บทที่ 61 มีคำด่าอยู่คำหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดดีหรือไม่

เมื่อได้ยินเสียงของโม่ไก้ซื่อ มู่อ๋องเฟยพลันตัวแข็งทื่อ นางหวาดกลัวบิดาผู้นี้ที่สุด แต่ก่อนตอนยังเป็นเพียงคุณหนูในเรือนก็กลัว บัดนี้แม้ได้เป็นถึงมู่อ๋องเฟยแล้ว นางก็ยังคงกลัวอยู่ดี

ความคิดอ่านของบิดาแม้ไม่เอ่ยออกมาตรงๆ แต่นางย่อมมองออกกระจ่างแจ้ง ทีแรกนางไม่ได้เต็มใจจะแต่งให้มู่อ๋อง ตั้งแต่หลายปีก่อนที่ได้เห็นสง่าราศีอันองอาจของซู่อ๋องยามกรีธาทัพกลับมาอย่างมีชัย ใจนางก็ผูกติดไว้ที่เขา ทว่าบิดากลับใช้ลูกไม้กับนาง บีบให้นางต้องยอมจำนนแล้วแต่งเข้าจวนมู่อ๋อง

ดังนั้นความเกลียดชังที่นางมีต่อโม่ชิงอิง จึงมิใช่เพียงเพราะเรื่องของมารดาทั้งสองฝ่าย หากแต่ยังเกิดจากความริษยาอย่างบ้าคลั่งที่โม่ชิงอิงได้แต่งให้กับฉู่โยวหนาน

ทว่าความคิดเหล่านี้ นางไม่อาจแสดงออกมาให้ใครเห็นได้เลย

พอมู่อ๋องเฟยโม่ชิงเหลียนเห็นโม่ไก้ซื่อเดินเข้ามา จึงรีบส่งสายตาให้สาวใช้ถอยไป จากนั้นก็ส่งยิ้มมองไป “ท่านพ่อ นานทีปีหนพวกเราพี่น้องจะได้พบกัน กำลังคุยเล่นกันอยู่พอดีเจ้าค่ะ ท่านพ่อมาได้อย่างไรหรือเจ้าคะ”

โม่ไก้ซื่อลูบเครา ยิ้มบางๆ พลางกวาดสายตามองคนในห้อง ทว่าแววตากลับเย็นเยียบ มีเพียงยามสายตาตกลงบนร่างอันซื่อเท่านั้นที่ประกายตัณหาแวบผ่านไปวูบหนึ่ง

“วันนี้ข้าแค่อยากแวะมานั่งเล่นที่เรือนของเยี่ยเหนียง พอดีได้ยินเสียงแว่วที่หน้าประตูว่าพวกเจ้าอยู่กันครบ จังหวะเหมาะพอดี พ่อไม่ได้เจอพวกเจ้านานแล้ว เลยเข้ามาดูเสียหน่อย”

กล่าวพลาง สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่โม่ชิงเหลียนชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนไปยังโม่ชิงอิง แล้วชะงักไปพร้อมขมวดคิ้ว “ชิงอิง เหตุใดดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา”

โม่ชิงอิงก้มหน้าลงด้วยความกระสับกระส่าย “ท่านพ่อ ลูกเพียงแค่คิดถึงท่านแม่…เจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ!” โม่ไก้ซื่อมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ในเมื่อเป็นถึงนายหญิงดูแลจวนอ๋อง ก็ควรอยู่จัดการกิจการในจวนให้เรียบร้อย อย่าได้เอะอะก็วิ่งโร่กลับบ้านเดิม!”

