บทที่ 59 หน้าไม่เหลือแล้ว

พอหันไปมอง ก็เห็นดวงตาที่เคยโตเหมือนตาวัวของจิ่นอ๋องหรี่จนกลายเป็นเส้นขีด ใต้ตามีถุงบวมเป่งสองข้าง แถมด้วยขอบตาดำคล้ำเป็นปื้นหนาเตอะ

ซูเป่ยกลั้นขำไม่อยู่จนต้องยกมือขึ้นปิดปาก ส่วนฉู่โยวหนานพอเห็นนางใจร้ายใส่จิ่นอ๋องขนาดนั้น อารมณ์ก็ยิ่งดีขึ้นจนถึงขีดสุด

“ดูท่าโยวหยางจะปักใจรักเซวียจิ่นหรงลึกซึ้งจริงๆ ถึงยอมนั่งคัดตำราเพื่อแม่นางผู้นั้นทั้งคืน” น้ำเสียงของฉู่โยวหนานเจือกระแสเย้าแหย่อย่างเห็นได้ชัด

จิ่นอ๋องทิ้งตัวลงนั่งข้างโต๊ะตามอำเภอใจ พลางจ้องฉู่โยวหนานอย่างแค้นเคือง “เทียบกับพี่สามแล้ว ข้ายังห่างชั้นนัก! ตอนนั้นพี่สามทูลขอสมรสกับพี่สะใภ้สาม ถึงกับไปคุกเข่าอยู่หน้าห้องทรงพระอักษรตั้ง…”

“โยวหยาง!” ฉู่โยวหนานเอ่ยตัดบทเสียงหลง

ทว่าจิ่นอ๋องกลับไม่สนใจ ยังคงพูดต่อเรื่อยๆ “คุกเข่าอยู่ทั้งคืนเลยนะ! วันนั้นหิมะยังตกหนักอีกต่างหาก…”

“ฉู่โยวหยาง!” ฉู่โยวหนานขึ้นเสียงสูง

“ข้าเห็นกับตาเลยว่าพี่สามกลายร่างเป็นมนุษย์หิมะไปแล้ว ถูกคนหามตัวกลับมา… อื้อๆ…”

ฉู่โยวหยางยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนฉู่โยวหนานยัดไข่ต้มทั้งฟองอุดปากเข้าให้

ซูเป่ยกลั้นหัวเราะไม่อยู่จริงๆ แต่ก็กลัวจะถูกบรรพบุรุษน้อยสองคนนี้หมายหัวเอา จึงรีบลุกขึ้นเดินหนีออกไปข้างนอก

ฉู่โยวหนานถอนหายใจโล่งอก เรื่องพิลึกพิลั่นที่ตอนนั้นสมองสั่งการผิดพลาดจนทำลงไป เดิมทีคิดว่าคงไม่มีใครขุดขึ้นมาพูดอีก ใครจะไปรู้ว่านอกจากจะมีคนพูดแล้ว ยังมาพูดต่อหน้าอาเป่ยอีกต่างหาก!

ทว่าทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะฮ่าๆ แบบสุดจะกลั้นของซูเป่ยแว่วมาจากนอกตำหนัก…

ที่แท้ท่านอ๋องก็เป็นพวกคลั่งรักนี่หว่า… ฮ่าๆ… คุกเข่ากลางหิมะทั้งคืนเนี่ยนะ… ฮ่าๆ… ทำไมไม่เหาะขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ… ฮ่าๆ…

แม้ภายนอกซูเป่ยจะแค่หัวเราะ แต่ความคิดในหัวกลับฉายภาพล้อเลียนเป็นฉากๆ ทำเอาใบหน้าของฉู่โยวหนานเดี๋ยวแดงเดี๋ยวดำสลับกันไปมา

หน้าตา… ไม่เหลือชิ้นดีแล้ว…

“ฉู่โยวหยาง!” ฉู่โยวหนานตวาดเสียงกร้าว “ตำราแพทย์เล่มนั้นเป็นของสะสมล้ำค่าส่วนตัวของข้า ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อนุญาตให้นำออกไป!”

จิ่นอ๋องที่ยังมีไข่ต้มเต็มปากมองเขาตาค้าง “พี่สาม… ไฉนท่านถึงเล่นตุกติกเช่นนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ? ข้าอุตส่าห์อดตาหลับขับตานอนคัดอยู่ทั้งคืนเลยนะ!”

