บทที่ 54 ท่านอ๋องหล่อเกินไปแล้ว

บ่าวรับใช้หกเจ็ดคนที่กำลังยืนคุยสัพเพเหระกันอยู่ พอเห็นฉู่โยวหนานเดินออกมาจากห้องก็พลันเงียบกริบลงทันที

ฉู่โยวหนานสาวเท้าเดินไปมาตรงหน้าพวกเขาอย่างช้าๆ สายตาคมกริบดุจตะขอเหล็กกล้ากวาดมองใบหน้าของทุกคนทีละคน ครู่หนึ่งสายตาของเขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่คนผู้หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "เจ้าอยู่ คนอื่นไปได้!"

ความหมายนี้ชัดเจนจนไม่อาจชัดเจนไปกว่านี้ ชายผู้นั้นทรุดตัวลงคุกเข่าทันที คนอื่นๆ กลัวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงรีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

ชายผู้นั้นนิ่งเงียบอยู่นานก็ยังไม่ยอมเปิดปาก จนกระทั่งผู้คนแยกย้ายกันไปหมด เขาจึงได้ยินเสียงทุ้มกังวานของฉู่โยวหนานดังขึ้น "เจ้าอยู่ในจวนนี้มากี่ปีแล้ว"

"เรียนท่านอ๋อง เจ็ดปีแล้วขอรับ บ่าวอยู่มาตั้งแต่เริ่มสร้างจวน…" ชายผู้นั้นดูสงบนิ่งยิ่งนัก ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "บ่าวรู้ตัวดีว่าละอายต่อท่านอ๋อง ยินยอมใช้ความตายเพื่อไถ่โทษ…"

พูดจบ เขาก็หันขวับ พุ่งตรงไปยังเสาตรงระเบียงทางเดินทันที

ทว่าเสียงเรียบเฉยของฉู่โยวหนานกลับทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักกึก "เจ้าตายไปแล้ว พวกมันจะปล่อยลูกชายเจ้าหรือ"

ชายฉกรรจ์ร่างหนาหยุดเท้า น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม เขาหันกลับมาทรุดตัวลงคุกเข่า แล้วค่อยๆ คลานมาตรงแทบเท้าของฉู่โยวหนาน โขกศีรษะลงกับพื้นรัวๆ "ท่านอ๋อง! บ่าวไม่ได้พูดเรื่องอื่นจริงๆ นะขอรับ! คนของพวกนั้นบอกว่าต้องการเรื่องลับในจวน บ่าวแค่บอกเรื่องที่ท่านอ๋องกับพระชายายังไม่ได้ร่วมหอกันเท่านั้น! ส่วนแผนผังการป้องกันอะไรนั่น บ่าวไม่มีทางเอาไปให้พวกมันเด็ดขาด! ขอท่านอ๋องโปรดช่วยลูกชายของบ่าวด้วยเถิดขอรับ ขอเพียงเขาปลอดภัย บ่าวจะยอมตายเพื่อไถ่โทษอย่างแน่นอน!"

"ลุกขึ้น!" ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงขรึม

ชายคนนั้นลุกขึ้น ก้มหน้ามองเห็นฝุ่นเต็มตัว จึงรีบถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง

"เจ้าชื่ออะไร" ฉู่โยวหนานถาม

ชายคนนั้นก้มหน้าตอบเสียงเบา "เฉินจงขอรับ"

"ถนัดสืบข่าวหรือ"

"ชอบคุยสัพเพเหระขอรับ…"

ฉู่โยวหนานกำลังคิดว่าหลังจากช่วยลูกชายของเขามาได้แล้วจะพาไปไว้ที่ใด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงในใจที่แสนจะกระดี๊กระด๊าของซูเป่ยดังขึ้น: ท่านอ๋องคนนี้ก็เท่ไม่เบานี่หว่า! นึกว่าจะไม่ดูดำดูดีแล้วสั่งตัดหัวเลยซะอีก! หล่อมาก หล่อสุดๆ ไปเลย!

เขาหันไปมอง ก็เห็นศีรษะเล็กๆ ตรงริมหน้าต่างหดกลับเข้าไป

มุมปากของฉู่โยวหนานยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า "เฉินจง ข้าจะส่งคนไปช่วยลูกชายของเจ้าเดี๋ยวนี้ ต่อไปให้ครอบครัวของเจ้าย้ายไปอยู่ที่ไร่นาของข้านอกเมือง คนที่นั่นจะปกป้องความปลอดภัยของพวกเขาเอง"

เฉินจงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึงเต็มเปี่ยม "ท่านอ๋อง… บ่าวทำความผิดร้ายแรงถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องยังปฏิบัติต่อลูกเมียของบ่าวเช่นนี้อีกหรือขอรับ…"

