บทที่ 56 ความหึงหวงแผ่ซ่าน

ทว่าหลิงเซียวกลับมองไม่เห็น เขายิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่ นี่มันยอดดวงใจคนใหม่ของท่านอ๋องเชียวนะ! หากเส้นผมร่วงไปสักเส้น มีหวังได้หัวหลุดจากบ่ากันพอดี!

“อาเป่ย! อย่าเหลวไหล! รีบถอยกลับมาเร็ว!” เขาร้องตะโกนอย่างร้อนรน

ชายคนนั้นเห็นผู้นำกลุ่มใส่ใจสตรีผู้นี้ถึงเพียงนั้น ในใจก็ยิ่งกระจ่างแจ้ง ดูท่ามูลค่าของนางคงสูงกว่าเด็กคนนี้เสียอีก หากเปลี่ยนเอานางมาเป็นตัวประกัน เขาก็ได้ทั้งหนีเอาตัวรอด ได้ทั้งความสุขสม แค่นี้ก่อนตายก็นับว่ากำไรเห็นๆ แล้ว!

“เอาบันไดมาให้นาง!” ชายคนนั้นตะโกนลั่น มีดยังคงจ่ออยู่ที่คอหอยเด็ก

ซูเป่ยรีบหันไปขยิบตาให้หลิงเซียว “รีบเอาบันไดมาสิเจ้าคะ!”

หลิงเซียวเฉลียวฉลาดปานใด อยู่ข้างกายคอยดูสีหน้าฉู่โยวหนานทุกเมื่อเชื่อวัน เพียงเห็นสายตาของซูเป่ย เขาก็เอะใจทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ อาเป่ยต้องมีแผนสำรองไว้แน่!

จริงด้วย! รอให้หมอนั่นวางเด็กลง นางค่อยปีนขึ้นไป จากนั้นอาศัยจังหวะนั้นพวกเขาก็จู่โจมรวบตัวคนร้ายในคราวเดียว!

“เอาบันไดมา เอาบันไดมาเร็ว!” อารมณ์ของหลิงเซียวผ่อนคลายลงไม่น้อย

ทว่าพอบันไดเพิ่งพาดกับขอบกำแพง ซูเป่ยก็ก้าวขาปีนขึ้นไปเสียแล้ว “อย่าทำร้ายลูกข้านะ! ข้าจะขึ้นไปแลกตัวกับเขาเดี๋ยวนี้แล้ว!”

“อาเป่ย!” หลิงเซียวร้องลั่นอีกหน ทันใดนั้นก็มีคนตบไหล่เขาเบาๆ พอหันไปมองก็ถึงกับชะงัก “จิ่น…จิ่น…”

“จิ๊! เรียกสนิทสนมปานนั้นทำไมกัน? จิ่นอ๋อง ไม่ใช่จิ่นจิ่น!” จิ่นอ๋องทำแก้มป่องเป็นซาลาเปากลอกตาใส่เขา จากนั้นก็มองไปทางนั้นราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก “ไม่ต้องห่วง รอดูการแสดงชั้นยอดได้เลย!”

หลิงเซียวพูดไม่ออก ได้แต่มองซูเป่ยปีนขึ้นไปบนสันกำแพง แล้วรับเด็กมาจากมือของชายคนนั้น

“ท่านจอมยุทธ์! พาเด็กไปด้วยคงหนีไปได้ไม่ไกล พวกเราทิ้งเด็กไว้ดีกว่านะเจ้าคะ!” ซูเป่ยทอดสายตามองชายคนนั้นหวานหยดย้อย

ชายคนนั้นเคลิบเคลิ้มล่องลอยไปทันที แม่นางน้อยคนนี้ยินยอมจะไปกับเขาเองรึ? จิ๊ๆ ท่าทางจะเร่าร้อนไม่เบา! งานนี้คงได้สำราญจนตายคาอกแน่!

เขารีบตวาดใส่คนข้างล่าง “ถอยไปให้หมด! ถอยไปให้ไกลสักหนึ่งลี้!”

“ถอยไปให้ไกลหนึ่งลี้!” ซูเป่ยพูดเลียนเสียงตามเป็นนกแก้วนกขุนทอง

มุมปากของหลิงเซียวกระตุก อาเป่ยคนนี้ ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!

พวกทหารในจวนต่างมองเขาเพื่อรอคำสั่ง หลิงเซียวสบตากับซูเป่ยอีกครั้ง พอยืนยันความมั่นใจจากสายตานางซ้ำอีกรอบ เขาก็กัดฟันสั่ง “ถอย!”

