บทที่ 60 ยาห้ามครรภ์

มือที่ถือถ้วยยาของโม่ชิงอิงสั่นสะท้านขึ้นมาทันที อันซื่อผุดลุกขึ้นตวาด "แม้ท่านจะมีฐานะสูงส่งเป็นถึงมู่หวังเฟย แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาบุกรุกห้องหับของผู้อื่นเช่นนี้ ตอนนี้อิงเอ๋อร์ก็เป็นพระชายาเอกของซู่อ๋อง ในจวนของนางมีคนคอยตรวจชีพจรอยู่ทุกวัน ไม่รบกวนมู่หวังเฟยต้องมาคอยกังวลหรอก!"

มู่หวังเฟยกลับยกยิ้มมุมปาก ชะโงกหน้ามองถ้วยยาพลางหัวเราะเยาะ "กลิ่นยานี้ได้กลิ่นแล้วช่างคุ้นเคยนัก คล้ายกับว่า…"

นางหันไปมองหมอหญิงข้างกาย หมอหญิงพลันเข้าใจความหมาย จึงเอ่ยเสียงขรึม "คล้ายกับยาห้ามครรภ์ที่สตรีดื่ม แต่ก็ยังไม่เหมือนเสียทีเดียวเจ้าค่ะ"

มู่หวังเฟยแสร้งทำสีหน้าตระหนกตกใจทันควัน "น้องหญิงเป็นถึงพระชายาเอก ไฉนจึงต้องดื่มยาห้ามครรภ์เล่า หรือว่ามีเรื่องอันใดปิดบังมิอาจให้ผู้อื่นล่วงรู้กันแน่"

ซูเป่ยเห็นชัดเจนว่ามือของสกุลโม่สั่นไปวูบหนึ่ง

ก่อนหน้านี้นางไม่รู้ว่านี่คือยาอะไร แต่ดูจากท่าทีของสกุลโม่กับอันซื่อแล้ว ชวนให้รู้สึกว่าอยู่ดีๆ สกุลโม่จะดื่มยาขึ้นมา เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำชอบกล ยิ่งเห็นสกุลโม่จะดื่มยาก็ร้องไห้กระซิกๆ ยิ่งดูประหลาด พอได้คำเตือนของมู่หวังเฟยสะกิด ซูเป่ยจึงพลอยนึกขึ้นได้ว่า เสื้อผ้าของสกุลโม่เป็นตัวนางเองที่คอยดูแล เหมือนว่าจะไม่ได้เห็นกางเกงตัวในเปื้อนรอบเดือนมาเดือนกว่าแล้ว

ที่แท้คืนนั้นก็ไม่ใช่ภาพลวงตาของฉันจริงๆ ด้วย!

สกุลโม่แสร้งทำใจดีสู้เสือเอ่ยว่า "พี่หญิงคิดมากไปแล้ว ซู่อ๋องรูปโฉมงดงามดั่งหยก สง่างามเป็นยอดบุรุษ คนธรรมดาทั่วไปข้ายังไม่คิดจะแลเลยด้วยซ้ำ!"

ในใจของมู่หวังเฟยพลันขุ่นเคืองขึ้นมา หากจะเอ่ยถึงเรื่องรูปร่างหน้าตา องค์ชายทั้งสี่พระองค์ก็หาได้ด้อย ทว่าซู่อ๋องกลับเหนือกว่าอีกสามคนอยู่ขั้นหนึ่งจริงๆ แม้กระทั่งมู่หวังก็ยังเทียบเขาไม่ได้ เพียงแต่บุตรสาวคนโตสายตรงต้องคู่กับบุตรชายคนโตสายตรงเท่านั้นจึงจะนับว่าเหมาะสมที่สุด

อย่างไรเสีย การสืบทอดบัลลังก์ก็ไม่ได้ดูกันที่ใครหน้าตาดีกว่ากันสักหน่อย!

