บทที่ 53 จับสายลับ

คุณหนูสกุลโม่ได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้มอย่างพออกพอใจขึ้นมาทันที จากนั้นจึงสบตากับมู่หวังเฟยอย่างผ่าเผย "ได้ยินมาว่าเช่อเฟยในจวนของท่านพี่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนกว่าแล้ว ไฉนท่านพี่ถึงมิได้ดูแลให้ดีเล่าเจ้าคะ หรือว่ามิได้ให้พวกนางดื่มยาห้ามครรภ์กัน ลูกอนุคลอดออกมาก่อนลูกภรรยาเอก เรื่องนี้มิใช่เรื่องน่าเชิดหน้าชูตานักหรอกนะเจ้าคะ!"

สีหน้าของมู่หวังเฟยพลันถอดสีลงทันควัน รีบเอ่ยแก้เกี้ยวกลับไปว่า "น้องหญิงไปได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากที่ใดกัน นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพ! มู่หวังทรงโปรดปรานข้าจะตายไป!"

คุณหนูสกุลโม่เม้มปากยิ้มอีกครา "เช่นนั้นหรอกหรือ ไม่ทราบว่าเขากวางอ่อนกับสั่วหยางในจวนของท่านพี่ยังมีพอใช้หรือไม่ ทางจวนอ๋องของเราน่ะมิได้ใช้หรอก วางทิ้งไว้เฉยๆ เสียเปล่าๆ หากทางท่านพี่มีไม่พอใช้ วันหน้าข้าจะส่งไปให้ท่านพี่สักหน่อยนะเจ้าคะ!"

บรรดาสตรีทั้งหลายต่างพากันหัวเราะคิกคัก เขากวางอ่อนกับสั่วหยางมิใช่ของที่กินแทนข้าวเสียหน่อย ยังจะมีพอใช้ไม่พอใช้อีก ชัดเจนว่ากำลังแซวว่ามู่หวังมีภรรยาน้อยมากเกินไป เกรงว่าไตคงจะทำงานไม่ไหวแล้วน่ะสิ!

ในใจของมู่หวังเฟยย่อมรู้ดี มู่หวังน่ะช่วงหัวค่ำไปคนหนึ่ง ช่วงดึกไปอีกคนหนึ่ง แต่กลับไม่เคยเวียนมาถึงนางเลย อุตส่าห์รอจนถึงวันขึ้นหนึ่งค่ำหรือสิบห้าค่ำที่เขาจะแวะมาสักหน อีกฝ่ายก็แทบไม่มีอารมณ์เสน่หากับนาง ต้องอาศัยสาวใช้ของนางแอบใส่เขากวางอ่อนกับสั่วหยางลงไปในน้ำแกงตั้งมากมาย ถึงได้ตั้งครรภ์ลูกคนนี้ขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด

คนนอกไม่ล่วงรู้ แต่นางน่ะร้อนตัวยิ่งนัก อารมณ์สนุกพลันมลายหายไปสิ้น จึงได้แต่รีบตัดบทอย่างลนลาน "ลำบากน้องหญิงต้องเป็นห่วงแล้ว! ไม่จำเป็นหรอก! เปิ่นเฟยมีนัดพบปะกับสหายสนิท คงไม่อยู่คุยสัพเพเหระกับน้องหญิงที่นี่แล้ว!"

กล่าวจบ นางก็พาคนของตนสะบัดหน้าจากไปทันที

บรรดาบุตรสาวอนุในศาลาต่างเริ่มส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจ "พระชายาซู่อ๋องคารมคมคายยิ่งนักเพคะ! มู่หวังเฟยถูกท่านพูดจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว!"

"มู่หวังผู้นั้นต้องอาศัยเขากวางอ่อนกับสั่วหยางช่วยพยุงไว้จริงๆ หรือเพคะ ข่าวคราวของพี่หญิงช่างรวดเร็วเสียจริง!"

คุณหนูสกุลโม่หันมาทางซูเป่ย พลางยิ้มบางๆ "อาเป่ย มานั่งสิ"

จากนั้นนางจึงเอ่ยกับเหล่าบุตรสาวอนุว่า "อย่าเห็นว่าข้ากับอาเป่ยมีฐานะเป็นนายบ่าวกันตามระเบียบ แท้จริงแล้วพวกเราสนิทสนมกันประหนึ่งพี่น้องเชียวนะ!"