“เจ้าค่ะ…” โม่ชิงอิงตอบรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถูกตำหนิ โม่ชิงเหลียนก็แอบยิ้มเยาะ ทว่ายังไม่ทันไรโม่ไก้ซื่อก็หันขวับมามองนางด้วยสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน “เจ้าก็เหมือนกัน! อย่าคิดว่าตอนนี้ได้แต่งให้ท่านอ๋องแล้วจะวิเศษวิเศษมาจากไหน บรรดาสตรีในเรือนหลัง ความซับซ้อนในวังหลวง กลอุบายคดโกงในราชสำนัก ทุกอย่างล้วนเกี่ยวพันกับพวกเจ้าทั้งนั้น! จงรับมือให้ดี อย่าได้มาเปิดศึกกัดกันเองให้คนนอกฉวยโอกาสแย่งตำแหน่งพระชายาเอกของพวกเจ้าไปได้!”

โม่ชิงอิงและโม่ชิงเหลียนพลันรู้สึกหนาววาบไปถึงหนังศีรษะ พวกนางมีหรือจะไม่รู้ว่าตนเองต่างเป็นเพียงหมากเดิมพันในมือของโม่ไก้ซื่อ หมากตัวหนึ่งวางไว้ที่มู่อ๋อง หมากอีกตัววางไว้ที่ซู่อ๋อง หากผู้ใดเพลี่ยงพล้ำพ่ายแพ้ไป โม่ไก้ซื่อก็พร้อมจะส่งคนอื่นขึ้นมาแทนที่ในทันที

เขาต้องการเพียงลูกสาวที่เป็นฮองเฮาเท่านั้น ไม่ได้สนใจเลยว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร

เมื่อคิดได้เช่นนี้ โม่ชิงเหลียนก็รู้สึกว่าตนรีบร้อนเปิดศึกกับโม่ชิงอิงเร็วเกินไปเสียแล้ว

นางต้องไปกำจัดเด็กในเรือนหลังจวนตนเองก่อน แล้วค่อยตัดแต่งพวกหญิงงามดอกไม้ริมทางเหล่านั้นให้สิ้นซาก เพื่อรักษาตำแหน่งพระชายาเอกของตนให้มั่นคง ส่วนเรื่องช่วยมู่หวังชิงบัลลังก์ ค่อยว่ากันทีหลัง

“ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ!” โม่ชิงเหลียนเอ่ยอย่างเสียดาย

“ได้ยินว่าที่จวนมู่หวังมีชายารองตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้วหรือ” โม่ไก้ซื่อถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

“ลูกกำลังหาจังหวะลงมือเจ้าค่ะ” โม่ชิงเหลียนก้มหน้าลง

“อืม!” โม่ไก้ซื่อส่งเสียงรับคำ ก่อนจะหันไปทางโม่ชิงอิง “เจ้าเองก็อย่าได้หวังให้ซู่อ๋องโปรดปรานเจ้าเพียงคนเดียว บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติธรรมดา! เจ้าจงตั้งใจรักษาตำแหน่งพระชายาของตนไว้ให้ดีก็พอ!”

“เจ้าค่ะ!” โม่ชิงอิงก้มหน้ารับคำ

สายตาของโม่ไก้ซื่อเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ซูเป่ย แววตาลึกล้ำยากหยั่งถึง “ตอนแรกที่ซื้อเจ้ากลับมาก็กะไว้ว่าจะให้เป็นสาวใช้ติดตามตัวคุณหนูในจวนตอนออกเรือน เจ้าช่างเอาถ่านจริงๆ ไม่นึกว่าจะมัดใจซู่อ๋องไว้ได้ เจ้าปรนนิบัติซู่อ๋องให้ดี หากได้เลื่อนขึ้นเป็นชายารองเมื่อใด ข้าจะรับเจ้าเป็นลูกบุญธรรม เจ้าจะได้มีฐานะที่เชิดหน้าชูตาได้!”

ซูเป่ยก้มหน้า “เจ้าค่ะ!”

ทว่าในใจนางกลับก่นด่า ใครอยากจะเป็นลูกบุญธรรมของแกกันล่ะ ตาเยิ้มเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ชาติก่อนเป็นโจรหรือไง ไม่ใช่คนดีแน่นอน!