"บางเรื่องมันอาจไม่เกี่ยวกับว่าน้องหญิงจะแลหรือไม่แลหรอกนะ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อช่วงก่อนที่จวนซู่อ๋องเกิดเพลิงไหม้ คืนนั้นน้องหญิงจู่ๆ ก็ป่วยเป็นโรคประหลาด ร่างกายร้อนรุ่มไปทั้งตัวใบหน้าแดงก่ำ…" แววตาของมู่หวังเฟยเจือรอยเย้ยหยัน

ซูเป่ยคิดในใจ อ๋อ จริงด้วยสิ เรื่องนั้นมันเกิดก่อนที่จะจับสายลับนี่นา! แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้ สกุลโม่กับฉันเป็นพันธมิตรกัน ถ้านางถูกมู่หวังเฟยจับจุดอ่อนได้ ต้องบีบให้ฉันไปเป็นสายลับแน่ๆ!

ดังนั้นก่อนที่สกุลโม่จะได้เอ่ยปาก ซูเป่ยก็คุกเข่าลงไปก่อน "พระชายาทรงมีเมตตาจิต จึงตัดใจให้บ่าวดื่มยาห้ามครรภ์ไม่ลงเจ้าค่ะ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นกฎระเบียบ ภายในจวนอ๋องหากบุตรสายตรงยังไม่ถือกำเนิด ย่อมมิอาจมีบุตรสายรองได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นคงถูกผู้คนหัวเราะเยาะเอาได้เจ้าค่ะ!"

พูดจบ โดยไม่รอให้ใครได้เอ่ยคำใด ซูเป่ยก็ลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้า ยกถ้วยยาขึ้นมากระดกอึกๆ ดื่มจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

ขมปี๋เลย! แต่ช่างเถอะ ฉันไม่ได้ท้องเสียหน่อย ดื่มเข้าไปก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง!

สีหน้าของมู่หวังเฟยเปลี่ยนไปหลากสีในพริบตา ด้านหนึ่งเป็นเพราะซูเป่ยดื่มยานั้นจนหมด อีกด้านหนึ่งก็เพราะในจวนอ๋องของตนเองมีชายารองคนหนึ่งตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว และกำลังจะคลอดบุตรสายรองออกมาก่อนหน้าตน

ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาของนาง จากนั้นจึงแค่นยิ้มเย็นมองไปยังโม่ชิงอิง "เช่นนั้นเรื่องที่ซู่อ๋องลุ่มหลงรักใคร่น้องหญิงคนเดียวก็เป็นแค่ข่าวลือสินะ สุดท้ายแล้วเขาก็ร่วมเตียงกับคนอื่นอยู่ดี ข้าก็นึกว่าวาสนาของน้องหญิงจะดีกว่าพวกเราเสียอีก!"

"สตรีล้วนเป็นเช่นนี้มิใช่หรือ" สกุลโม่ได้สติตื่นจากความตกตะลึง สีหน้ามืดมนมองอีกฝ่าย

"น้องหญิงแต่งเข้าจวนซู่อ๋องมาร่วมสามเดือนแล้ว หากยังไม่มีความเคลื่อนไหว เช่นนั้นก็ต้องตรวจดูให้ดีแล้วล่ะ" มู่หวังเฟยเผยรอยยิ้มเสแสร้ง "หมอหญิงผู้นี้ ท่านอ๋องของข้าเชื้อเชิญมาเป็นพิเศษเพื่อคอยดูแลซื่อจื่อน้อยของข้าโดยเฉพาะ วิชาแพทย์ล้ำเลิศนัก มาๆ ช่วยตรวจชีพจรให้น้องหญิงของข้าที จะต้องช่วยบำรุงนางให้ดี! ให้นางได้ตั้งครรภ์ซื่อจื่อน้อยเร็วๆ!"