“ฮึ!” ฉู่โยวหนานสะบัดแขนเสื้อแล้วลุกเดินออกไป “กุ้ยจื่อ เก็บตำราแพทย์ไว้ให้ดี ห้ามเขาเอาออกไปเด็ดขาด!”

“พี่สาม! พี่…” สีหน้าของจิ่นอ๋องพลันสลดลงทันตา เศษไข่ต้มในปากร่วงหล่นลงมาเล็กน้อย นี่คงเป็นคราวที่เขาเสียกิริยาที่สุดในชีวิตแล้ว

ฉู่โยวหนานเดินตรงไปยังสระสรงน้ำโดยไม่สนใจใคร เพื่ออาบน้ำชำระกายตามธรรมเนียมในวันพักผ่อน

ซูเป่ยเดินกลับเข้ามา พอเห็นสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของจิ่นอ๋อง นางก็ส่งสายตามองบนพลางเอ่ยขึ้น “ทำไมท่านไม่รอให้ได้ของมาก่อนแล้วค่อยพูดล่ะเจ้าคะ?”

จิ่นอ๋องกลืนไข่ต้มลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมองกุ้ยจื่อที่เดินเลี่ยงออกไป จากนั้นจึงล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อตัวกว้างของตน ครู่หนึ่งต่อมา เสียงกระดาษก็ดังกรอบแกรบ ซูเป่ยเห็นปึกกระดาษโผล่ออกมาจากแขนเสื้อของเขา

“ไม่เลวนี่เจ้าคะ! พกติดตัวไว้เรียบร้อยแล้ว ก็นำออกไปมอบให้เซวียจิ่นหรงสิเจ้าคะ!” ซูเป่ยเลิกคิ้ว

แต่สีหน้าของจิ่นอ๋องกลับยิ่งอมทุกข์เข้าไปใหญ่ “พี่สามบอกว่าห้ามนำออกไป หากข้าดึงดันจะเอาไป แล้วถ้าเขากลับมาตัดพี่ตัดน้องกับข้าจะทำอย่างไรเล่า?”

ซูเป่ยเบะปาก หมุนตัวเตรียมเดินออกไปข้างนอก “เขาบอกว่าห้ามนำออกไป แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามท่านพาคนเข้ามานี่เจ้าคะ!”

ดวงตาหมีแพนด้าที่คล้ำเป็นวงรอบของจิ่นอ๋องพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที “อาเป่ย! เจ้าเข้าใจพี่สามของข้าดีที่สุดจริงๆ!”

ซูเป่ย: ฉันไม่ได้เข้าใจอะไรทั้งนั้นแหละ หน้าตาก็ดี รูปร่างก็หล่อเหลาเพียบพร้อม ที่ไหนได้กลับเป็นไอ้บ้าคลั่งรักซะงั้น พรูดดด ฮ่าๆ!

เมื่อฉู่โยวหนานอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมา ก็เดินไปยังห้องหนังสือเพื่ออ่านตำราตามความเคยชิน ทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกของคนสองคนดังเล็ดลอดออกมาจากด้านใน

“ตำราเล่มนี้ดีเลิศจริงๆ เพคะ!”

“ใช่หรือไม่เล่า? จิ่นหรง เจ้าลองดูสิ นี่ข้าอดหลับอดนอนคัดทั้งคืนเลยนะ!”

“แต่ลายมือท่านนี่ค่อนข้างจะ…”

“แหะๆ ข้ารีบคัดตอนกลางคืนน่ะ ลายมือเลยหวัดไปหน่อย เร่งรีบเกินไปจริงๆ!”

“อย่างไรก็ต้องขอบพระทัยท่านมากเพคะ ตำราเล่มนี้หายากยิ่งนักจริงๆ กริชเล่มก่อนที่ท่านมอบให้หม่อมฉันก็ดีมากเช่นกัน หม่อมฉันชอบมากเพคะ!”

