่ทัพหานต้งจะชัดเจนยิ่งแล้วขอรับ นี่คือเลือกยืนอยู่ข้างท่านอ๋องแล้วแน่นอน” หลิงเซียวดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

ทว่าฉู่โยวหนานกลับไม่ได้ยินดีปรีดาไปกับเขา เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น โม่ไก้ซื่อย่อมได้รับข่าวแล้วเช่นกัน เขาจะต้องเริ่มลงมือเล่นงานหานต้งเป็นแน่”

“แล้วท่านอ๋องเห็นควรเช่นไรขอรับ”

“ส่งคนไปคุ้มกันครอบครัวของหานต้งอย่างลับๆ รอให้คนของโม่ไก้ซื่อลงมือ ก็จับกุมให้ได้คาหนังคาเขาในคราเดียว!” สิ้นคำ ฉู่โยวหนานก็เอ่ยต่อ “โม่ไก้ซื่อมีหลานชายอยู่คนหนึ่ง นามว่าหวงสือ จงแอบสืบหาคนผู้นี้อย่างเงียบๆ เสีย”

พอได้ยินชื่อหวงสือ หัวใจของหลิงเซียวพลันกระตุกวูบ เขาเอ่ยถามช้าๆ “หวงสือหรือขอรับ เหตุใดท่านอ๋องจึงต้องตามหาคนผู้นี้ด้วย”

ฉู่โยวหนานละสายตาจากดวงดาราบนม่านฟ้าราตรี หันมามองหลิงเซียวด้วยแววตาลุ่มลึก ทว่ากลับนิ่งเงียบอยู่นาน

ชาติก่อน คนที่ต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียว ในฐานะองครักษ์คนสนิทข้างกาย จุดจบของหลิงเซียวเรียกได้ว่าอนาถแทบไม่ต่างกัน

หวงสือคือคนที่นำทัพมาล้อมปราบเขาเป็นคนสุดท้าย ทว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแค่นำทหารมาล้อมจับ แต่ยังจับตัวครอบครัวของหลิงเซียวเอาไว้ด้วย มันสั่งให้คนสังหารทารกในห่อผ้าของหลิงเซียวต่อหน้ากองทัพอย่างโหดเหี้ยม ทั้งยังสั่งให้ทหารย่ำยีภรรยาของหลิงเซียวต่อหน้าแนวรบ จนหลิงเซียวถึงกับกระอักเลือดออกมาตรงนั้น

ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น หลิงเซียวก็ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาสู้รบจนถึงวาระสุดท้าย ร่างกายถูกฟันนับสิบดาบ สภาพศพน่าเวทนายิ่งนัก

ชาตินี้ เขาจะต้องชิงลงมือก่อน กำจัดพวกสวะจากชาติก่อนพวกนั้นทิ้งไปทีละคน!

วันรุ่งขึ้น

ซูเป่ยติดตามพระชายาสกุลโม่ออกนอกจวน รถม้าหยุดลงที่หน้าร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป พระชายาสกุลโม่สวมหมวกคลุมหน้าเดินเข้าไปด้านใน “หาชุดบุรุษให้ข้าสองชุด!”

“ฮูหยินมีขนาดตัวหรือไม่ขอรับ”

“น้องชายข้ารูปร่างพอๆ กับข้า ส่วนเด็กรับใช้ของเขาก็รูปร่างพอๆ กับสาวใช้ของข้า”

หลงจู๊เห็นสตรีผู้นี้แต่งกายหรูหรา เครื่องประดับที่สวมใส่ล้วนประณีตงดงาม จึงหยิบเสื้อผ้าชุดที่แพงที่สุดออกมาสองชุดตามสัญชาตญาณ

พระชายาสกุลโม่ขมวดคิ้ว “น้องชายข้าไปเล่าเรียนที่สำนักศึกษา สวมเสื้อผ้าเช่นนี้ดูโอ้อวดเกินไป”

หลงจู๊ย่อมอยากขายของราคาสูง จึงรีบเอ่ยว่า “ฮูหยินคงไม่ทราบ ตอนนี้เหล่าบัณฑิตในสำนักศึกษาส่วนใหญ่ล้วนสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเรียบหรูเช่นนี้กันทั้งนั้น น้องชายของท่านสวมแล้วไม่ถือว่าโอ้อวดแน่นอน ซ้ำยังช่วยเชิดหน้าชูตาอีกด้วยนะขอรับ!”

พระชายาสกุลโม่พลันบันดาลโทสะขึ้นมาทันควัน “ข้าบอกว่าโอ้อวดก็คือโอ้อวด! เจ้ารีบไปหาชุดผ้าป่านธรรมดามาให้ข้าสองชุดก็พอ!”