โม่ไก้ซื่อเอ่ยสำทับอีกว่า “อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าใครกลั่นแกล้งขัดขากันเองในหมู่พี่น้อง ตัวพวกเจ้าออกเรือนไปแล้วก็จริง แต่มารดาของพวกเจ้ายังอยู่ในจวนแม่ทัพของข้านะ!”

สิ้นเสียงคำขู่นั้น สองพี่น้องโม่ชิงเหลียนและโม่ชิงอิงพลันหดหัวเงียบกริบดั่งนกกระทา ซูเป่ยรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาในอก ผู้ชายคนนี้ช่างน่าขยะแขยงแท้ๆ ใช้เมียตัวเองมาขู่ลูกสาว เลวบริสุทธิ์! ตรวจสอบแล้วผ่านเกณฑ์คนชั่วร้อยเปอร์เซ็นต์!

ทว่าข้อดีเพียงอย่างเดียวของการมาเยือนของเขาก็คือ ทำให้โม่ชิงเหลียนสงบเสงี่ยมลงได้ และไม่พูดถึงเรื่องยาขับเลือดชามนั้นอีก โม่ชิงอิงไหนเลยจะกล้าอยู่ต่อ จึงรีบพาซูเป่ยกลับจวนอ๋องทันที

คราวนี้นางไม่คิดจะปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไปแล้ว เมื่อสั่งให้บ่าวไพร่ถอยออกไปและปิดประตูลับเฉพาะ โม่ชิงอิงก็คว้าจับมือของซูเป่ยไว้แน่น

“อาเป่ย ข้าดูออกแล้วว่าเจ้าคือคนที่จริงใจต่อข้าที่สุด ข้าจะไม่ปิดบังเจ้าอีกต่อไปแล้ว!” โม่ชิงอิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหัวตา “คืนนั้นข้าแอบวางยาในสุราของท่านอ๋อง แต่พอข้าตื่นขึ้นมากลับพบว่าในห้องไม่มีใครเลย ข้านึกว่าท่านอ๋องเสด็จออกไปแล้ว แต่ว่า…”

แววตาของซูเป่ยยังคงราบเรียบขณะมองอีกฝ่าย

“แต่ต่อมาถึงได้ยินว่า คืนที่เกิดเพลิงไหม้นั้นท่านอ๋องประทับอยู่ที่ศาลาหลิงเฟิงมิได้ก้าวออกมาเลย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เรื่องนี้…เจ้าต้องช่วยข้าปิดเป็นความลับนะ”

ซูเป่ยหลุบตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “พระชายา เรื่องนี้เกรงว่าจะปิดไม่มิดเจ้าค่ะ”

ยังไม่ทันได้ร่วมหอก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว แถมยังมีเจ้าก้อนแป้งติดท้องมาอีก แล้วนี่คิดจะทำแท้งงั้นเหรอ เด็กก็หนึ่งชีวิตนะเฮ้ย

“หากเขารู้เข้า ข้าต้องตายสถานเดียวแน่ๆ!” พระชายาสกุลโม่สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพรากเป็นสาย

“ในเมื่อพระชายาทราบดี เช่นนั้นในความเห็นของบ่าว หนทางที่ดีที่สุดก็คือ…หย่าขาดเจ้าค่ะ” ตอนที่เอ่ยคำนี้ออกมา ซูเป่ยเองก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง ปัจจุบันพระชายากำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากไม่หย่า ไม่ช้าก็เร็วท่านอ๋องต้องรู้อยู่ดี แต่ถ้าหย่าขาด ดูจากท่าทางของโม่ไก้ซื่อแล้ว คงไม่พ้นลงมือฆ่าสองแม่ลูกคู่นี้ทิ้งแน่