ฉู่โยวหนานขมวดคิ้ว หันไปมองกุ้ยจื่อ กุ้ยจื่อยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ย “ท่านอ๋องไม่ได้สั่งไว้นี่ขอรับว่าห้ามจิ่นอ๋องพาคนเข้ามาดู…”

เขาก็ไม่ได้กะจะบีบคั้นจนถึงที่สุดอยู่แล้ว การที่จิ่นอ๋องกับเซวียจิ่นหรงได้ลงเอยกัน ก็เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจตามน้ำผลักดันและเป็นหนึ่งในหมากของเขาเช่นกัน

ฟังดูแล้ว เซวียจิ่นหรงเองก็ดูเหมือนจะมีใจให้จิ่นอ๋องอยู่ไม่น้อย

ผ่านไปสองสามวัน เซวียจิ่นหรงก็ไม่มาอีก ดูท่าคงจะคัดตำราแพทย์เสร็จสิ้นแล้ว ระหว่างนั้นฉู่โยวหนานได้รับข่าวว่า ภรรยาเอกของหมอหลวงเซวียป่วยหนัก เกรงว่าคงอยู่ได้อีกไม่นาน

ในชาติก่อนก็เป็นไปในลักษณะนี้ เพียงแต่โม่เซียวได้รับชัยชนะกลับมาในปีหน้า และทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท หลังจากเซวียจิ่นหรงพ้นช่วงไว้ทุกข์แล้วจึงค่อยแต่งงานกัน

ชาตินี้เขาย่อมไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น

ภายใต้การกระตุ้นเร่งเร้าของเขา จิ่นอ๋องจึงอาศัยจังหวะนี้เข้าเฝ้าเพื่อทูลขอความเมตตาจากฮ่องเต้อีกครา ในที่สุดฮ่องเต้ก็ทรงอนุญาตและมีราชโองการพระราชทานสมรสให้แก่ทั้งสอง

ฮูหยินเซวียคงประคองอาการอยู่ได้อีกราวครึ่งปี กำหนดการมงคลสมรสจึงกำหนดขึ้นในเดือนสาม หมอหลวงเซวียเห็นแก่หน้าของจิ่นอ๋อง จึงรับปากว่าจะยกย่องมารดาของเซวียจิ่นหรงขึ้นเป็นภรรยาเอกหลังจากภรรยาเดิมล่วงลับไปแล้ว

เป็นเช่นนี้ ดีนัก

“หลิงเซียว ส่งข่าวเรื่องการแต่งงานของเซวียจิ่นหรงกับจิ่นอ๋องไปยังค่ายทหารแดนเหนือเสีย!” ฉู่โยวหนานออกคำสั่ง

หลิงเซียวรับคำ กำลังจะก้าวออกไป ก็ได้ยินฉู่โยวหนานกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จำไว้ว่าให้หาจังหวะที่เหมาะสม อย่าทำให้เสียฤกษ์ศึกสงครามเด็ดขาด! แล้วก็ถือโอกาสส่งข่าวให้หานต้งรู้ด้วยว่า เสด็จพ่อพระราชทานจวนใหม่ให้โม่ไก้ซื่ออีกแล้ว และอ๋องผู้นี้ก็กำลังบาดหมางกับสกุลโม่”

“ขอรับ!” หลิงเซียวติดตามฉู่โยวหนานมาหลายปีย่อมเข้าใจความหมายได้ทันที

สิบวันต่อมา ทางแดนเหนือกำลังเตรียมการทำศึกสงคราม หานต้งรับหน้าที่เป็นแม่ทัพหลัก โดยมีโม่เซียวได้รับการแต่งตั้งเป็นรองแม่ทัพ

ทว่าในคืนก่อนวันเคลื่อนทัพ โม่เซียวกลับสติแตกขึ้นมาดื้อๆ

หานต้งไม่อาจเห็นแก่หน้าบิดาของเขาได้ในยามนี้ จึงจำต้องเปลี่ยนตัวรองแม่ทัพทันที

โม่เซียวเองก็ไม่สนใจสิ่งใดแล้ว การที่จู่ๆ มารู้ว่าเซวียจิ่นหรงที่ตนปักใจรักมาตั้งแต่เด็กถูกพระราชทานสมรสให้แก่จิ่นอ๋อง มีหรือที่เขาจะทนรับความสะเทือนใจเช่นนี้ไหว

เดิมทีโม่ไก้ซื่อตกลงกับเขาไว้แล้ว ว่ารอให้เขาสร้างผลงานในกองทัพก่อนจึงค่อยทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท ถึงเวลานั้นหมอหลวงเซวียก็ต้องจำนนปฏิบัติตามราชโองการ

โม่เซียวจึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปสืบสาวราวเรื่องเลยว่า รองแม่ทัพที่ถูกเปลี่ยนตัวมาแทนอย่างกะทันหันนั้นเป็นใคร