หากหวังพึ่งตนเองละก็ เมื่อครู่นี้คงถูกมู่หวังเฟยเหยียบจมดินไปแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคำที่ซูเป่ยกระซิบข้างหูนางแท้ๆ

ช่างบังเอิญนัก คราวก่อนตอนที่คุณหนูสกุลโม่จัดงานเลี้ยงวันเกิด ซูเป่ยได้ยินสาวใช้ที่มู่หวังเฟยพามาแอบกระซิบกระซาบกัน พูดถึงเรื่องที่เช่อเฟยตั้งครรภ์แล้วระวังตัวแจ จะจัดการทำลายก็ทำไม่สำเร็จ ทั้งยังบอกว่าเขากวางอ่อนกับสั่วหยางเหลือไม่มากแล้ว เห็นทีช่วงนี้คงต้องหาซื้อเพิ่ม

ฟังแค่สองประโยคนี้ ซูเป่ยก็รู้แล้วว่าชีวิตความเป็นอยู่ของมู่หวังเฟยคงไม่ได้ดีเด่นอะไร คนพวกนี้นี่นะ ไฉนไม่หย่าๆ กันไปให้จบเรื่อง กลับต้องมายึดติดกับชื่อเสียงจอมปลอมพรรค์นี้อยู่ได้?

คราวนี้ เซวียจิ่นหรงจึงเอ่ยขึ้นบ้าง "ได้ยินจิ่นหวังบอกว่า ในจวนซู่อ๋องมีแม่นางอาเป่ยอยู่ผู้หนึ่ง ฝีมือทำขนมยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทั้งยังทำของที่เรียกว่าไอศกรีมได้ด้วย ซ้ำยังอ่านหนังสือของชาวเหมียวออก วันนี้ได้พบตัวจริง ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

ซูเป่ยได้แต่ยิ้มแห้ง เกรงว่าคุณหนูสกุลโม่จะเกิดโทสะแล้วพาลมาอาละวาดทุบตีข้าวของอีก ทว่าเวลานี้พระชายากำลังต้องพึ่งพาเธอช่วยกู้หน้า จึงกล่าวขึ้นว่า "นั่นย่อมแน่นอน ได้ยินคนทางบ้านข้าบอกว่า แต่ก่อนครอบครัวของอาเป่ยก็รับราชการ เพียงแต่ไปล่วงเกินผู้ใดเข้า ทั้งตระกูลจึงพลอยเดือดร้อน มิเช่นนั้นนางก็คงเป็นคุณหนูในตระกูลขุนนางคนหนึ่งเหมือนกัน!"

เซวียจิ่นหรงเป็นคนไม่ถือสาเรื่องฐานะบรรดาศักดิ์ที่สุดอยู่แล้ว เพียงคิดว่าซูเป่ยสามารถแปลตำราพิสดารเล่มนั้นให้นางได้ ก็รู้สึกเลื่อมใสชื่นชมเป็นพิเศษ

ทั้งสองสบตากันข้ามโต๊ะแล้วอมยิ้มให้กัน

มู่หวังเฟยผละจากตรงนั้นไป ก็หมดอารมณ์จะร่วมงานเลี้ยงต่อ รู้สึกเพียงว่าทุกคนต่างมองนางด้วยรอยยิ้มเยาะ คล้ายกับกำลังหัวเราะเยาะนางอย่างไรอย่างนั้น

นางรีบพาสาวใช้สองคนกลับจวน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล คนสนิทข้างกายนางสองคนนี้ไม่มีทางนำเรื่องไปบอกผู้อื่นแน่ เช่นนั้นในเรือนของนางจะต้องมีหนอนบ่อนไส้เป็นแม่นมั่น!

นางจึงเรียกคนทั้งเรือนมารวมตัวกัน ให้ต่างคนต่างชี้ตัวและแฉกันเอง ในที่สุดก็จับคนที่ต้องสงสัยว่าเป็นสายลับได้สองคน ทำเอาคนในเรือนตื่นตระหนกขวัญผวากันไปหมด

ทว่า ทางฝั่งจวนซู่อ๋องเองก็กำลังสืบหาหนอนบ่อนไส้อยู่เช่นกัน

ซูเป่ยกลับจวนพร้อมกับคุณหนูสกุลโม่หลังงานเลี้ยงเลิกรา สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ฉู่โยวหนานกลับมาที่ตำหนักโบตั๋น พระชายานึกว่าเขาจะมาเอาความ ทว่าฉู่โยวหนานกลับมิได้ว่ากระไร เพียงแค่สนทนาสัพเพเหระสองสามคำเท่านั้น นางเองก็ร้อนตัวจนทนไม่ไหว จึงรีบส่งตัวซูเป่ยให้ตามฉู่โยวหนานไปยังศาลาหลิงเฟิง ถึงได้พอจะเบาใจลงได้บ้าง

