บทที่ 57 ข้าผิดไปแล้ว!

“โยวหยาง! เรื่องของเจ้ากับเซวียจิ่นหรงเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” ถ้อยคำคล้ายจะห่วงใย ทว่าน้ำเสียงกลับเจือกลิ่นดินปืนคละคลุ้ง

ใบหน้าของจิ่นอ๋องย่นยู่กลายเป็นลูกซาลาเปา “พี่สาม วันนี้ใครทำให้ท่านขุ่นเคืองมาหรือขอรับ หรือว่าในค่ายทหารมีพวกตัวบัดซบก่อเรื่อง ถ้าเช่นนั้นท่านก็เอาไม้พลองทหารฟาดสั่งสอนเลย อย่าได้ออมมือเชียว!”

“อืม!” ฉู่โยวหนานหรี่ตาลง “ข้าก็ว่าน่าโบยนัก! พูดมา! วันนี้พวกเจ้าสองคนไปทำอะไรกันมา?!”

ก็แค่แอบออกไปนอกจวนรอบเดียวปะวะ? จะอะไรเบอร์นั้น?

ไม่ได้ทำอะไรซ้ากกะหน่อย แค่ออกไปเดินเล่นรอบเดียวเองน่า…

เสียงในใจของทั้งสองคนดังเข้ามาในหัวพร้อมกัน พลันในมโนสำนึกของฉู่โยวหนานก็แปรเปลี่ยนเป็นภาพคนทั้งสองกำลังจูงไม้จูงมือเดินเที่ยวตามถนน เดี๋ยวก็แวะซื้อขนมกินเล่น เดี๋ยวก็ซื้อของเล่น เดี๋ยวก็วิ่งเข้าร้านน้ำชาโรงงิ้ว นั่งเอาหัวชนกันกระซิบกระซาบ

น่าชังนัก!

ฉู่โยวหนานกำลังจะระเบิดโทสะ ก็พอดีได้ยินเสียงหลิงเซียวดังขึ้นหน้าประตู “ได้ยินว่าท่านอ๋องกลับมาแล้ว ข้าน้อยมารายงานขอรับ!”

“เข้ามา!” น้ำเสียงของฉู่โยวหนานไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เขาสะบัดชายเสื้อแล้วนั่งลง คว้าถ้วยชาข้างมือจิ่นอ๋องขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็หยิบขนมในจานมากิน

จิ่นอ๋องยืนแข็งค้างเป็นหิน ไม่เคยเห็นพี่สามหลุดกิริยาถึงเพียงนี้มาก่อนเลย ดูท่าแม่นางอาเป่ยจะเป็นคนที่ไม่ควรไปแหย่ให้ขุ่นเคืองจริงๆ ทว่า…แม่นางอาเป่ยช่างเก่งกาจไร้เทียมทานโดยแท้!

ฉู่โยวหนานกัดขนมเข้าปากคำโต เก่งกาจไร้เทียมทานงั้นรึ?! ฉู่โยวหยาง! เจ้ามันยอดเยี่ยมจริงๆ!

ครั้นหลิงเซียวก้าวเข้ามาในห้อง ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกและความกดดันมหาศาลที่แผ่พวยพุ่งเข้าใส่ เขารีบก้มหน้าประสานมือคารวะพลางรายงาน “ท่านอ๋อง พบตัวเด็กแล้วขอรับ”

“ปลอดภัยดีหรือไม่” ฉู่โยวหนานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ปลอดภัยดีทุกอย่างขอรับ ก่อนหน้านี้ถูกคนร้ายสับท้ายทอยจนสลบ ตอนนี้ฟื้นแล้ว ไม่มีอันตรายใดๆ”

“ดี! พาไปพักที่เรือนสวนนอกเมือง!” ฉู่โยวหนานสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง

“ขอรับ!” หลิงเซียวรับคำ ทว่ายังมิได้ถอยออกไป กลับเงยหน้าขึ้นมองซูเป่ย “ท่านอ๋อง ข้าน้อยยังมีอีกเรื่องจะรายงานขอรับ!”

