บทที่ 58 เขียนชื่อเขาเป็นครั้งแรก

ซูเป่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉู่โยวหนานก็ขมวดคิ้วแน่นเข้าหากันเสียแล้ว

เขาได้ยินความคิดของนางที่ผุดขึ้นมาทันควัน ‘ใครอยากจะเป็นชายารองของนายกันยะ?! ฉันต้องการอิสรภาพ! ไม่เอาด้วยหรอกที่จะต้องใช้สามีร่วมกับคนอื่น! ปล่อย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!’

ทว่าภายนอกซูเป่ยกลับไม่แสดงท่าทีอันใด ซ้ำยังเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังเปี่ยมความนัย “บ่าวต่ำต้อยเพียงนี้ จะคู่ควรกับท่านอ๋องได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

พลังอ่านใจเปรียบดั่งดาบสองคม มันช่วยให้เขามองคนได้ทะลุปรุโปร่ง แต่ก็ทำให้เขาต้องได้ยินถ้อยคำทำร้ายจิตใจเช่นกัน

ฉู่โยวหนานปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะปล่อยมือออก แววตาและสีหน้าราบเรียบดุจสายน้ำ “แปลตำราต่อ”

“เจ้าค่ะ!” ซูเป่ยรับคำ รีบนั่งลงประจำที่อย่างว่องไว แล้วประคองตำราแพทย์ขึ้นมาอ่านอย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ

ในใจของนางสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ไม่ได้หวั่นไหวไปกับตำแหน่งชายารองเลยสักนิด เรื่องนี้ทำให้ฉู่โยวหนานทั้งทึ่งในตัวนาง และรู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูก

สตรีผู้นี้ ร้ายกาจนัก!

ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ ฉู่โยวหนานก็ยิ่งอยากปราบให้นางยอมจำนนให้จงได้

เมื่อแปลตำราแพทย์เสร็จสิ้น ฉู่โยวหนานไม่ได้สั่งให้คนนำไปมอบแก่จิ่นหวังในทันที แต่กลับยื่นตำราแพทย์ให้แก่กุ้ยจื่อพลางสั่งการ “คัดลอกมาหนึ่งจบ!”

กุ้ยจื่อมองดูกระดาษปึกหนาเตอะ มุมปากกระตุกยิกๆ กำลังจะเอ่ยรับคำ ก็ได้ยินฉู่โยวหนานสั่งสำทับลงมาอีก “พรุ่งนี้เช้าเอามาให้ข้า!”

“ท่านอ๋องขอรับ! คัดลอกปึกหนาขนาดนี้ในคืนเดียว มือข้าน้อยคงหักเป็นแน่แท้!” กุ้ยจื่ออ้อนวอน “อีกอย่าง จิ่นหวังยังรออยู่ด้านนอกเลยนะขอรับ”

“ยังรออยู่อีกรึ?” แววตาของฉู่โยวหนานวูบไหว “เช่นนั้นก็ให้จิ่นหวังเป็นคนคัดลอกเสีย ในเมื่อเขาเป็นคนอยากจะมอบให้ผู้อื่น ก็ต้องคัดลอกด้วยตนเองเพื่อแสดงความจริงใจ!”

กุ้ยจื่อจึงประคองตำราเดินออกไปด้วยสายตาสมน้ำหน้าสะใจ

พอคิดถึงภาพจิ่นหวังต้องเบิ่งตากว้างอดตาหลับขับตานอนคัดตำราทั้งคืน ในใจของฉู่โยวหนานก็พลันบังเกิดความสะใจอย่างประหลาด มุมปากของเขายกยิ้ม แผนการอันยอดเยี่ยมผุดขึ้นมาในหัวทันที

“อาเป่ย เจ้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายข้าเป็นประจำ หากไม่รู้หนังสือย่อมใช้ไม่ได้ วันนี้ข้าจะสอนหนังสือเจ้าสักสองสามตัว” กล่าวจบ เขาก็เดินตรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ

ซูเป่ยลิงโลดอยู่ในใจ ตัวเธอไม่ใช่สตรีในยุคนี้ที่วันๆ อุดอู้อยู่แต่ในเรือนไม่ออกไปไหนเสียหน่อย การเรียนรู้หนังสือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง! งั้นเริ่มจากชื่อของตัวเองก่อ…