หมอหญิงขานรับคำสั่ง แล้วก้าวเท้าเดินตรงมาทางสกุลโม่

อันซื่อรีบตวาดขึ้น "คุณหนูใหญ่! พวกเราแม่ลูกยากนักกว่าจะได้เจอกันสักครา เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่ ดูเอาเถิดว่าเพลานี้ไม่เช้าแล้ว ประเดี๋ยวอิงเอ๋อร์ก็ต้องกลับไปแล้ว พวกเราแม่ลูกอยากคุยกันต่ออีกสักสองสามประโยคก็มิได้เชียวหรือ!"

มู่หวังเฟยหันไปมองนาง แววตาดุดันเฉียบขาด "อนุภรรยาโปรดสำรวมตนด้วย! ฐานะของเปิ่นเฟยในยามนี้คือมู่หวังเฟย จะยอมให้เจ้ามาเรียกคุณหนูใหญ่ๆ ได้อย่างไรกัน?! แม้จะพูดว่าต่างก็เป็นพระชายา ทว่ามู่หวังเป็นบุตรชายคนโตสายตรง ซู่อ๋องเป็นเพียงบุตรสายรอง ชาติกำเนิดย่อมแตกต่าง ในฐานะพี่สะใภ้ ข้าย่อมต้องแสดงความห่วงใยต่อสายเลือดราชวงศ์เป็นธรรมดา!"

พูดพลางนางก็โบกมือ สาวใช้สองคนด้านหลังจึงเดินคุ้มกันหมอหญิงก้าวตรงเข้ามา

มือของสกุลโม่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อพลันสั่นระริกขึ้นมาอีกรอบ หากมู่หวังเฟยล่วงรู้เรื่องที่นางตั้งครรภ์ เกรงว่าคงจะป่าวประกาศจนคนรู้กันไปทั่วทั้งเมืองเป็นแน่ ถึงเพลานั้น นางคงไม่มีทางรอดชีวิต!

สายตาของซูเป่ยพลันไหววูบ นางขยับตัวลุกขึ้นไปยืนขวางหน้าสกุลโม่ไว้แล้วเอ่ยเสียงเย็น "แม้สายตรงกับสายรองจะต่างกัน แต่ท่านอ๋องทั้งสองพระองค์ล้วนมีศักดินาขั้นสองเท่าเทียมกัน จะมีสูงต่ำได้อย่างไรเจ้าคะ พระชายาของบ่าวเพิ่งตรวจชีพจรไปเมื่อเช้าก่อนออกจากจวน หมอประจำจวนบอกว่าทุกอย่างปกติดี เพียงแค่ต้องรอคอยวาสนา มู่หวังเฟยไม่ต้องทรงเป็นกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ"

สกุลโม่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที แต่เดิมนางยังคอยระแวงอาเป่ยอยู่บ้าง คิดไม่ถึงเลยว่า อาเป่ยจะคอยปกป้องนางถึงเพียงนี้ คิดดูแล้วที่อาเป่ยกล้าเดินไปดื่มยาถ้วยนั้น คงจะล่วงรู้แต่แรกแล้วว่าเป็นยาอะไร

มู่หวังเฟยกลับแค่นเสียงเหี้ยม "เจ้าก็แค่สาวใช้ต่ำต้อยตัวเล็กๆ ต่อให้ได้รับความโปรดปรานจากซู่อ๋อง อย่างมากก็เป็นได้แค่สาวใช้ห้องข้าง บังอาจมาขัดคำสั่งของเปิ่นเฟยเชียวหรือ?"

ซูเป่ยหลุบตาลงทำตัวสงบเสงี่ยม "บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ เพียงแต่การปกป้องเจ้านายคือหน้าที่ของบ่าว บ่าวก็แค่สาวใช้ตัวเล็กๆ มู่หวังเฟยย่อมสั่งโบยได้ตามใจชอบอยู่แล้วเจ้าค่ะ ขอเพียงอย่าโบยหนักเกินไปจนทำให้ซู่อ๋องของพวกเรากลับมาแล้วทรงกริ้ว จนเป็นเหตุให้สองพี่น้องต้องบาดหมางกันก็พอเจ้าค่ะ!"