ฉู่โยวหนานเห็นเพียงว่า สายตาที่หลิงเซียวมองนางนั้น ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสชื่นชมเหลือเกิน!

อาเป่ยผู้นี้! น่าจับไปขังไว้ในห้องลับเสียจริง!

ในใจของฉู่โยวหนานพลันบังเกิดความริษยาขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!

เขาได้ยินเสียงซูเป่ยบ่นพึมพำในใจ: เจ้านี่ประสาทปะเนี่ย? ไปกินรังแตนที่ไหนมา? เฮ้อ! เมื่อคืนยังมองว่าหล่ออยู่แท้ๆ ป่วยจิตขนาดนี้ใครจะไปทนไหว? ไม่ร้งไม่รักมันแล้ว! ขอถอนตัวจากการเป็นแฟนคลับ เลิกเป็นเมน ย้ายไปอยู่ฝ่ายแอนตี้เดี๋ยวนี้แหละ!

ฉู่โยวหนาน: เหมือนข้าจะได้ยินเสียงหัวใจตนเองแตกสลาย…

ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ได้ยินหลิงเซียวกล่าวว่า “ท่านอ๋อง เรื่องในวันนี้ ต้องยกความดีความชอบให้แม่นางอาเป่ยขอรับ!”

“อะไรนะ?!” ฉู่โยวหนานหันขวับไปมองซูเป่ยทันที ทว่ากลับเห็นนางกำลังขยิบตาส่งสัญญาณให้หลิงเซียวอย่างเอาเป็นเอาตาย พอเห็นเขามองมา นางก็รีบเอามือกุมหน้าผากแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

เขาได้ยินเสียงซูเป่ยร้องโอดครวญในใจ: ชิบหายแล้ว ชิบหายแล้ว! โป๊ะแตกจนได้!

“ท่านอ๋อง วันนี้คนร้ายจับเด็กเป็นตัวประกัน เกือบจะทำร้ายเด็กแล้ว เคราะห์ดีที่แม่นางอาเป่ยลงมือได้ทันท่วงที เด็กจึงปลอดภัย ส่วนคนร้ายขาดใจตายคาที่ขอรับ”

คำพูดของหลิงเซียวทำให้ฉู่โยวหนานตกตะลึงอีกระลอก หญิงสาวนิ้วมือเรียวบางคนนี้ หญิงสาวที่ตัวเตี้ยกว่าเขาตั้งช่วงศีรษะครึ่งคนนี้ หญิงสาวที่อุ้มแล้วเบาราวกับเด็กคนนี้เนี่ยนะ… ทำคนร้ายขาดใจตายคาที่?!

ซูเป่ยหันขวับกลับมาด้วยความกระอักกระอ่วน แสร้งปั้นหน้าถ่อมตนอย่างยิ่ง “ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ อาศัยจังหวะเหมาะ อาศัยมุมพอดีแท้ๆ!”

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!” ฉู่โยวหนานหันไปเค้นถามหลิงเซียวเสียงเข้ม

“แม่นางอาเป่ยเปี่ยมด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญ หลอกล่อคนร้ายยอมเอาตนเองเข้าแลกเป็นตัวประกัน พอเด็กรอดพ้นจากอันตรายแล้ว นางก็ใช้ปิ่นเงินแทงเข้าไปในรูจมูกของคนร้าย ทำให้คนร้ายขาดใจตายคาที่ขอรับ!” หลิงเซียวเล่าเน้นทีละคำ เว้นจังหวะอย่างมีน้ำหนักและเปี่ยมอารมณ์

ฉู่โยวหนานพลันรู้สึกเสียววาบไปถึงหว่างขา โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เมื่อคืนก่อน ดูเหมือนนางก็ถีบผ่าหมากใส่เขาไปทีหนึ่ง เคราะห์ดีที่ตนมือไวแท้ๆ!