หลงจู๊บ่นพึมพำไปพลางรื้อหาเสื้อผ้าไปพลาง เดิมทีโม่ชิงอิงก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว คราวนี้จึงยิ่งหงุดหงิดหนักกว่าเดิม

ระหว่างที่กำลังรอหลงจู๊หาเสื้อผ้าอยู่นั้น พลันมีเสียงบุรุษอันนุ่มนวลชวนฟังดังขึ้น “ชิงอิง ใช่เจ้าหรือไม่ ชิงอิง”

โม่ชิงอิงหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ก็เห็นบุรุษร่างสูงโปร่งสวมชุดผ้าเนื้อหยาบสีเขียวอมฟ้าคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด

นางจึงเอ่ยถามอย่างรำคาญใจทันที “เจ้าเป็นใครกัน!”

“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย! ข้าฟังเสียงดูก็คิดว่าใช่ ข้าคือหวงสือ ญาติผู้พี่ของเจ้าอย่างไรเล่า!” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม

ซูเป่ยแอบเดาะลิ้นในใจ ได้ยินว่ายุคนี้ลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกันได้ ญาติผู้พี่กับญาติผู้น้องรักใคร่กลมเกลียวกันก็ตั้งเยอะแยะ คงไม่ใช่ว่าสองคนนี้มีซัมติงกันหรอกนะ

โม่ชิงอิงรีบเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พี่หวงสือ ท่านไม่ได้ไปถงเฉิงกับท่านลุงท่านป้าหรอกหรือเจ้าคะ”

หวงสือยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ข้าตั้งใจว่าจะสอบวู่จ้วงหยวนปีหน้า ก็เลยมาก่อนเวลาน่ะ”

“เช่นนั้นท่านก็ไปจวนแม่… ไปบ้านข้าสิเจ้าคะ” โม่ชิงอิงเอ่ยอย่างสนิทสนม นางยังจำได้ว่าตอนเด็กๆ ครอบครัวของหวงสือก็อาศัยอยู่ในเมืองหลวง ทั้งสองคนเคยเล่นด้วยกันในวัยเยาว์ หวงสือวางตัวสมเป็นพี่ชายมาโดยตลอด ทุกครั้งที่โม่ชิงเหลียนทะเลาะกับนาง เขาก็จะคอยช่วยเหลือนางเสมอ

แววตาของหวงสือไหววูบ ก่อนจะส่ายหน้า “อย่าเลยดีกว่า ข้าพอมีเงินติดตัวมาบ้าง เดี๋ยวหางานทำอีกหน่อย อยู่จนถึงเปิดสอบปีหน้าก็คงไม่มีปัญหา”

หลงจู๊หยิบเสื้อผ้ามาสองชุด โม่ชิงอิงถามราคาแล้วไม่ได้ลองด้วยซ้ำ ก็สั่งให้ซูเป่ยห่อของและจ่ายเงิน ราวกับกลัวว่าหวงสือจะเห็นอย่างไรอย่างนั้น

ทั้งสองทักทายกันอีกสองสามประโยคก็บอกลาแยกย้าย หลังจากโม่ชิงอิงขึ้นรถม้าแล้ว ก็สั่งให้ซูเป่ยเปลี่ยนใส่ชุดบุรุษชุดนั้นให้นาง จากนั้นยังสั่งให้ซูเป่ยเปลี่ยนด้วยเช่นกัน ซ้ำยังสั่งให้คนขับรถม้าจอดรออยู่แถวนั้น ส่วนนางกับซูเป่ยในคราบชุดบุรุษก็เดินเท้ามายังโรงหมอแห่งหนึ่ง

ซูเป่ยเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว โม่ชิงอิงจะมาซื้อยาขับเลือดด้วยตัวเองนี่เอง

โม่ชิงอิงที่เปลี่ยนเป็นชุดบุรุษคิดว่าคงไม่มีใครจำตนเองได้ จึงใจกล้าซื้อยามาหนึ่งเทียบ จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากร้านมาอีกครั้ง

ทว่าเพิ่งจะเดินมาถึงหัวมุมถนน ห่อยาในมือของซูเป่ยก็ถูกคนแย่งชิงไป

“เจ้า!” ซูเป่ยหันขวับไปมอง ก็เห็นหวงสือยืนอยู่ตรงนั้น สายตามองห่อยาในมืออย่างนึกสนุก

“พี่หวงสือ! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้!” โม่ชิงอิงตกใจหน้าถอดสีทันที

หวงสือยิ้มบางๆ นัยน์ตาดั่งหงส์ทอประกายเย็นชาออกมาแวบหนึ่ง “ข้าก็ว่าอยู่ ญาติผู้น้องเป็นถึงพระชายา ไฉนจึงต้องซื้อชุดบุรุษผ้าป่าน นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเป็นเพราะแอบหนีออกมาซื้อยา!”

