บทที่ 52 งานชุมนุมของเหล่าบุตรสาวอนุ

ผู้หญิงคนนี้โง่จนน่าร้องไห้ชะมัด!

ซูเป่ยสะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด “เรียนพระชายา ท่านคิดว่าวันนี้ท่านอ๋องยังจะยอมดื่มสุราที่บ่าวส่งไปให้อีกหรือเจ้าคะ ยามนี้คิดจะวางยาเขาอีก โอกาสสำเร็จแทบจะเป็นศูนย์ หากล้มเหลวขึ้นมา ต่อไปเขาอาจไม่เสด็จมาที่ตำหนักโบตั๋นอีกเลยก็ได้ ขอพระชายาโปรดไตร่ตรองให้ดีด้วยเจ้าค่ะ!”

คุณหนูสกุลโม่ใช่ว่าจะไม่ได้คิดเสียเมื่อไร นางเป็นเพราะคิดหน้าคิดหลังอย่างถี่ถ้วนแล้วต่างหากถึงได้ร้อนรนขนาดนี้

เมื่อคืนนางเสียเปรียบให้เจ้าโง่นั่นไปแล้วชัดๆ หากตั้งครรภ์ขึ้นมาเล่า นางย่อมไม่อาจเอิกเกริกไปขอยาขับเลือดได้ เช่นนั้นนางก็มีเพียงต้องร่วมหอกับฉู่โยวหนานในช่วงเวลานี้เท่านั้น ถึงจะรับประกันได้ว่าวันคลอดของเด็กจะใกล้เคียงที่สุด!

แต่เรื่องนี้นางจะให้ซูเป่ยรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

คิดไปคิดมา คุณหนูสกุลโม่จึงเปลี่ยนคำพูด “ขีดเส้นตายให้เจ้าจัดการให้สำเร็จภายในหนึ่งเดือน!”

เวลาหนึ่งเดือน น่าจะยังพอปิดบังได้กระมัง?

ซูเป่ยเองก็คิดทบทวนแล้วจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พระชายา ไม่ว่าเมื่อก่อนท่านกับท่านอ๋องจะเป็นอย่างไร แต่ตั้งแต่แต่งงานมาเขาปฏิบัติต่อท่านเช่นไรในใจท่านย่อมกระจ่างแจ้งดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านเคยคิดจะตัดใจจากเขาไปเลยหรือไม่เจ้าคะ”

ไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อย!

คุณหนูสกุลโม่ขมวดคิ้วมุ่นทันที ตวาดเสียงเข้ม “ตอนนี้ข้าคือพระชายาผู้สูงศักดิ์ หากหย่าขาดไป ข้าก็คงแต่งได้แค่อนุชนบ้านตระกูลต่ำต้อยเท่านั้น เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”

ซูเป่ยก้มหน้าแอบเบะปาก ก่อกรรมเองแท้ๆ ยังหาเรื่องใส่ตัวอีก การแต่งงานแบบนี้มองปราดเดียวก็เห็นจุดจบ ไม่มีทางมีความสุขได้เลยสักนิด

สถานะเนี่ย มันสำคัญขนาดนั้นจริงดิ หัวหน้าทีมคนก่อนของฉันดูสง่าผ่าเผยน่าเกรงขามมากก็จริง พอซอมบี้บุกมาไม่เห็นต้องออกไปฟาดฟันด้วยกันเหมือนเดิมเหรอ เมียเขาโดนกัดแล้วไม่เห็นตายเหมือนกันตรงไหน ตัวฉันที่เป็นแค่สมาชิกโนเนมตัวเล็กๆ ยังมีชีวิตรอดมาได้ตั้งสิบกว่าปีเลย

พึ่งพาผู้ชาย สู้พึ่งตัวเองไม่ได้หรอก

ทว่าคำพูดเหล่านี้ซูเป่ยไม่อาจเอ่ยออกไปได้อีก เพราะความทรงจำของร่างเดิมบอกนางว่า สตรีในยุคนี้ล้วนเป็นเพียงของประดับบารมี วัดค่าความสูงต่ำกันที่ฐานะของสามีที่แต่งด้วย แม้แต่ร่างเดิมเองก็เคยตั้งเป้าหมายสูงสุดในชีวิตไว้ว่าอยากเป็นอนุของท่านอ๋องเหมือนกันนี่นา!