พรึ่บพรั่บ ชั่วพริบตาลานบ้านก็ว่างเปล่า ด้านนอกกำแพงก็ร้างผู้คน แม้คนพวกนี้จะไม่ได้ถอยไปไกลถึงหนึ่งลี้จริงๆ แต่ก็เกินกว่าครึ่งลี้แน่ ในเวลาสั้นๆ คงบุกเข้ามาไม่ทัน

ชายคนนั้นเลิกคิ้วให้ซูเป่ย แววตาฉายประกายหื่นกระหาย จากนั้นจึงเอ่ย “แม่นางน้อยลงไปก่อน!” แล้วเขาก็ยกบันไดไปพาดไว้ด้านนอกกำแพง

“ได้เจ้าค่ะท่านจอมยุทธ์!” ซูเป่ยประคองเด็กวางไว้บนสันกำแพงอย่างมั่นคง จากนั้นจึงค่อยๆ ไต่บันไดลงไป ท่วงท่าย่างก้าวอ่อนช้อยบอบบางราวกับดอกไม้น้อยที่น่าทะนุถนอม

ชายคนนั้นเห็นสะโพกพลิ้วไหวบิดส่ายไปมาของนาง ในใจก็ยิ่งลิงโลด สายตาแทบจะเปลื้องผ้านางจนเปลือยเปล่า ราวกับเห็นภาพนางยอมสยบอยู่ใต้ร่างของตนเรียบร้อยแล้ว

เขาหรี่ตาลง แล้วกระโดดตามลงไปทันที

“เฮ้อ! ทำอย่างไรดีเล่าขอรับ? ท่านว่าอาเป่ยจะทำอะไรกันแน่?” หลิงเซียวร้อนใจแทบตาย หากชายคนนั้นแตะต้องนิ้วมือของซูเป่ยแม้แต่นิ้วเดียว เกรงว่านิ้วของเขาเองคงถูกท่านอ๋องสับทิ้งแน่!

จิ่นอ๋องกลับเชิดคางขึ้นถาม “คนของเจ้าทิ้งอาวุธไว้แถวนอกกำแพงบ้างหรือไม่?”

“อาวุธหรือขอรับ? หือ?” หลิงเซียวหน้าเหวอ “จะทิ้งอาวุธไว้ให้คนร้ายทำไมกัน?”

จิ่นอ๋องพลันหน้าดำครึ้มทันที “นี่เจ้าคิดจะให้นางสู้ด้วยมือเปล่าเรอะ…เฮ้อ ช่างเถอะ! ประเดี๋ยวเจ้าก็กินให้อิ่มดื่มให้อร่อยเตรียมตัวตายได้เลย!”

ในยามนี้ จิ่นอ๋องเพิ่งตระหนักได้ว่า สตรีบอบบางคนหนึ่งจะไปรับมือบุรุษกำยำได้อย่างไร ยิ่งไม่มีอาวุธ เกรงว่าจะต้องเสียเปรียบเป็นแน่! เขาเคยรับปากไว้แล้วนะว่าเส้นผมของนางต้องไม่ร่วงไปแม้แต่เส้นเดียว!

จิ่นอ๋องจึงรีบวิ่งไปทางนั้นทันที

เมื่อเห็นซูเป่ยย่อตัวลง ชายคนนั้นก็ก้มตัวหมายจะโผเข้าไปกอดนาง ขนทั่วร่างของจิ่นอ๋องและหลิงเซียวพลันลุกชันขึ้นมาพร้อมกัน

ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ทั้งสองกลับเห็นชายคนนั้นหงายหลังล้มตึงลงไปต่อหน้าต่อตา

“เกิดอะไรขึ้น?!” หลิงเซียวอุทานเสียงเบาแล้วรีบพุ่งตัวเข้าไป จิ่นอ๋องเองก็รีบตามไปติดๆ

ครั้นเข้ามาใกล้ ทั้งสองถึงได้เห็นว่าซูเป่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน นางทำหน้าขยะแขยงขณะก้มมองชายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น พอเห็นพวกเขามาก็ร้องเรียกทันที “องครักษ์หลิง! รีบมาช่วยบ้าวดึงออกหน่อยเจ้าค่ะ!”

ทั้งสองมองตามนิ้วมือของนาง จึงเห็นว่าในรูจมูกของชายคนนั้นมีปิ่นเงินเสียบคาอยู่ โผล่ออกมาเพียงส่วนหัวเท่านั้น คาดว่าคงทะลวงเข้าไปถึงสมองแล้วกระมัง

น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

“ช่วยบ่าวหน่อยสิเจ้าคะ! มีแต่เลือดทั้งนั้น บ่าวไม่อยากให้มือเปรอะ!” ซูเป่ยยู่ปาก “จริงสิ เด็กอยู่บนกำแพง พวกท่านรีบไปอุ้มลงมาเร็วเข้า!”

หลิงเซียวประสานมือคารวะนางด้วยความเลื่อมใสยิ่ง ใช่ว่าเขาจะสู้ชายคนนั้นไม่ได้ เพียงแต่กังวลว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเด็ก ไม่นึกเลยว่าซูเป่ยจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

ซูเป่ยแอบเบะปากในใจ แทงซอมบี้ก็ใช้ท่านี้นี่แหละ แทงมาเป็นร้อยเป็นพันหน เชี่ยวชาญระดับมืออาชีพอยู่แล้ว!