ความจริงแล้ว พ่อบ้านในจวนสืบสวนหาสาเหตุของเพลิงไหม้ ในที่สุดทุกคนต่างบอกว่าตอนนั้นมีเพียงซูเป่ยกับพระชายาที่อยู่ในเหตุการณ์ ฉู่โยวหนานจึงตั้งใจจะมาซักถามด้วยตนเอง ทว่าเขากลับได้ยินเสียงในใจของซูเป่ยลอยมา: ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง เรื่องที่คุณ 'ไร้น้ำยา' น่ะแพร่สะพัดไปถึงข้างนอกหมดแล้ว เลิกเล่นตัวได้แล้วน่า รีบไปปั๊มลูกกับพระชายาซะทีเถอะ ไม่งั้นได้ขายหน้าไปทั่วทั้งเมืองหลวงแน่!

ประเด็นสำคัญ! ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้!

แพร่สะพัดไปถึงข้างนอกแล้วงั้นหรือ!

ในจวนมีหนอนบ่อนไส้!

คนในจวนอ๋องต่างรู้ดี แม้ท่านอ๋องจะมีความเมตตา แต่เกลียดชังคนที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาเป็นที่สุด แต่ก่อนเคยมีคนแอบเข้าไปขโมยแผนที่การวางกำลังทหารในห้องหนังสือของท่านอ๋อง จุดจบของคนผู้นั้นเรียกได้ว่าอนาถแท้ ร่างกายถูกโบยตีจนแทบไม่เหลือเนื้อดีอยู่เลย

ดังนั้นไส้ศึกผู้นี้ หากมิใช่ถูกเงินก้อนโตซื้อตัวไป ก็คงถูกเอาคนในครอบครัวมาข่มขู่บีบบังคับ

เรื่องสาเหตุเพลิงไหม้จึงถูกพักไว้ชั่วคราว ฉู่โยวหนานเริ่มสืบสวนจากคนในเรือนของตนเองก่อน โดยสั่งให้บ่าวไพร่ทั้งหมดมารวมตัวกันที่ชั้นล่าง ส่วนเขานั่งรออยู่อย่างเงียบๆ ในห้องหนังสือบนชั้นสอง

ซูเป่ยเกาะขอบหน้าต่างชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกลับส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจกันได้ ช่างแปลกตายิ่งนัก

"กลับมานี่!" ฉู่โยวหนานเอ่ยเสียงขรึม

ซูเป่ยเดินคอตกกลับมา ยืนอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือ พลางฝนแท่งหมึกอย่างกระแทกกระทั้น แสดงออกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์บ่จอย

ฉู่โยวหนานเพียงปรายตามองอย่างเรียบเฉย มิได้ส่งเสียงอันใด นางชะโงกหน้าผลุบๆ โผล่ๆ เช่นนั้น คนข้างนอกอาจจะเกิดความระแวงจนพูดจาเฉไฉไปเรื่องอื่นก็เป็นได้

เสียงจ้อกแจ้กแว่วมาแต่ไกล ฟังไม่ได้ศัพท์ว่าพูดคุยเรื่องใดกันบ้าง ทว่าฉู่โยวหนานกลับได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ในจวนมีคนทรยศงั้นหรือ? จะเป็นใครกันแน่? เฉินเอ้อร์คนกวาดลานท่าทางมีพิรุธลับๆ ล่อๆ จะใช่เขาหรือเปล่านะ?"

"ไม่รู้ว่าท่านอ๋องทำสิ่งใดหาย ข้าก็แค่แอบชิมไอศกรีมไปช้อนเล็กๆ ช้อนเดียวเอง คงไม่นับว่าเป็นคนทรยศหรอกกระมัง?"

"วันที่ไฟไหม้ ลู่จิ่วหายหัวไปตั้งนาน ไม่ใช่ว่าแอบไปส่งข่าวหรอกนะ?"

"ไข่ดาว! อร่อยจัง! ฮิๆ ไม่รู้ว่าแม่นางคนนั้นจะแบ่งให้กินอีกเมื่อไร!"