นางอยากจะเตือนให้คุณหนูสกุลโม่ไปขอโทษทางท่านอ๋องเสียหน่อย อย่างไรเรื่องวางยาก็ส่วนหนึ่ง แต่นี่เล่นเผาเรือนเขาไปด้วยเนี่ยสิ

ทว่ายังไม่ทันอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงอาตงรายงานอยู่ด้านนอก “พระชายา อวี๋จื่อเหอ บุตรสาวคนเล็กของซื่อหลางกรมขุนนาง (หรือ รองเจ้ากรมขุนนาง)ส่งเทียบเชิญมาเจ้าค่ะ!”

คุณหนูสกุลโม่ที่ไม่ได้พบปะสังสรรค์กับเหล่าสหายสาวมานานย่อมดีใจยิ่ง รีบสั่งให้นางนำเทียบเชิญเข้ามา เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นคำเชิญไปพบปะพูดคุยกันวันพรุ่งนี้ที่หอจุ้ยเยวี่ยซึ่งเพิ่งเปิดใหม่ในเมือง

“ไปตอบกลับไป ว่าเปิ่นเฟยจะไปตามนัดวันพรุ่งนี้แน่นอน!” คุณหนูสกุลโม่รับคำชวนด้วยความเบิกบานใจ

ซูเป่ยแอบค่อนขอดในใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเอาซะเลยนะแม่คุณ!

นางย่อมไม่รู้ว่า ตอนนี้คุณหนูสกุลโม่ได้เป็นถึงพระชายาแล้ว ย่อมอยากจะอาศัยตำแหน่งนี้ออกไปเชิดหน้าชูตา ในบรรดาบุตรสาวสายรองที่คบหากันมา มีแต่นางที่แต่งออกไปได้ดีที่สุด!

ด้วยเหตุนี้ นางจึงรีบสั่งให้ซูเป่ยไปรื้อเอาของดีก้นหีบทั้งหมดออกมา เพียงเพื่อเตรียมตัวไปเฉิดฉายในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้!

ทางนี้คุณหนูสกุลโม่กำลังวุ่นวายกับการเลือกชุด ทางฝั่งพ่อบ้านก็กำลังเรียกรวมตัวบ่าวไพร่เพื่อสืบหาสาเหตุเพลิงไหม้เมื่อคืน ตามหลักแล้วบ่าวไพร่ในจวนอ๋องล้วนผ่านการฝึกฝนเรื่องการป้องกันอัคคีภัยมาอย่างดี ข้าวของเครื่องเรือนทุกชิ้นก็จัดวางในระยะปลอดภัย ไม่น่าจะเกิดไฟไหม้ขึ้นมาได้เลย!

ช่วงเที่ยงของวันถัดมา คุณหนูสกุลโม่สวมกระโปรงหม่าเมี่ยนสีแดงสดปักดิ้นทอง เสียบปิ่นปักผมระย้าทับทิม เยื้องกรายออกจากจวนอย่างชดช้อยงดงาม

แม้เมื่อคืนฉู่โยวหนานจะไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหาร ทว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้กักบริเวณนางอีก คุณหนูสกุลโม่จึงทึกทักเอาเองว่าท่านอ๋องยังมีเยื่อใยให้นางอยู่บ้าง ถึงอย่างไรก็ยังไว้หน้านาง

หอจุ้ยเยวี่ยเป็นภัตตาคารที่เพิ่งเปิดใหม่ในเมือง ได้ยินว่าอาหารรสชาติดี ทั้งบรรยากาศยังเงียบสงบ ลานหลังร้านมีทิวทัศน์ขุนเขาและสายธารรื่นรมย์ นอกจากจะรับประทานอาหารได้แล้ว ยังสามารถเดินเที่ยวชมได้อีกด้วย

วันนี้อวี๋จื่อเหอเชิญแขกมาเพียงหกคน ล้วนเป็นบุตรสาวสายรองจากตระกูลต่างๆ เพราะอย่างไรสายตรงกับสายรองย่อมมีความแตกต่าง บุตรสาวสายตรงไม่ลดตัวมาสุงสิงกับพวกสายรองเช่นพวกนางหรอก

