บทที่ 55 ปล่อยลูกข้าไป

ทหารประจำจวนรวมพลกันอยู่ที่เรือนหลัง ซูเป่ยจึงพาจิ่นอ๋องแอบย่องเข้าไป จากนั้นก็ลอบเข้าไปในเรือนนอนของทหาร ขโมยชุดออกมาได้สองชุด

"นี่จะทำอะไรน่ะ" จิ่นอ๋องย่นจมูก มองชุดผ้าหยาบด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มทน

ทว่าซูเป่ยกลับกลอกตาใส่ "หากท่านอ๋องไม่อยากไป ก็นั่งรอข้าอยู่ที่นี่สิเจ้าคะ!"

มีหรือที่จิ่นอ๋องจะยอม เขากางแขนออกทันที "ข้าเปลี่ยนก็ได้! แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใช่หรือไง รีบมาผลัดให้เปิ่นหวังเร็วเข้า!"

ซูเป่ยยิ่งทำหน้าเอือมระอา "แม้แต่เสื้อผ้าท่านยังใส่เองไม่เป็นอีกหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าไปเปลี่ยนที่ห้องข้างๆ ก่อน ท่านก็ค่อยๆ คลำไปคนเดียวแล้วกัน หากตามไม่ทันก็รอข้าอยู่ที่นี่!" พูดจบ นางก็วิ่งพรวดพราดออกไป

นางไม่อยากให้จิ่นอ๋องตามไปด้วยสักนิด ดูท่าทางคุณชายนุ่มนิ่มบอบบางขนาดนั้น ถึงเวลาคงไม่พ้นกลายเป็นตัวถ่วงนางแน่!

จิ่นอ๋องมองตามแผ่นหลังของซูเป่ยแล้วเบะปาก "สาวใช้จวนพี่สามอวดดีถึงขนาดนี้เชียวหรือ พี่สามนี่ตามใจสตรีเกินไปแล้วกระมัง! ไม่ได้การ! ข้าต้องเรียนรู้ไว้บ้าง วันหน้าจะได้ตามใจจิ่นหรงเช่นนี้!"

เขาบ่นพึมพำพลางถอดชุดหรูหราของตนออกเอง พอสวมชุดผ้าหยาบจนเรียบร้อย ถึงค่อยออกไปตามหาซูเป่ย

ซูเป่ยกำลังคิดจะแอบย่องตามหลังพวกทหารออกไป จู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่เข้าให้ พอหันขวับไปมอง ก็พบว่าเป็นจิ่นอ๋องนั่นเอง

"อืม! ก็แต่งตัวเข้าท่าดีนี่เจ้าคะ! วันหลังต้องหัดดูแลตัวเองเสียบ้าง!" ซูเป่ยเอ่ยลอยๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหัวแถว

จิ่นอ๋องเบะปาก ดูแลตัวเองรึ อ๋องอย่างข้ายังต้องดูแลตัวเอง แล้วพวกสาวใช้กับเด็กรับใช้มิต้องอดตายกันหมดหรือไร

ด้านหน้า หลิงเซียวกำลังปล่อยคนออกจากจวน ซูเป่ยถึงได้เห็นว่า เขาดูเหมือนจะกำลังนับจำนวนคนและตรวจป้ายประจำตัวอยู่ด้วย

ฉิบหายแล้วสิ…

สมองนางแล่นปราด รีบกระซิบกระซาบข้างหูจิ่นอ๋องสองสามคำ

ใบหน้าของจิ่นอ๋องย่นยู่กลายเป็นซาลาเปา "ต้องถึงขั้นนี้เชียวหรือ"

"ถ้าท่านทำไม่ไหว ก็ไม่ต้องตามมาเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยกระซิบเสียงเบา

จิ่นอ๋องถลึงตาใส่ทันควัน "เป็นลูกผู้ชายจะบอกว่าไม่ไหวได้อย่างไรกัน?!"