ซึ่งนี่ก็เข้าทางความต้องการของหานต้งพอดี

ได้ยินว่าฝ่าบาทพระราชทานจวนหลังใหม่ให้แม่ทัพโม่ ทั้งๆ ที่ผลงานศึกของพวกเขาสองคนทัดเทียมกันแท้ๆ ใครว่านักรบจะไม่รู้จักริษยาตาร้อนเล่า

ในเมื่อโม่ไก้ซื่อใช้บุตรสาวผูกสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกับองค์ชายได้ แล้วไฉนหานต้งเช่นเขาจะใช้ผลงานศึกมาผูกใจองค์ชายบ้างไม่ได้เล่า มู่หวังได้จับมือเป็นพันธมิตรกับโม่ไก้ซื่อไปแล้ว ส่วนซู่อ๋องก็กำลังกินแหนงแคลงใจกับพระชายา เช่นนั้นรองแม่ทัพคนใหม่นี้ ย่อมต้องใช้เจียงหลิวที่มาจากจวนซู่อ๋องถึงจะถูก!

แผนการของฉู่โยวหนานดำเนินไปตามที่วางไว้ทุกประการ เส้นทางประวัติศาสตร์ถูกเขาเปลี่ยนผันไปแล้ว ภายในวังหลวงแทบจะสงบราบคาบ เรื่องการแต่งตั้งเหยาเฟยขึ้นเป็นกุ้ยเฟยก็ถูกยกขึ้นมาหารือในท้องพระโรง

ทว่าพระชายาสกุลโม่กลับนั่งไม่ติดเหมือนนั่งอยู่บนเบาะหนาม ล่วงเลยมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว ฉู่โยวหนานไม่เคยมาเสวยอาหารที่นี่ ซูเป่ยจึงไม่มีโอกาสลงมือสักที อีกทั้งรอบเดือนของตนก็ยังไม่มา

นางเกรงว่าคืนอันบ้าคลั่งในครานั้น จะทำให้นางตั้งครรภ์ลูกนอกสมรสของลู่จิ่วเสียแล้ว

นางใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายจึงจำต้องกลับจวนแม่ทัพไปปรึกษาหาหนทางแก้ไขกับมารดา

สองแม่ลูกไล่เหล่าสาวใช้ออกไปจนหมด แล้วแอบกระซิบกระซาบปรึกษากันอย่างลับๆ ด้านใน ประจวบเหมาะกับที่มู่หวังเฟยกลับมาเยี่ยมบ้านเช่นกัน สาวใช้ของนางจึงได้ความว่า พระชายาซู่อ๋องกับอนุภรรยาอันไล่สาวใช้ทุกคนออกไปเพื่อคุยความลับกัน

เรื่องนี้ดูมีลับลมคมในไม่เบา

มู่หวังเฟยจึงส่งคนไปคอยจับตาดู

หนึ่งชั่วยามผ่านไป อนุภรรยาอันเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าของบ่าวไพร่แล้วเดินออกจากจวนไป โดยไม่มีผู้ใดติดตาม

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม อนุภรรยาอันถือห่อเทียบยากลับมา แล้วสั่งให้ซูเป่ยไปต้มยาที่ครัวเล็ก

ล่วงเลยไปอีกหนึ่งชั่วยาม เมื่อซูเป่ยยกถ้วยยาเข้ามา ก็เห็นพระชายาสกุลโม่ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ส่วนอันซื่อกลับมองดูด้วยสายตาเย็นชา

“ดื่มเสีย!” อันซื่อเอ่ยกับพระชายาสกุลโม่ด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

พระชายาสกุลโม่ไม่เอ่ยคำใด นางประคองถ้วยยาพลางก้มหน้า หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงในถ้วยยาหยดแล้วหยดเล่า

ขณะที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน “น้องหญิงไม่สบายหรือ? บังเอิญจริงที่พี่พาหมอประจำจวนกลับมาตรวจชีพจรให้ท่านแม่พอดี มิสู้ให้เขาช่วยตรวจดูอาการให้น้องหญิงด้วยเลยดีหรือไม่?”

มู่หวังเฟยจ้องมองถ้วยยานั้น แววตาเปล่งประกายคมปลาบดุจหมาป่าที่จ้องขย้ำเหยื่อ