มู่หวังเฟยแอบกำหมัดแน่น คราวก่อนก็เป็นสาวใช้ผู้นี้ ไม่รู้ไปกระซิบกระซาบอะไรกับสกุลโม่ สกุลโม่จึงได้พูดจาแบบนั้นออกมาต่อหน้าธารกำนัล

คราวนี้ก็ยังเป็นนางอีก! ฝีปากคมคายแถมยังพูดจามีเหตุผลไปเสียทุกคำ!

สายสืบที่วางไว้ก่อนหน้านี้เคยรายงานว่า ซู่อ๋องไม่ลงรอยกับพระชายา แต่กลับโปรดปรานสาวใช้คนนี้เพียงผู้เดียว หากลงไม้ลงมือไปจริงๆ คนที่เคยทูลขอฝ่าบาทถึงสิบกว่าครั้งเพื่อโม่ชิงอิงได้อย่างซู่อ๋อง เกรงว่าจะต้องฉีกหน้าเอาเรื่องกับนางแน่

การฉีกหน้ากับนางไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่หากซู่อ๋องทำอะไรขึ้นมาแล้วทำให้มู่หวังไม่พอพระทัย จนพลอยกระทบมาถึงตัวนาง เช่นนั้นชีวิตในจวนมู่หวังของนางก็คงจะยิ่งเหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ เข้าไปใหญ่

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว นางจึงไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป เอ่ยตรงๆ ว่า "เมื่อครู่อนุภรรยาอันออกไปซื้อยา ช่างบังเอิญเหลือเกินที่สาวใช้ของข้าก็อยู่ที่ร้านขายยานั้น ได้ยินมาว่าที่อนุภรรยาอันซื้อหามา มิใช่ยาห้ามครรภ์อันใดหรอก หากแต่เป็น… ยา! ขับ! เลือด!"

สิ้นคำพูดนั้น สกุลโม่ก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ท่านแม่ของนางอุตส่าห์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังหนีไม่พ้นสายตาของคนอื่นอยู่ดี!

อันซื่อเองก็ลนลานจนสิ้นท่า บนใบหน้าเผยความขลาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด นางถามเสียงสั่นว่า "คุณหนูใหญ่ เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"คนพวกนี้! ตบปาก!" มู่หวังเฟยมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ "เห็นเปิ่นเฟยแล้วไม่คุกเข่า ทั้งยังกล้าเอ่ยวาจาสามหาว ตบปากยี่สิบที!"

สาวใช้สองคนของมู่หวังเฟยเปลี่ยนทิศทางในทันที หันหน้าเดินตรงไปยังอันซื่อ พระชายามีบรรดาศักดิ์ติดตัวอยู่ จะตบอนุภรรยาอย่างนางแล้วมันจะทำไมกัน?

หลายปีมานี้ อันซื่อวางท่ากำเริบเสิบสานในจวนเกินไป อย่าว่าแต่นายหญิงใหญ่ของพวกนางเลย แม้กระทั่งอนุภรรยาคนอื่นๆ ก็ยังเกลียดชังจนกัดฟันกรอด

เมื่อเห็นสาวใช้สองคนเดินปรี่เข้ามา อันซื่อก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก สกุลโม่รีบลุกขึ้นไปขวางเพื่อปกป้อง ซูเป่ยแอบกำหมัดแน่น คิดจะช่วยปกป้องพันธมิตรชั่วคราวของตนเช่นกัน

ทว่านอกประตูกลับมีเสียงดังกังวานดุจระฆังทองดังขึ้นมาเสียก่อน "ได้ยินว่าวันนี้บุตรสาวที่เป็นพระชายาทั้งสองคนของข้ากลับมาที่จวนรึ มาๆ ให้พ่อดูหน่อยซิ ว่าคนไหนมีดวงจะได้เป็นฮองเฮา!"