จากนั้น ทั้งสองก็ฉวยจังหวะที่ทหารด้านหน้าไม่ทันระวัง สับสันมือใส่คนละทีจนสองคนนั้นสลบเหมือด แล้วรีบลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

"ที่แท้ท่านก็มีฝีมือเหมือนกันนี่เจ้าคะ!" ซูเป่ยเดิมทีนึกว่าจิ่นอ๋องจะเป็นพวกเหยาะแหยะไม่ได้ความ นึกไม่ถึงว่าสันมือนี้จะฉับไวเฉียบขาดไม่แพ้นางเลย!

ทั้งสองลากทหารไปซ่อนในมุมมืด ล้วงเอาป้ายประจำตัวของพวกเขามา พอเดินออกไปอีกครั้ง ก็เห็นหลิงเซียวกำลังเร่ง "พวกเจ้าสองคนน่ะ! เร็วเข้า! เหลือแค่พวกเจ้าสองคนแล้ว!"

ซูเป่ยก้มหน้าวิ่งเหยาะๆ เข้าไป ชูป้ายประจำตัวแกว่งผ่านหน้าหลิงเซียวแวบเดียว ก็ผ่านประตูออกไปได้อย่างราบรื่น

กรี๊ดเลย! อากาศข้างนอกนี่มันช่างสดชื่นจริงๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาขายตัวเฮงซวยแผ่นนั้น ให้ตายฉันก็ไม่อยากกลับเข้าไปอีกหรอกพับผ่า!

แต่ก็ไม่ถูกแฮะ เอ้อ อาหารการกินในจวนอ๋องก็ดีถมเถ แถมยังมีเวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวอีกสองคน จริงๆ ก็น่าอาลัยอาวรณ์อยู่เหมือนกัน!

ไม่คิดแล้วๆ! วันนี้ไม่ได้ออกมาเที่ยวเล่นเสียหน่อย!

นางกับจิ่นอ๋องแอบเดินตามทหารประจำจวนสองนายข้างหน้าไปเงียบๆ ภายนอกดูเหมือนกำลังเดินทอดน่องบนถนนใหญ่ ทว่าความจริงแล้วทุกคนต่างกำลังรุดหน้าเข้าใกล้จุดหมายอย่างเงียบเชียบ

ตลอดทางซูเป่ยตื่นตาตื่นใจจนแทบตาลาย ปกติติดตามคุณหนูสกุลโม่ออกมาข้างนอก ก็นั่งอุดอู้อยู่แต่ในรถม้า เดี๋ยวโผล่ตรงนั้นเดี๋ยวแวะตรงนี้ ไม่ได้เดินเที่ยวตลาดเลยสักนิด นางอยากจะออกมาเดินเล่นเปิดหูเปิดตาเองสักครั้งจริงๆ!

เดินไปได้พักใหญ่ จิ่นอ๋องก็ทำหน้ามุ่ยพลางบ่นว่า "ข้าเจ็บเท้า ไม่อยากเดินแล้ว!"

"งั้นก็ดีเลยเจ้าค่ะ! ท่านไปนั่งพักที่โรงน้ำชาฝั่งโน้นสักประเดี๋ยว แล้วค่อยไปรอข้าที่ประตูด้านหลัง มิเช่นนั้นข้าคงกลับเข้าไปไม่ได้แน่!" ซูเป่ยกล่าว

จิ่นอ๋องคลำที่เอวดู ถึงได้พบว่าไม่ได้พกถุงเงินติดตัวมา นึกขึ้นได้ว่าตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อครู่ลืมเรื่องนี้เสียสนิท เฮ้อ! ตัวเขาช่างดูแลตัวเองไม่เป็นเอาเสียเลย!

เขาจำต้องก้าวเท้าตามซูเป่ยต่อไป มิเช่นนั้นคงต้องยืนเซ่ออยู่ข้างถนนตั้งนานสองนาน ใส่เสื้อผ้าซอมซ่อพรรค์นี้ ใครเล่าจะดูออกว่าเขาเป็นถึงท่านอ๋อง?