"ไม่ต้องพูดมากความ! ไว้ข้าจะจัดหาสถานที่ให้เจ้าเอง เจ้าแค่ใช้ความสามารถให้เต็มที่ก็พอ!" น้ำเสียงของฉู่โยวหนานฟังดูหนักแน่นทรงพลังยิ่งขึ้น คงเป็นเพราะรู้ว่ามีใครบางคนด้านบนกำลังชื่นชมเขาอยู่

เฉินจงรีบขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ ฉู่โยวหนานจึงเรียกกุ้ยจื่อเข้ามาแล้วสั่งการ "รวบรวมทหารประจำจวนหนึ่งร้อยนาย ให้หลิงเซียวพาพวกเขาไปช่วยลูกชายของเฉินจง!"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างผึ่งผาย ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่ ถึงได้เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ราวกับไก่แจ้ที่กำลังลำพอง

คำว่าไก่แจ้นี้ ก็เป็นความคิดในใจของซูเป่ยอีกนั่นแหละ เมื่อฉู่โยวหนานได้ยินคำนี้ ความภาคภูมิใจเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปในพริบตา มุมปากกระตุกเบาๆ ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

เมื่อเขากลับมาถึงห้องนอน ซูเป่ยก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นกำลังปูที่นอนให้เขา ทั้งยังแสร้งกล่าวอย่างเอาใจใส่อีกว่า "ไต่สวนมาทั้งคืน ท่านอ๋องนอนพักสักหน่อยค่อยไปค่ายทหารเถิดเจ้าค่ะ"

"ไม่ทันแล้ว ไปตักน้ำมาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ!" ฉู่โยวหนานคลึงขมับ พลางมองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างรำไร

เหอะๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานคงได้ทำงานหนักจนตายคาที่แน่! ซูเป่ยบ่นพึมพำในใจ

มุมปากของฉู่โยวหนานโค้งขึ้นเล็กน้อย ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ยัยเด็กคนนี้ กำลังเป็นห่วงเขาอยู่หรือ

อาหารเช้าเพิ่งจะยกขึ้นโต๊ะ ก็เห็นจิ่นหวังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก พอพ้นประตูก็รีบถามอย่างร้อนรนทันที "แปลตำราเสร็จหรือยัง"

"ยัง เหลืออีกไม่กี่หน้า" ฉู่โยวหนานชี้ไปที่สำรับอาหารบนโต๊ะอย่างเรียบเรื่อย "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม มากินด้วยกันสิ!"

"โธ่เอ๋ย ข้าจะมีกะจิตกะใจกินได้ยังไงกัน! หลายวันก่อนก็บอกว่าใกล้เสร็จแล้วๆ ข้านัดไว้ว่าจะเอาไปให้จิ่นหรงวันนี้นะ!" จิ่นหวังมีสีหน้ากระวนกระวายใจ

ซูเป่ยกลอกตาไปมาพลางเอ่ยขึ้น "ท่านอ๋อง เหลืออีกไม่กี่หน้าแล้ว ให้จิ่นหวังช่วยแปลดีหรือไม่เจ้าคะ"

ฉู่โยวหนานไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "ไม่ได้! วันนี้เจ้าต้องออกไปข้างนอกกับข้า!"

"หา?!" มุมปากของซูเป่ยกระตุกไปหลายหน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จิ่นหวังยู่ปากแสดงความไม่พอใจทันที "พี่สาม ท่านทำเกินไปแล้วนะ นางเป็นคนของท่าน ข้าไม่ทำอะไรนางหรอกน่า ท่านต้องขนาดนี้เลยหรือ พาสตรีไปค่ายทหาร ระวังพวกขุนนางตรวจการจะยื่นฎีกาเอาผิดท่านนะ!"

ฉู่โยวหนานไม่ได้คิดจะพานางไปค่ายทหารตั้งแต่แรก ที่บอกให้ไปด้วยกันก็แค่ความคิดชั่ววูบ เพราะเขาดันได้ยินว่ายัยเด็กคนนี้คิดจะแอบตามทหารในจวนไปช่วยลูกชายของเฉินจง แถมยังคิดว่ามันน่าตื่นเต้นเร้าใจอีกต่างหาก!

เรื่องอันตรายพรรค์นั้นน่ะหรือ นางเป็นเพียงเด็กสาวบอบบาง หากโดนลูกหลงจากคมหอกคมดาบขึ้นมาจะทำอย่างไร

เขาจึงเอ่ยทันควัน "วันนี้ข้าไม่ไปค่ายทหาร…"

ซูเป่ยก็เอ่ยออกมาพร้อมกับเขา "วันนี้บ่าวมีธุระเจ้าค่ะ…"

"ไม่อนุญาต!" ฉู่โยวหนานตัดบททันที

ในใจของซูเป่ยชิงชังเขาจนแทบกระอัก อยู่ที่นี่น่าเบื่อจะตายชัก อุตส่าห์มีโอกาสได้ไปดูการตีรันฟันแทงบ้าง ก็ยังไม่ยอมให้นางไปอีก ชีวิตนี้มันจะจืดชืดเกินไปแล้วนะ!

นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง อาศัยจังหวะที่จิ่นหวังอยู่ฝ่ายเดียวกับตนชั่วคราว จึงเอ่ยขึ้นอย่างลื่นไหล "ท่านอ๋อง เรื่องสำคัญทั้งชีวิตของจิ่นหวังจะล่าช้าไม่ได้นะเจ้าคะ ฝั่งท่านอ๋องมีหลิงเซียวอยู่แล้ว จะให้กุ้ยจื่อตามไปด้วยอีกคนก็ได้มิใช่หรือเจ้าคะ หากยังไม่พอ จิ่นหวังก็ส่งคนไปช่วยปรนนิบัติเพิ่มอีกสักสองคน จริงหรือไม่เจ้าคะ"

สายตาของนางเบนไปทางจิ่นหวัง

จิ่นหวังพยักหน้าหงึกๆ "พี่สาม วันนี้ข้าพาคนออกมาด้วยตั้งหกคน หากท่านอยากใช้ก็เอาไปให้หมดเลย ข้าขอแค่อาเป่ยคนเดียวพอ!"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หากฉู่โยวหนานยังไม่ยอมตกลง เกรงว่าคงต้องถูกจิ่นหวังผูกใจเจ็บเป็นแน่ เขาจึงได้แต่ตีหน้าขรึมเอ่ยว่า "เช่นนั้นเจ้ากับอาเป่ยก็แปลตำราอยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งสิ้น! แล้วคนของเจ้าทั้งหกคนนั่น ก็ให้ตามติดอย่าได้ห่างกาย!"

แม้จิ่นหวังจะดื้อรั้นเกเร แต่วิชาการต่อสู้ก็เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝน ต่อให้อาเป่ยแอบหนีไปจริงๆ ขอเพียงมีเขาอยู่ข้างกาย อย่างน้อยก็คงไม่ถูกใครรังแกจนย่ำแย่เกินไป

ซูเป่ยข่มความดีใจลิงโลดไว้สุดฤทธิ์ พลางค้อมศีรษะรับอย่างสงบนิ่ง ส่วนจิ่นหวังนั้นพยักหน้าหงึกๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร "พี่สามวางใจได้เลย! ข้าจะช่วยท่านปกป้องแม่นางอาเป่ยอย่างดี รอท่านกลับมาตอนค่ำ ผมนางจะไม่ร่วงสักเส้นเดียว!"

คราวนี้ จิ่นหวังไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวอีกต่อไป อยากจะรีบดึงตัวซูเป่ยไปแปลตำราเสียเดี๋ยวนี้

กว่าจะทนรอจนฉู่โยวหนานจากไปได้ จิ่นหวังก็คว้าแขนเสื้อของซูเป่ยไว้ทันทีพร้อมกับเอ่ยอ้อนวอน "อาเป่ยคนดี รีบไปกับข้าเร็วเข้า ข้ารอไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

ซูเป่ยตะลึงงัน ท่าทางแบบนี้ดูไม่เหมือนรีบไปแปลตำรา แต่เหมือนกำลังจะแอบไปทำเรื่องชั่วร้ายอะไรสักอย่างเสียมากกว่า

จิ่นหวังเอ่ยเร่งอีก "เร็วเข้าสิ พอแปลเสร็จแล้ว คืนนี้ข้าจะได้เอาไปมอบให้นางได้ไงล่ะ!"

"ตอนค่ำหรือเจ้าคะ มิใช่ตอนเที่ยงหรอกหรือ" ซูเป่ยจี้ตรงจุดสำคัญทันที

จิ่นหวังยิ้มแหย "ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่สามไม่เห็นเรื่องนี้สำคัญ ข้าก็เลยบอกเวลาให้เร็วขึ้นหน่อย ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางยอมให้เจ้าอยู่ต่อแน่!"

ซูเป่ยกลอกตาไปมา ริมฝีปากยกยิ้มกว้างขึ้น "เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ! แค่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็เสร็จแล้ว ไปกับบ่าวก่อนเจ้าค่ะ!"

"ไปไหนหรือ" จิ่นหวังทำหน้างุนงง

"ไปดูเรื่องสนุกเจ้าค่ะ!" ซูเป่ยเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก

นางได้ยินมาเต็มสองหูแล้วว่า ฉู่โยวหนานบอกว่าการระดมกำลังทหารจวนจำนวนมากเกรงจะทำให้ผู้คนตื่นตระหนก จึงสั่งให้พวกเขาทั้งหมดสวมชุดลำลอง กระจายกันไปกลุ่มละสองสามคน เวลานี้หากรีบตามไปที่ประตูด้านหลัง ย่อมต้องตามทันอย่างแน่นอน!