ฉู่โยวหนานเหลือบสายตาขึ้นมอง ซูเป่ยกำลังฝนแท่งหมึกจนแหว่งหายไปเกือบครึ่งด้วยท่าทางฮึดฮัด เขาเบ้ปากพลางนึกเสียดายของ "ไปเถอะ ให้พวกนั้นแยกย้ายกันได้ แล้วบอกให้กุ้ยจื่อไปตามมาอีกสองสามคน!"

ซูเป่ยยอมวางแท่งหมึกแล้วเดินออกไป ไม่นานนักก็กลับเข้ามา และหยิบแท่งหมึกขึ้นมาฝนต่อ มุมปากของฉู่โยวหนานกระตุกขึ้นมาทันที ทว่าพอคิดอีกที กลิ่นหมึกนี้ก็หอมรื่นจมูกดี ช่างเถอะๆ

แต่ก็ยังปวดใจอยู่ดีนั่นแหละ!

ครู่ต่อมากุ้ยจื่อก็เข้ามารายงาน "เรียนท่านอ๋อง พ่อครัวแม่ครัวในโรงครัวกำลังจะมากันครบแล้วขอรับ…"

ยังไม่ทันจะพูดจบ กุ้ยจื่อก็ลืมสิ้นว่าตนเองจะพูดอะไรต่อ รีบร้องโวยวายขึ้นมาลั่นห้อง "แม่นางอาเป่ย! ฝนต่อไม่ได้แล้วนะ! นั่นมันหมึกจินปู้ฮ่วนที่ได้รับพระราชทานมาเชียวนะ! ทั้งจวนอ๋องมีอยู่แท่งเดียวเท่านั้นแหละ!"

ซูเป่ยชะงักมือ ก้มมองแท่งหมึกที่ตนฝนจนกุดไปเกือบครึ่ง กับน้ำหมึกดำขลับเต็มจานฝนหมึก ก็พลันส่งยิ้มแหยๆ ออกมา แล้วรีบก้าวถอยหลังเตรียมจะเดินออกไป "บ่าวจะไปหาถ้วยเล็กๆ มาผสมน้ำ ยังพอใช้ต่อได้เจ้าค่ะ!"

ในที่สุดหัวใจของฉู่โยวหนานก็ค่อยคลายความเจ็บปวดลงบ้าง เขามองตามแผ่นหลังของซูเป่ยไป พลางเอ่ยเสียงแผ่ว "ใช้น้ำที่แช่ไท่ซุ่ยนะ หมึกจะได้ติดทนนานไม่ซีดจาง!"

กุ้ยจื่อได้แต่พึมพำในใจ เมื่อก่อนข้าแค่ฝนหมึกเปลืองไปนิดเดียว ท่านอ๋องก็แทบจะปั้นหน้ายักษ์เย็นชาใส่แล้ว แต่นี่กลับดีแท้ ไม่ว่าสักคำ แม่นางอาเป่ยช่างเป็นที่โปรดปรานเสียจริง เหตุใดข้าถึงไม่เกิดมาเป็นสตรีบ้างนะ?

ฉู่โยวหนานคิดในใจ นางทั้งงดงามกว่าเจ้า รูปร่างดีกว่าเจ้า หากเจ้าเป็นสตรี แม้แต่ศาลาหลิงเฟิงแห่งนี้ เจ้าก็ยังไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาด้วยซ้ำ!

ด้านล่าง พอพวกพ่อครัวแม่ครัวกลับไป ก็เปลี่ยนเป็นเหล่าทหารประจำจวน พอทหารประจำจวนถอนตัวออกไป ก็เปลี่ยนเป็นพวกบ่าวรับใช้ ทุกคนต่างประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง ท่านอ๋องจะตามหาคนทรยศ แต่กลับปล่อยให้ทุกคนมายืนคุยกันอยู่ชั้นล่างพักหนึ่ง นี่มันไม่เหมือนเล่นขายของไปหน่อยหรือ!

จนกระทั่งดึกสงัด ซูเป่ยฟุบหลับไปกับโต๊ะแล้ว ฉู่โยวหนานถึงได้ลุกขึ้น เดินไปที่ประตูและเอ่ยกับกุ้ยจื่อ "ข้าจะลงไปดูคนพวกนี้เสียหน่อย"

คนทรยศอยู่ในกลุ่มบ่าวรับใช้กลุ่มนี้นี่เอง! เพียงแต่เขายังไม่แน่ใจว่าเป็นคนไหนกันแน่!