“ข้า… ข้าได้ยินมาว่ายาขอบุตรของที่นี่ศักดิ์สิทธิ์นัก…” โม่ชิงอิงยังคงดิ้นรนเอาตัวรอด ในใจหวังเพียงจะหลอกล่อให้หวงสือเชื่อไปได้

ทว่าหวงสือกลับยกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็ยกห่อยาขึ้นมาดม “ใช้หงฮวาขอบุตร เทียบยานี้แปลกใหม่ดีแท้!”

“พี่หวงสือ!”

โม่ชิงอิงดูเหมือนยังอยากจะเถียงต่อ ทว่าซูเป่ยดูออกตั้งนานแล้วว่าหวงสือผู้นี้หน้าไหว้หลังหลอก เกรงว่าตลอดทางคงจะสะกดรอยตามพวกนางมา และคงแอบซุ่มดูโม่ชิงอิงซื้อยาตั้งแต่ต้นจนจบเป็นแน่

นางจึงเอ่ยถามเสียงเข้ม “คุณชายหวงคิดจะทำสิ่งใดกันแน่เจ้าคะ”

หวงสือกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเผยความวิปริตออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปจับจ้องที่ร่างของโม่ชิงอิง “น้องหญิง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ พวกเราหาที่เงียบๆ คุยกันตามลำพังดีกว่า!”

ความจริงเขาก็สนใจในตัวซูเป่ยอยู่เหมือนกัน ทว่าพอคิดว่าในท้องของโม่ชิงอิงมีเลือดเนื้อเชื้อไขอยู่ เลือดในกายเขาก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ซูเป่ยกระตุกแขนเสื้อของโม่ชิงอิงไว้ พลางกระซิบเตือนเสียงเบา “พระชายา ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

โม่ชิงอิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่ากลับเอ่ยว่า “ข้ากับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เขาไม่ทำร้ายข้าหรอก!”

“ถูกแล้ว ถูกต้องที่สุด!” หวงสือหรี่ตาลงพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก “พี่จะไปทำร้ายเจ้าได้อย่างไร ข้าแค่…เป็นห่วงเจ้านะ!”

ซูเป่ยยังอยากจะเอ่ยเตือนอีก ทว่าโม่ชิงอิงกลับเดินตามหวงสือไปเสียแล้ว

เฮ้อ! โง่จนไม่มีใครอยากคบด้วยแล้วเนี่ย! แววตาของอีตานั่นดูไม่ปกติชัดๆ เหมือนพวกโรคจิตไม่มีผิด!

แท้จริงแล้วในใจของคุณหนูสกุลโม่ก็หวั่นวิตกอยู่เช่นกัน นางไม่รู้ว่าตนเองไปทำเวรทำกรรมอันใดไว้ เหตุใดถึงไม่มีเรื่องราบรื่นเลยสักอย่าง เหตุใดพี่ชายลูกพี่ลูกน้องถึงต้องตามนางมาด้วย เขาจะคิดทำร้ายนางหรือไม่ แต่เมื่อมองดูเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดบนตัวเขา บนศีรษะปักปิ่นเงินธรรมดาเล่มหนึ่ง ความเป็นอยู่ก็น่าจะขัดสนอยู่พอควร เอาเป็นว่าประเดี๋ยวค่อยให้เงินเขาไปปิดปากสักหน่อยก็แล้วกัน!

พอคิดได้เช่นนั้น คุณหนูสกุลโม่ก็ลูบคลำที่เอวของตน ทว่ากลับพบว่ายามออกนอกเรือนเป็นซูเป่ยที่ถือถุงเงินไว้ตลอด เวลานี้นางจึงไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่อีแปะเดียว

คนกันเองทั้งนั้น ประเดี๋ยวค่อยเอามาให้เขาก็น่าจะได้กระมัง

คิดไปคิดมา คุณหนูสกุลโม่ก็เดินตามเขามาถึงบ้านชาวบ้านหลังหนึ่ง หวงสือยังคงแสดงท่าทีสุภาพผึ่งผายเปิดประตูให้นาง ทั้งยังผายมือเชื้อเชิญให้เข้าไปด้านใน

คุณหนูสกุลโม่ยิ่งวางใจ จึงเดินตามหวงสือเข้าไปในห้อง พอมองดูห้องหับอันซอมซ่อ นางก็ยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตน จึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ชาย ท่านขัดสนเงินทองใช่หรือไม่ ข้า…”

ทว่ายังไม่ทันเอ่ยจบ ปากของคุณหนูสกุลโม่ก็ถูกหวงสือเอื้อมมือมาจากด้านหลังปิดเอาไว้เสียแล้ว มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายของนางอย่างไม่สำรวม น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความกระหยิ่มใจที่มิอาจสะกดกลั้น “น้องหญิง! ไม่ได้พบกันตั้งหลายปี เจ้ายิ่งเย้ายวนใจขึ้นทุกวันเลยนะ! ฮ่าๆ!”