เมื่อปิ่นถูกดึงออกมา ซูเป่ยก็ยังคงทำหน้าพะอืดพะอม มีทั้งน้ำมูกทั้งคราบเลือดเกรอะกรังแบบนี้ จะเอาไปปักต่อได้อย่างไรกัน?

หลิงเซียวรีบเอ่ย “แม่นางอาเป่ย เรื่องในวันนี้ข้าน้อยจะรายงานต่อท่านอ๋องอย่างแน่นอน ปิ่นเงินแค่อันเดียวไม่นับเป็นกระไร ท่านอ๋องต้องปูนบำเหน็จปิ่นทองปิ่นหยกให้เจ้าแน่!”

ซูเป่ยเบะปาก “ไม่เอาเจ้าค่ะ! ปิ่นทองนิ่มเกินไป ส่วนปิ่นหยกก็ทื่อเกินไป เอามาใช้ประโยชน์สู้ปิ่นเงินไม่ได้หรอก!”

พอนางพูดจบ ก็ปล่อยผมสยายเดินลอยชายจากไปอย่างผึ่งผาย ทั้งยังไม่ลืมกวักมือเรียกจิ่นอ๋อง “จะไปหรือไม่เพคะ? จะแปลหนังสือต่อไหม? หากตกเย็นส่งงานไม่ได้อย่ามาโทษบ่าวนะ!”

จิ่นอ๋องรีบสาวเท้าตามไป ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส “อาเป่ย อาเป่ย! ไฉนเจ้าถึงได้เก่งกาจปานนี้?”

“เรื่องขี้ผงน่าเพคะ! หมอนั่นไม่ทันระวังตัว บ่าวบอกว่าข้อเท้าแพลง เจ้าทึ่มนั่นก็คิดจะเข้ามากอด ฮ่าๆ รูจมูกดำๆ เบ้อเริ่มเทิ่ม เป้าหมายใหญ่ขนาดนั้น เล็งง่ายจะตายไป!”

หลิงเซียวได้แต่ยืนอึ้งท่ามกลางสายลม แม่นางอาเป่ยดูไม่เหมือนสาวใช้ธรรมดาๆ เลยสักนิด!

ย่อมไม่อาจปล่อยให้นางปล่อยผมสยายเดินกลับจวนได้ หลิงเซียวจึงรีบควักเงินส่วนตัวไปซื้อปิ่นเงินริมทางมาให้นางอันหนึ่ง ทั้งยังไหว้วานให้แม่ค้าขายปิ่นช่วยเกล้าผมให้นางเสียใหม่

ครั้นฉู่โยวหนานกลับมา ก็เห็นซูเป่ยและจิ่นอ๋องกำลังนั่งเรียบร้อยอยู่ที่โต๊ะ คนหนึ่งอ่าน คนหนึ่งเขียน

จิ่นอ๋องเหลือบมองเขาอย่างร้อนตัว พอเห็นใบหน้ามืดครึ้มของอีกฝ่าย ก็เริ่มลนลานขึ้นมาทันที “พี่…พี่สาม วันนี้ข้าปวดท้องน่ะ ก็เลยเริ่มช้าไปหน่อย”

ฉู่โยวหนานเดินเข้าไป มองตัวอักษรที่เพิ่งเขียนไปได้เพียงบรรทัดเดียวแล้วเลิกคิ้ว “ช้าไปหน่อยรึ?”

“เอ่อ…ขนมที่อาเป่ยทำมันอร่อยเกินไป ข้าก็เลยกินเยอะไปนิด เข้าห้องน้ำไปตั้งหลายรอบ เพิ่งเริ่มเขียนได้ประเดี๋ยวเดียวนี่เอง แหะๆ!” จิ่นอ๋องหัวเราะแก้เก้อ แต่เมื่อเบนสายตาไปมองซูเป่ย แววตากลับปิดบังความกระตือรือร้นชื่นชมไว้ไม่อยู่

ใบหน้าของฉู่โยวหนานยิ่งดำทะมึนลงไปอีก เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้มีใจให้เซวียจิ่นหรงหรอกรึ? ไฉนถึงได้ดูกระตือรือร้นกับซูเป่ยถึงเพียงนี้?

สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ตัวซูเป่ย เมื่อเช้านางไม่ได้เกล้าผมทรงนี้นี่นา ปิ่นปักผมก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อันนี้ คลาดสายตาไปแค่วันเดียว ทำไมถึงเปลี่ยนไปหมดเลยเล่า?!

“พวกเจ้าสองคนอยู่ที่ศาลาหลิงเฟิงทั้งวันเลยรึ?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดั่งห้วงน้ำลึก

“พ่ะย่ะค่ะ!” “เจ้าค่ะ!”

“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” “ใช่แล้วเจ้าค่ะ!”

ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

ฉู่โยวหนานแทบอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมา แค่เวลาเพียงครึ่งวัน ไฉนสองคนนี้ถึงได้รู้ใจเข้าขากันดีขนาดนี้ไปได้?!