“มา! วันนี้เรียนสามตัวนี้ก่อนแล้วกัน!” ฉู่โยวหนานเขียนอักษรข่ายซูลงบนกระดาษอย่างบรรจงเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว

ซูเปี่ยมองตัวอักษรบนกระดาษด้วยความงุนงงเต็มหัว “นี่คือ…”

“มา ออกเสียงตามข้า ฉู่-โยว-หนาน!” ฉู่โยวหนานตีหน้าขรึม

ซูเป่ยคิดในใจ ‘ฉันจะเรียนเขียนชื่อซูเป่ย ใครจะอยากเขียนชื่อนายกันยะ?!’

ทว่านางกลับกะพริบตาแป๋ว แสร้งทำเป็นตื่นตระหนกหวาดกลัว “นามสูงส่งของท่านอ๋อง บ่าวจะบังอาจเอ่ยสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรเจ้าคะ!”

“ข้าสั่งให้เจ้าเรียน เจ้าก็ต้องเรียน มิเช่นนั้นวันหน้าออกไปข้างนอก แม้แต่นามของเจ้านายตนเองยังไม่รู้จัก จะกลายเป็นที่ขบขันของผู้อื่น!” ฉู่โยวหนานเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“สามตัวมันเยอะไปนะเจ้าคะ วันนี้ก็ดึกมากแล้ว เอาเป็นว่าพวกเราเริ่มเรียนทีละตัวก่อนดีไหมเจ้าคะ” ซูเป่ยหยั่งเชิง

“ไม่ได้!” แม้ภายนอกฉู่โยวหนานจะดูเคร่งขรึม แต่ภายในใจกลับเบิกบานยิ่งนัก เขารอคอยที่จะได้เห็นซูเป่ยจับพู่กันตั้งอกตั้งใจเขียนชื่อของเขา หรือไม่หากนางไม่อยากเรียน ก็ต้องวิ่งมาบีบนวดไหล่เอาใจเขาอีก

แค่คิดก็สุขใจแล้ว!

ทว่าใครจะไปคาดคิด ซูเป่ยกลับกัดฟันคว้าพู่กันขึ้นมา ขีดๆ เขียนๆ ลงบนกระดาษราวกับกำลังวาดรูป จากนั้นก็มองดูกระดาษที่เปรอะเปื้อนเป็นก้อนดำๆ แล้วเอ่ยว่า “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ สามตัวนี้ยากเกินไปจริงๆ เอาเป็นว่าพวกเรามาเริ่มจาก ตง หนาน ซี เป่ย (ออก ใต้ ตก เหนือ) กันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”

นางคิดเพียงแค่ว่าในบรรดาสี่ทิศมีคำว่า ‘เป่ย’ อยู่ด้วย ทว่าฉู่โยวหนานกลับนึกขึ้นได้ในทันที ในคำว่าสี่ทิศนั้น ตัวอักษรที่สองก็คือคำว่า ‘หนาน’ มิใช่หรือไร!

เขาแอบยกยิ้มที่มุมปาก

คราวนี้ซูเป่ยยอมว่าง่ายขึ้นมาบ้าง นางตั้งอกตั้งใจหยิบพู่กันขึ้นมาเขียน

นางไม่เคยเรียนการเขียนพู่กันจีนมาก่อน ตัวอักษรที่เขียนออกมาจึงขี้ริ้วขี้เหร่อย่างยิ่ง ฉู่โยวหนานขมวดคิ้วมองดูคำว่า ‘ตง’ ที่โย้ไปเย้มาตัวนั้นโดยไม่เอ่ยคำใด

ซูเป่ยเบะปาก รังเกียจฝีมือตนเองอยู่ในใจ “ลายมือนี่มันน่าเกลียดเกินไปแล้ว!”

ฉู่โยวหนานก็ยังคงไม่พูดจา

ซูเป่ยคิดในใจ ‘ช่างเถอะ เรียนรู้ให้จำได้ก่อนว่าเขียนยังไง ไว้ค่อยไปฝึกคัดลายมือทีหลังแล้วกัน!’