เมื่อเดินมาถึงชานเมืองตรงจุดที่ผู้คนบางตา ทหารประจำจวนก็ไม่แยกย้ายกันเคลื่อนไหวอีก หัวหน้าคุมขบวนรวบรวมไพร่พลกว่าร้อยนาย มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านชาวนาหลังหนึ่งทันที

ซูเป่ยตั้งใจจะไปมุงดูเรื่องสนุกอยู่ด้านหน้า แต่ก็กลัวว่าจะมีคนจำตนเองได้ จึงจำใจตามพวกทหารไปล้อมสวนหลังบ้านเอาไว้

ไม่รู้ว่าเรือนด้านหน้าสถานการณ์เป็นเช่นไร แต่ผ่านไปไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงต่อสู้ฟาดฟันแว่วมาจากด้านหน้า จากนั้นภายในเรือนก็โกลาหลวุ่นวาย ฟังดูเหมือนมีคนวิ่งเตลิดมาทางนี้

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

ซูเป่ยเงยหน้าขึ้น มองกำแพงที่ไม่สูงเท่าใดนัก มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น นางถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก กระโดดพรวดเดียวคว้าขอบกำแพงไว้ได้ ยกขาตวัดอย่างคล่องแคล่ว แล้วปีนขึ้นไปด้านบนทันที

สองเดือนมานี้ออกกำลังกายมาไม่เลวเลยจริงๆ!

จิ่นอ๋องที่อยู่ด้านล่างมองจนตาค้าง รีบเอ่ยเตือนทันที "เจ้าลงมานะ! ข้างในเขาสู้กันอยู่ อันตรายจะตายไป!"

ซูเป่ยหันกลับไปยิ้มให้เขา "ท่านแอบอยู่ให้ดีๆ เถอะเจ้าค่ะ! ระวังอย่าให้โดนลูกหลงเข้าล่ะ ไม่อย่างนั้นกลับไปคงตอบคำถามไม่ถูกแน่!"

พอนางหันขวับกลับไป ก็กระโดดพรวดลงไปในลานเรือนทันที

ภายในลานกำลังตะลุมบอนกันชุลมุน มีทั้งคนที่วิ่งหนีและคนที่กำลังต่อสู้ ที่มุมกำแพงยังมีชายคนหนึ่งแบกกระสอบป่านเอาไว้…

อ๊ะ ไม่ใช่สิ! ไม่ใช่กระสอบป่าน! แต่เป็นเด็กคนหนึ่งที่สลบไสลไม่ได้สติ รูปร่างดูราวเจ็ดแปดขวบ สวมเสื้อผ้าสีเหมือนกระสอบป่านต่างหาก!

เป็นเด็กคนนี้นี่เอง!

ซูเป่ยรีบพุ่งเข้าไปอย่างว่องไว แต่กลับถูกใครบางคนคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้เสียก่อน "เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าน่ะ? อยากรนหาที่ตายหรือไง? ดาบกระบี่ไม่มีตานะ!"

"หืม? ใช้ได้นี่! ปีนข้ามมาเร็วขนาดนี้เชียว!" สายตาที่ซูเป่ยมองจิ่นอ๋องเจือแววชื่นชมขึ้นมาไม่น้อย ทว่าชั่วพริบตาถัดมา นางก็พลิกมือคว้าข้อมือเขาไว้ บิดแล้วผลักออกไปอย่างแรง จนจิ่นอ๋องเซถอยหลังไปสองสามก้าว

"อย่ามาเกะกะน่า!" ซูเป่ยทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว แล้วพุ่งตัวตรงไปยังชายที่แบกเด็กคนนั้นทันที

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นางคนเดียว ทหารประจำจวนหลายสิบนายต่างเข้าล้อมชายผู้นั้นไว้หมดแล้ว เขานั่งอยู่บนกำแพงพลางกวาดตามองกลุ่มคนที่คุมเชิงอยู่ด้านนอก ครั้นความอำมหิตแล่นพล่านขึ้นมา ก็ชักมีดสั้นจ่อคอหอยเด็กไว้ "ใครกล้าขยับ ข้าจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้!"

พวกทหารประจำจวนได้รับคำสั่งมาให้ช่วยเด็ก จึงไม่กล้าบุ่มบ่าม หลิงเซียวจึงตวาดเสียงกร้าว "หากเจ้ากล้าแตะต้องเด็กแม้แต่ปลายก้อย พวกข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นแน่!"