เขาหันไปมอง ซูเป่ยกำลังส่งยิ้มแป้นแล้นไร้เดียงสาราวกับกระต่ายขาวตัวน้อย “เรื่องบังเอิญทั้งนั้นเจ้าค่ะ บังเอิญจริงๆ ไม่ได้วิเศษวิโสขนาดนั้นหรอก!”

เขาหันไปอีกทาง จิ่นอ๋องกำลังส่งสายตาเลื่อมใสเป็นประกายวิบวับ

เขาหันไปอีกด้าน หลิงเซียวก็ตาเป็นประกายไม่ต่างกันเลยสักนิด!

“เอ่อ…โยวหยาง ลายมือเจ้าขี้เหร่เกินไป ออกไปกินขนมเถอะ ข้าจะเขียนเอง!” ฉู่โยวหนานคว้าคอเสื้อด้านหลังของจิ่นอ๋องหมับ

“กินจนแน่นท้องไปหมดแล้ว แน่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ…” จิ่นอ๋องถูกหิ้วคอปลิวออกจากประตูไปราวกับลูกลิงตัวหนึ่ง

“แน่นนักก็ไปวิ่งสักสองรอบ!” ฉู่โยวหนานเอ่ยจบก็หันขวับไปมองหลิงเซียว ไม่เอ่ยคำใด ทว่าสายตากลับคมกริบดุดัน

หลิงเซียวยิ้มแหย “ข้าน้อยขอตัวขอรับ!”

ฉู่โยวหนานปิดประตูดังปัง แล้วสาวเท้ายาวๆ ตรงมายังโต๊ะหนังสือ ซูเป่ยรีบลุกขึ้นยืนคอย่นตัวหดราวกับนกกระทา ปั้นหน้าประจบสอพลอเต็มที่ “อากาศร้อนอบอ้าว ท่านอ๋องอยากดื่มอะไรหน่อยไหมเจ้าคะ? หรือจะรับไอศกรีมสักหน่อยดี?”

ทว่าในใจกลับคิดว่า: แม่เจ้าโว้ย ทำไมเจ้าบ้านี่หน้าดำเป็นก้นหม้อขนาดนั้น? ต้องโกรธที่ฉันแอบหนีออกไปแน่ๆ! ฉันต้องรีบชิ่งแล้ว!

ฉู่โยวหนานกดไหล่นางกลับลงไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยมือข้างเดียว “แปลตำราต่อ!”

ประกายเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตาของซูเป่ย “ท่านอ๋องยังไม่ได้เสวยมื้อเย็นเลยนี่เจ้าคะ…”

“ไม่หิว!” ฉู่โยวหนานเอ่ยพลางนั่งลง หยิบพู่กันจุ่มหมึก “เริ่มได้!”

ซูเป่ยตั้งสติแล้วอ่านต่อ “ม้ามมีท่อหนึ่งสาย รูปร่างประณีตโปร่งแสง…”

นางอ่านไปได้พักใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นว่าฉู่โยวหนานไม่ได้เขียนอักษรแม้แต่ตัวเดียว เอาแต่จ้องมองนางด้วยสายตาลุกโชน

“ท่านอ๋อง? ท่านอ๋องเจ้าคะ!” ซูเป่ยรีบลุกขึ้น ปรี่ไปด้านหลังเขาเหมือนลูกหมาประจบ ยกสองมือขึ้นบีบนวดไหล่ให้ “บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ คราวหน้าถ้าจะออกไป บ่าวสัญญาว่าจะขออนุญาตก่อน แล้วค่อยกลับมารายงานทีหลังแน่นอนเจ้าค่ะ!”

ไม่รู้ทำไม พอนางลงมือนวด ความขุ่นเคืองในใจของฉู่โยวหนานก็ค่อยๆ สลายไป ทั้งยังรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด

“ลงน้ำหนักอีกนิด!”

“ได้เลยเจ้าค่ะ!”

“แรงเกินไปแล้ว แรงเกินไปแล้ว!”

“ได้เลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวเบามือลง!”