นางจึงจรดพู่กัน เริ่มลงมือเขียนคำว่า ‘หนาน’

ทว่ามือใหญ่ข้างหนึ่งพลันเอื้อมมาจากทางด้านหลังเข้ากุมมือของนางเอาไว้ จากนั้นสุ้มเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ เป็นน้ำเสียงราบเรียบที่เจือมาด้วย… กลิ่นน้ำยากันยุง

“ใช้นิ้วออกแรง ข้อมือยกลอย อุ้งมือให้โปร่งราวกับกุมไข่เอาไว้”

การแนบชิดใกล้กันเกินไปทำให้ซูเป่ยรู้สึกชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง ร่างกายเกร็งแน่นไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ได้ มือก็แข็งทื่อราวกับท่อนเหล็ก

ฉู่โยวหนานกุมมือนางจุ่มน้ำหมึก ตวัด ลาก กด และปัดพู่กันลงบนกระดาษ เพียงชั่วพริบตา ตัวอักษร ‘หนาน’ ที่สง่างามเป็นระเบียบก็ปรากฏเด่นชัดขึ้นมา

จากนั้นเขากล่าวอย่างพึงพอใจ “คำว่าหนานตัวนี้เขียนได้ไม่เลว คืนนี้ฝึกเขียนตัวนี้ไปก่อน ร้อยจบ”

“หา? ร้อยจบเชียวหรือเจ้าคะ” ซูเป่ยอุทานเบาๆ

“อืม เจ้าฝึกเขียนไปก่อนเถิด” ฉู่โยวหนานเดินไปที่ข้างโต๊ะ ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ พลางใช้ฝาถ้วยเขี่ยใบชาอย่างเชื่องช้า

ซูเป่ยโอดครวญในใจไม่หยุดหย่อน ทว่าทำได้เพียงจับพู่กันก้มหน้าก้มตาฝึกเขียนอยู่ตรงนั้น

‘ท่านเล่นจับมือฉันเขียน มันจะไม่สวยได้ยังไงเล่า? ฉันอยากเรียนคำว่าเป่ยต่างหาก! เป่ย! เป่ย เป่ย เป่ย! ทำไมจะต้องมาเขียนคำว่าหนานนี่ด้วย?! ใครอยากจะมานั่งเขียนชื่อนายกันยะ?! ขีดก็เยอะแยะไปหมด!’

พอเขียนมั่วซั่วไปได้สองตัว จู่ๆ หัวของนางก็ถูกก้อนกระดาษปาใส่เข้าอย่างจัง ฉู่โยวหนานถือถ้วยชาพลางเอ่ยเรียบๆ “ตั้งใจเขียน! ไม่อย่างนั้นจะเพิ่มอีกหนึ่งร้อยจบ!”

“ท่านอ๋องเจ้าค่ะ!” ซูเป่ยทำหน้ามุ่ย “พวกเราค่อยเขียนพรุ่งนี้ไม่ได้หรือเจ้าคะ วันนี้ก็ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ท่านควรจะเข้าบรรทมได้แล้วนะเจ้าคะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องตื่นไปค่ายทหารแต่เช้าตรู่อีก!”

ฉู่โยวหนานเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “พรุ่งนี้ข้าได้หยุดพัก”

“เอ่อ… สุขภาพร่างกายของท่านสำคัญนะเจ้าคะ จะนอนดึกไม่ได้ การนอนดึกส่งผลเสียต่อสุขภาพ…”

เพียะ! ก้อนกระดาษอีกลูกลอยละลิ่วมาตกกระทบตรงกลางหว่างคิ้วของนางพอดิบพอดี

“รีบเขียน!”