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีเพียงคนเดียวที่ต่างออกไป เซวียจิ่นหรงแม้จะเป็นบุตรสาวสายรองเช่นกัน แต่ตระกูลเซวียมีทายาทชายรุ่งเรือง ในรุ่นนี้มีเพียงนางที่เป็นเด็กผู้หญิงคนเดียว ดังนั้นแม้จะเป็นบุตรสาวสายรอง เซวียจิ่นหรงกลับเป็นที่รักใคร่ทะนุถนอมอย่างยิ่งในบ้าน

เมื่อคนไม่กี่คนมาพบกัน ย่อมมีการยกยอเยินยอโอ้อวดกันไปตามประสา ทว่าเพราะคุณหนูสกุลโม่แต่งให้ท่านอ๋อง แม่ทัพโม่จึงเพิ่มของมีค่าลงในสินเดิมของนางมากมาย ในเรื่องการแต่งเนื้อแต่งตัวคุณหนูสกุลโม่จึงเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า

“พระชายาซู่อ๋องช่างงดงามเจิดจรัสจริงๆ เจ้าค่ะ ดูปิ่นระย้านี่สิ พอโดนแดดแล้วส่องประกายวิบวับเชียว!” อวี๋จื่อเหอไม่พลาดที่จะเอ่ยปากชมเอาใจ

“นั่นสิเจ้าค่ะ ในลานนี้พระชายาซู่อ๋องโดดเด่นสะดุดตาที่สุดแล้ว! พวกเจ้าดูสิ คนฝั่งตรงข้ามสระน้ำยังชะเง้อคอดูกันใหญ่เลย!” บุตรสาวสายรองของซื่อตู๋แห่งสำนักฮั่นหลินก็ช่วยผสมโรงประจบด้วย

คนฝั่งตรงข้ามสระน้ำย่อมมองไม่เห็นอยู่แล้ว ซูเป่ยยืนอยู่ด้านหลังพลางแอบขำ พร้อมกับลอบสังเกตคุณหนูแต่ละคนไปด้วย

ในบรรดาหกคน มีสองคนที่ประจบสอพลอสุดฤทธิ์ อีกสองคนคอยเออออห่อหมก ส่วนอีกคนที่เม้มปากยิ้มแต่ไม่พูดจา ก็คือเซวียจิ่นหรง หลานสาวของหมอหลวงเซวีย

นางวางตัวเรียบง่ายที่สุด การแต่งเนื้อแต่งตัวค่อนข้างเรียบๆ ไม่ได้ติดดอกไม้ประดับล้ำค่าอะไร มองแล้วสบายตากว่าคนอื่น

ขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังเยินยอกันไปมาอยู่ในศาลา ก็พลันมีเสียงแหลมสูงของสตรีคนหนึ่งดังขึ้น “บังเอิญเจอเจ้าที่นี่ ช่างหายากเสียจริง!”

คุณหนูสกุลโม่หันไปมอง ก็เห็นมู่หวังเฟยกำลังเยื้องกรายเข้ามา รอบกายของนางรายล้อมไปด้วยบุตรสาวสายตรงจากตระกูลต่างๆ เสื้อผ้าเครื่องประดับดูหรูหรามีระดับกว่าเพื่อนฝูงของคุณหนูสกุลโม่อย่างเห็นได้ชัด นางรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็จำต้องก้าวออกไปทักทายตามมารยาท

ตามหลักแล้วบุตรสาวสายตรงย่อมไม่ลดตัวลงมาชิงดีชิงเด่นกับสายรอง แต่ใครใช้ให้มารดาของโม่ชิงอิงโดดเด่นมีอำนาจเหนือใครในจวนแม่ทัพเล่า ก่อนออกเรือนมู่หวังเฟยเคยเปิดศึกทั้งในที่ลับและที่แจ้งกับคุณหนูสกุลโม่มาหลายหน พอสบโอกาสในคราวนี้ จึงไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

สายตาของมู่หวังเฟยกวาดผ่านหน้าท้องของคุณหนูสกุลโม่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้ยินว่าซู่อ๋องโปรดปรานน้องหญิงเพียงผู้เดียว นี่ก็แต่งงานกันมาร่วมสองเดือนกว่าแล้ว น้องหญิงแปดส่วนคงจะตั้งครรภ์ซื่อจื่อตัวน้อยแล้วกระมัง!”