คำสั่งที่ชายผู้นี้ได้รับคือต้องจับตาดูเด็กคนนี้ไว้ให้ดี ห้ามปล่อยให้หนีรอดไปได้เด็ดขาด หากเกิดข้อผิดพลาด ศีรษะของเขาเป็นได้หลุดจากบ่า ตอนนี้ไม่ว่าจะยอมปล่อยตัวหรือไม่ เขาก็คงไม่อาจรอดพ้นความตายอยู่ดี!

"อย่างไรก็ต้องตายเหมือนกัน! สู้ลากคนไปตายเป็นเพื่อนด้วยดีกว่า!" ชายคนนั้นเหี้ยมเกรียมขึ้นมา หมายจะแทงมีดลงไปที่คอของเด็ก

"เดี๋ยวก่อน!" ซูเป่ยรีบโยนดาบในมือทิ้งพลางชูมือทั้งสองข้างขึ้น "อย่าแตะต้องเด็กนะ! มาจับตัวข้าไปแทน พวกเขาต้องยอมปล่อยเจ้าไปแน่ๆ!"

พอเสียงนางดังขึ้น สายตาทุกคู่ก็พลันจับจ้องมาที่นาง หลิงเซียวพลันตวาดเสียงต่ำ "อาเป่ย! เจ้าแอบตามมาได้อย่างไรกัน? เหลวไหลอะไรตรงนี้!"

ซูเป่ยไม่สนใจเขาเลยสักนิด แกล้งตีหน้าแสดงท่าทีใจสลายพลางเอ่ยขึ้น "ปล่อยลูกข้าไปเถอะ! ข้าจะยอมเป็นตัวประกันแทนเขาเอง!"

ด้วยเกรงว่าชายผู้นั้นจะไม่ยอมปล่อย นางจึงดึงปิ่นบนศีรษะออกจนหมด ปล่อยให้เรือนผมดำขลับทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง เผยโฉมความเป็นสตรีอย่างชัดเจน

ชายคนนั้นกวาดสายตามองสำรวจนางขึ้นๆ ลงๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "เจ้าเป็นแม่ของมันงั้นรึ?"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ! ลูกข้าเอ๋ย! ข้าอยากรีบมาเจอเขาให้เร็วขึ้น ถึงได้แอบปลอมตัวเข้ามาปะปนกับทหารพวกนี้…" ซูเป่ยพูดไปพลางปาดน้ำตาไปพลาง

หลิงเซียวส่งเสียงเอ็ดเบาๆ "อาเป่ย เจ้ารีบกลับไปเดี๋ยวนี้!"

พูดพลางขยับจะก้าวเข้ามา ทว่าซูเป่ยกลับสาวเท้าขึ้นหน้าไปอีกสองสามก้าวแล้ว นางเงยหน้ามองชายบนกำแพงด้วยท่าทางโศกเศร้าอาดูร "ขอเพียงท่านปล่อยลูกข้า ข้าจะยอมตามใจท่านทุกอย่าง!"

คำว่ายอมตามใจทุกอย่างทำให้ชายคนนั้นเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาทันควัน ซูเป่ยมีผิวพรรณเนียนละเอียดผุดผ่อง ใบหน้าจิ้มลิ้มเปล่งปลั่งแทบคั้นน้ำออกมาได้ ยามเหลือบมองเรือนร่างนั้นอีก ชายคนนั้นก็แทบอยากจะกดนางลงกับพื้นเสียเดี๋ยวนี้!

เมื่อเห็นประกายหื่นกระหายในดวงตาของชายคนนั้น ซูเป่ยก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แผนนี้ใช้กับผู้ชายได้ผลชะงัดทุกทีสิน่า!

ชายคนนั้นจึงหิ้วตัวเด็กขึ้นมาพลางตะคอก "เจ้าขึ้นมาก่อน!"

"ขะ…บ่าวปีนขึ้นไปไม่ไหวเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยแสร้งตีหน้าเป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอไร้เดียงสา

จิ่นอ๋องที่อยู่รั้งท้ายขบวนแอบหัวเราะคิก ปีนไม่ไหวอย่างนั้นหรือ? แม่นางคนนี้ปีนป่ายคล่องแคล่วยิ่งกว่าผู้ใดเสียอีก! คอยดูเถอะ เดี๋ยวชายคนนั้นคงได้ลิ้มรสผลกรรมอันโอชะเป็นแน่!