ซูเป่ยคลึงหว่างคิ้วของตน ยู่ปากก้มหน้าลง ก่นด่าเขาในใจไปแล้วร้อยตลบ

ทว่าฉู่โยวหนานกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยามมองดูท่าทางกระเง้ากระงอดน่าสงสารของนาง ในใจกลับรู้สึกสะใจและอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเขียนครบหนึ่งร้อยตัว คำว่า ‘หนาน’ ของซูเป่ยก็เริ่มจะดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว

“อืม! พอจะดูเหมือนลายมือของเด็กสามขวบเขียนขึ้นมาหน่อย” ฉู่โยวหนานมองดูตัวอักษรที่เรียงรายแน่นเอี๊ยดบนแผ่นกระดาษแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

ซูเป่ย: ‘นี่ชมฉันเหรอ? ขอบพระคุณมากย่ะ! ขอบคุณไปถึงบรรพบุรุษเลย! คนอื่นเขาเริ่มเรียนจาก หนึ่ง สอง สาม คน ปาก มือ แต่นายกลับให้ฉันมาเขียนตัวยากๆ แบบนี้ตั้งแต่แรก แถมยังเอาฉันไปเปรียบกับเด็กสามขวบอีก รังแกกันชัดๆ!’

ฉู่โยวหนานเดินทอดน่องมาหยุดอยู่กลางห้อง กางแขนออก “เอาละ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด พรุ่งนี้ค่อยเรียนตัวอื่นต่อ”

ซูเป่ยช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพลางบ่นพึมพำในใจไปพลาง ทันใดนั้นนางก็ตระหนักได้ว่าตนเองตกหลุมพรางของเขาเข้าให้แล้ว นางอยากเรียนเขียนชื่อตัวเองแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นเรียนเขียนชื่อ ‘หนาน’ ของเขาเสียนี่!

ฉู่โยวหนาน: ‘ทำไมการได้แกล้งเด็กสาวมันถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้นะ?!’

ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกันนอนคนละเตียง ไม่นานนัก หญิงสาวก็นอนหลับไปด้วยความเคืองแค้น แม้แต่ในฝันยังพร่ำบ่นละเมอออกมา “ฉันจะเขียนชื่อซูเป่ย! ซูเป่ย ซูเป่ย ซูเป่ย! ได้ยินชัดไหมยะ?! วันข้างหน้าฉันกลายเป็นบอสใหญ่ขึ้นมา ยังต้องเซ็นชื่อในเอกสารอยู่นะเว้ย!”

ครานี้ ฉู่โยวหนานไม่ได้เก็บซ่อนอารมณ์อีกต่อไป ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นดั่งจันทร์เสี้ยว เขาลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ บรรจงม้วนกระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนโย้เย้แผ่นนั้นอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็ย่องเข้าไปในห้องลับ วางกระดาษแผ่นนั้นไว้บนชั้นอย่างระมัดระวัง

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเป่ยเขียนชื่อของเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเป่ยยังคงร่วมโต๊ะเสวยกับฉู่โยวหนานตามปกติ กุ้ยจื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างแอบยกมือป้องปากหาวหวอดๆ

ฉู่โยวหนานปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “จิ่นหวังเล่า”

“ทูลท่านอ๋อง!” กุ้ยจื่อรีบรายงาน “จิ่นหวังยังคงคัดตำราอยู่ขอรับ”

“เขาคัดทั้งคืนเลยหรือเจ้าคะ” ซูเป่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ขอรับ! เห็นว่ายังขาดอยู่อีก… หาว… ไม่กี่หน้า…” กุ้ยจื่อกลั้นหาวไม่อยู่

ซูเป่ยพลันรู้สึกว่าจิตใจของตนสมดุลขึ้นมาทันตาเห็น ที่แท้ก็มีคนที่น่าสงสารกว่าเธออยู่อีก ฮ่าๆ!

เมื่อนึกถึงภาพที่จิ่นหวังต้องทนทุกข์ทรมานคัดตำราอยู่ทั้งคืน อารมณ์ของฉู่โยวหนานก็พลอยแจ่มใสขึ้นมามากเช่นกัน ‘ฉู่โยวหยาง ใครใช้ให้เจ้าพาอาเป่ยออกไปเที่ยวเล่นเถลไถลกันเล่า ฮ่าๆ!’

คนทั้งสองต่างมีความสุขซ่อนอยู่ภายในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นพร้อมๆ กัน ทว่าเพิ่งจะรับประทานอาหารเสร็จสิ้น ก็ได้ยินเสียงอันหมดเรี่ยวแรงของจิ่นหวังดังแว่วเข้ามา

“หิวจะตายอยู่แล้ว…”