ไม่พูดเรื่องดีๆ ดันแทงใจดำเข้าเต็มเปา!

คุณหนูสกุลโม่โกรธจนแทบจะระเบิด ทว่าบนใบหน้ายังต้องแสร้งยิ้ม “ยังหรอกเจ้าค่ะ เรื่องนี้ต้องดูวาสนา”

“เช่นนั้นข้าคงต้องคลอดทายาทตัดหน้าน้องหญิงเสียแล้วล่ะสิ!” มู่หวังเฟยยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ พลางยกมือลูบหน้าท้องของตน “เดือนกว่าแล้วล่ะ!”

คุณหนูสกุลโม่กัดฟันกรอด “ยินดีกับพี่หญิงด้วยเจ้าค่ะ! จวนมู่หวังมีสตรีอยู่มาก พี่หญิงต้องระวังตัวให้ดีนะเจ้าคะ!”

มู่หวังเฟยยิ้มให้คนข้างกาย ก่อนที่สายตาจะตกลงบนร่างของซูเป่ย “แต่ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่า ซู่อ๋องก็ไม่ได้รักเดียวใจเดียวปานนั้น น้องหญิงไม่ได้เป็นที่โปรดปรานอย่างที่พวกเราคิดเสียหน่อย กลับเป็นสาวใช้น้อยคนนั้นต่างหากที่ท่านอ๋องโปรดปรานยิ่งนัก!”

ซูเป่ยที่เดิมทียืนดูงิ้วเงียบๆ อยู่ด้านหลังพลันโดนลูกหลงเข้าให้ นางรีบดึงสติตื่นตัวขึ้นมาทันที มู่หวังเฟยเปิดศึกกับคุณหนูสกุลโม่ แล้วจะลากฉันเข้าไปเอี่ยวด้วยทำไมเนี่ย!

คุณหนูสกุลโม่ระแวงเรื่องนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอโดนนางสะกิดเช่นนี้ในใจยิ่งขยะแขยงจนทนแทบไม่ไหว ได้แต่กัดฟันพูดข่ม “ข้าเองก็ย่อมมีช่วงเวลาที่ไม่สะดวก ก็ต้องหาคนคอยปรนนิบัติท่านอ๋องเป็นธรรมดา พี่หญิงเองก็เหมือนกันมิใช่หรือเจ้าคะ ช่วงนี้อยู่ร่วมกับชายารองสองคน อนุอีกสี่คน แล้วก็สาวใช้ห้องข้างอีกหกคนราบรื่นดีหรือไม่เจ้าคะ”

มู่หวังเฟยถูกจี้จุดเจ็บ จึงเอ่ยเยาะเย้ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ข้าได้ยินมาว่า จนป่านนี้น้องหญิงยังไม่ได้ร่วมหอกับซู่อ๋องเลย หรือว่าซู่อ๋องมีโรคแอบแฝงที่บอกใครไม่ได้กันแน่!”

ในใจของคุณหนูสกุลโม่แทบอยากจะเอามีดแทงปากนางให้พรุน แต่ก็จำต้องฝืนยิ้ม “พี่หญิงคงฟังผิดกระมัง ซู่อ๋องร่างกายกำยำแข็งแรง พวกเราสองคนรักใคร่ผูกพันกันดีออกเจ้าค่ะ!”

ซูเป่ยแอบถอนหายใจ ยัยบื้อเอ๊ย! เรื่องแบบนี้เอามาพูดแก้ตัว ยิ่งจะทำให้คนเขาดูถูกเอาน่ะสิ!

เป็นไปตามคาด สตรีข้างกายมู่หวังเฟยคนหนึ่งแค่นยิ้มเยาะ “สายรองก็คือสายรอง มีดีแค่รูปโฉมแต่ใช้เรือนร่างปรนนิบัติบุรุษ ถึงอย่างไรก็ขึ้นโต๊ะไม่ได้อยู่ดี!”

มือของคุณหนูสกุลโม่เริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธ ซูเป่ยแอบจิ๊ปาก หากปล่อยให้ยัยนี่พ่ายแพ้กลับไป มีหวังกลับจวนไปคงได้ปาข้าวของทำลายจานชามจนบ้านแตกสาแหรกขาดอีกแน่!

นางจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของคุณหนูสกุลโม่เบาๆ สองสามประโยค