แม้แต่นางยังดูออก มีหรือที่พระชายาสกุลโม่จะไม่รู้ แม้ว่าการแต่งงานกับฉู่โยวหนานจะเป็นการตัดสินใจของนางเอง แต่ในตอนนั้นโม่ไก้ซื่อก็เคยวิเคราะห์ให้นางฟังแล้วว่า รุ่ยอ๋องเฉื่อยชาไม่อาจทำการใหญ่ จิ่นอ๋องเสเพลเกินกว่าจะแบกรับภาระ ส่วนมู่อ๋องแม้จะเป็นโอรสองค์โตผู้กำเนิดจากสายตรง แต่ก็มีพระชายาเอกอยู่แล้ว ทั้งเรือนหลังยังมีภรรยาและอนุอีกเป็นโขยง คงยากจะสร้างความโดดเด่น

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว แม้โม่ไก้ซื่อจะไม่ได้ระบุตรงๆ แต่ก็ส่งสัญญาณชัดเจนว่าต้องการให้นางแต่งกับใคร

หากนางหย่าแล้วกลับบ้าน ต่อให้โม่ไก้ซื่อตัดใจลงมือฆ่าอันซื่อไม่ลง แต่นางเองคงไม่มีทางรอดชีวิตแน่

“ไม่ได้! ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!” พระชายาสกุลโม่ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย “เจ้าคิดหาวิธีไปวางยาท่านอ๋องที คราวนี้ข้าจะไม่ดื่มสุรานั่น ข้าจะกรีดนิ้วทำรอยเลือดปลอมไว้ ถึงตอนนั้นค่อยอ้างว่าเด็กคนนี้คลอดก่อนกำหนด!”

ซูเป่ยมองนางด้วยสายตาเฉยชา “ท่านอ๋องจะยอมดื่มคนเดียวหรือเจ้าคะ”

พระชายาสกุลโม่ยิ่งร้อนรนเข้าไปใหญ่ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปดื่มเป็นเพื่อนเขา พอได้ที่แล้วข้าค่อยเข้าไป…”

สายตาของซูเป่ยยิ่งเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิม “เกรงว่าไม่ทันที่ท่านจะได้เข้าไป ยาคงออกฤทธิ์ไปเสียก่อนแล้วเจ้าค่ะ”

“แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า?!” พระชายาสกุลโม่ร้อนรนจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก “อาเป่ย! หรือไม่ก็ให้เจ้าดื่มร่วมกับท่านอ๋อง แล้วข้ากับเจ้าก็ร่วมกันปรนนิบัติท่านอ๋องเสียเลย ถึงตอนนั้น ข้าจะขอให้ท่านอ๋องแต่งตั้งเจ้าเป็นชายารอง และท่านพ่อของข้าก็จะรับเจ้าเป็นลูกบุญธรรมด้วย…”

ซูเป่ยไม่ได้ตอบอะไร นางพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปแล้ว ความคิดสวิงกิ้งสามคนแบบนี้ยังอุตส่าห์คิดออกมาได้ แถมยังจะให้ไปกราบพ่อบุญธรรมอีก…อยากจะสบถด่าให้ลั่นทุ่งจริงๆ!

พระชายาสกุลโม่มองหน้านางด้วยความหวัง ทว่ากลับเห็นเพียงแววตาที่เย็นเยียบดั่งสระน้ำลึก

“อาเป่ย! เจ้าพูดอะไรบ้างสิ!” พระชายาสกุลโม่เขย่าแขนของนาง

ซูเป่ยส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ท่านอ๋องฉลาดเป็นกรด พระชายาไม่เห็นหรือเจ้าคะว่าบ่าวไม่ได้ทำขนมมานานแล้ว ตอนนี้ท่านอ๋องเสวยเฉพาะอาหารจากครัวเล็กในเรือนของพระองค์เองเท่านั้น”

ประกายความหวังในดวงตาของพระชายาสกุลโม่ดับวูบลง ผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “อาเป่ย พรุ่งนี้ออกไปนอกจวนพร้อมข้า”