ด้านนอกประตู จิ่นอ๋องกับหลิงเซียวหันมาสบตากันเลิ่กลั่ก ถึงจะไม่เคยกินเนื้อหมู แต่อย่างน้อยก็เคยเห็นหมูวิ่งมาบ้างละวะ สองคนนี้…อยู่ๆ ก็หวานชื่นสนิทสนมกันถึงขั้นนี้เชียวหรือ?

ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าพลันเห่อแดงขึ้นมาพร้อมกันทันที

“รีบไปเร็วเข้า!” หลิงเซียวหมุนตัววิ่งแน่บ

“คุณพระช่วย!” จิ่นอ๋องก็หมุนตัววิ่งตามไปติดๆ

ภายในห้อง ฉู่โยวหนานแอบยกยิ้มมุมปาก คิดจะแย่งผู้หญิงกับอ๋องผู้นี้งั้นหรือ พวกเจ้ายังอ่อนหัดเกินไป!

นวดอยู่ตั้งนานจนมือของซูเป่ยเริ่มเมื่อยล้า ทว่าฉู่โยวหนานก็ไม่มีทีท่าจะบอกให้หยุดเสียที ในใจจึงอดบ่นไม่ได้: เจ้าบ้านี่เอาใจยากชะมัด ก็แค่ออกไปข้างนอกนิดเดียว ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเหลวไหลเสียหน่อย แถมยังช่วยสะสางเรื่องใหญ่ให้เขาอีก ไม่ให้เงินรางวัลสักแดงเดียว ชิ!

ฉู่โยวหนานแอบกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม “พอแล้ว ไปนั่งเถอะ”

“เจ้าค่ะ!” ซูเป่ยรับคำอย่างว่าง่าย พลางบีบนวดมือที่เมื่อยล้าของตนเองแล้วเดินกลับไป

ทว่ามือใหญ่คู่หนึ่งกลับคว้าดึงนางย้อนกลับไปอย่างกะทันหัน จากนั้นก็กุมมือเล็กของนางเอาไว้ ช่วยบีบนวดให้อย่างพอเหมาะพอดี น้ำเสียงของเขาก็นุ่มนวลอ่อนโยนลง “เรื่องอันตรายเช่นนี้ คราวหน้าเจ้าอย่าไปอีกเป็นอันขาด!”

“เจ้าค่ะ” ซูเป่ยรับคำเรียบๆ ทว่าในใจกลับรู้สึกสับสนปนเป

ในปี ค.ศ. 3050 ผู้หญิงถูกใช้งานเยี่ยงผู้ชาย ผู้ชายถูกใช้งานเยี่ยงลา เพิ่งจะเริ่มเดินเตาะแตะได้ก็ต้องหัดจับมีดแล้ว จะมีใครมาคอยบอกว่าอันตรายเกินไปกันล่ะ ตอนฉันอายุแปดขวบ ซอมบี้เริ่มระบาดครั้งใหญ่ ฉันจึงยังจำได้ว่ามนุษย์ในยามปกติเป็นเช่นไร ส่วนเด็กๆ ที่เกิดหลังปี 3050 ล้วนคิดว่านั่นคือชีวิตที่มนุษย์พึงเป็นมาแต่แรกทั้งนั้น

มือคู่นี้ ช่างอบอุ่นเหลือเกิน

ฉู่โยวหนานได้ยินความขื่นขมในใจนาง หัวใจพลันกระตุกวูบ ก่อนจะดึงนางเข้าสู่อ้อมอกแล้วรวบกอดไว้แน่น “อาเป่ย เข้าวังไปกับข้าดีหรือไม่”

“เข้าวังหรือเจ้าคะ ไปทำไมกัน” ซูเป่ยรู้สึกงุนงงสับสนไปหมด ทั้งยังกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย

ทว่ากลับได้ยินเขาเอ่ยเรียบๆ “ข้าจะไปทูลขอเสด็จพ่อเสด็จแม่ ให้ทรงอนุญาตให้เจ้ามาเป็นชายารองของอ๋องผู้นี้”