บทที่ 51 หากไม่สำเร็จ จะจับขายทิ้งทันที!

ทุกคนคิดว่านางตกใจกลัวจนเสียขวัญ ทว่าซูเป่ยกลับนึกถึงชายคนนั้นที่ตนเห็นขึ้นมาได้ จึงรีบร้อนจะวิ่งเข้าไปข้างใน

กุ้ยจื่อคว้าตัวนางไว้หมับ ลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้นางเป็นคนโปรด จึงตะโกนลั่น "เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! จะเข้าไปรนหาที่ตายหรืออย่างไร!"

ซูเป่ยร้อนใจยิ่งนัก แต่ก็ไม่อาจบอกได้ว่ามีคนอยู่ข้างใน จึงรีบพูดว่า "เร็วเข้า รีบดับไฟ! รีบดับไฟสิ!"

ยามนี้มีบ่าวชายตักน้ำมาบ้างแล้ว แต่พวกเขาวิ่งหิ้วน้ำมาทีละถังย่อมช้าเกินไป ประกอบกับเครื่องเรือนในห้องล้วนทำจากไม้ เพลิงจึงลุกไหม้ห้องปีกอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็ไม่มีใครสามารถฝ่าเข้าไปได้แล้ว

ซูเป่ยร้อนใจยิ่งกว่ากุ้ยจื่อเสียอีก หากมีคนถูกย่างสดอยู่ข้างในขึ้นมา นั่นคงเป็นเรื่องใหญ่แน่

ทว่าคุณหนูสกุลโม่เมื่อเห็นเปลวเพลิงโหมกระหน่ำขึ้นเรื่อยๆ มุมปากกลับยิ่งยกยิ้ม ก่อนจะหันมาพูดกับซูเป่ยว่า "ข้าเหนื่อยแล้ว กลับตำหนักโบตั๋น!"

ซูเป่ยจนปัญญา จำต้องเดินตามไป ทว่าทุกก้าวที่ย่างออกไปก็เหลียวหลังมองกลับมาด้วยความหวาดหวั่น ใจหนึ่งก็หวังให้มีคนวิ่งหนีรอดออกมา แต่อีกใจก็กลัวเหลือเกินว่าจะมีคนวิ่งพรวดพราดออกมาจริงๆ

เคราะห์ดีที่คนในจวนได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกเขาจึงจัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบในเวลาอันรวดเร็ว ส่งต่อถังน้ำกันมือต่อมือ เพลิงจึงสงบลงได้ในที่สุด

ซูเป่ยติดตามคุณหนูสกุลโม่กลับมาถึงตำหนักโบตั๋น คุณหนูสกุลโมื่นั่งลงกลางห้องโถงพลางโบกมือไล่นาง "กลับไปเถอะ ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติแล้ว"

เรื่องของชายผู้นั้น ซูเปื่อย่อมไม่อาจเอ่ยถามหรือพูดถึงได้ ทำได้เพียงขานรับแล้วเดินออกไป

ทว่าคุณหนูสกุลโม่กลับร้องเรียกนางไว้กะทันหัน "อาเป่ย! เจ้าเดี๋ยวก่อน!"

ซูเป่ยหันกลับมา "พระชายามีสิ่งใดจะสั่งอีกหรือเจ้าคะ"

คุณหนูสกุลโม่แค่นเสียงเบาๆ ก่อนกล่าวว่า "วันนี้เกิดเรื่องผิดพลาดคลาดเคลื่อนจนล้มเหลว ไม่กี่วันนี้เจ้าจงไปจัดการวางแผนมาใหม่ ยาที่ท่านแม่ข้าให้มายังเหลืออยู่หรือไม่"

"ยังมีเจ้าค่ะ" ซูเป่ยขานรับ แต่ในใจกลับไม่ยินยอมพร้อมใจแม้แต่น้อย เกิดเรื่องผิดพลาดคลาดเคลื่อนบ้าบออะไรกัน นางเกือบจะกลายเป็นเนื้อบนเขียงให้ฉู่โยวหนานเชือดอยู่รอมร่อแล้ว

ทว่าเวลานี้นางไม่มีอารมณ์จะมาคิดเรื่องพวกนั้น ท้องของนางเริ่มทวีความปวดรุนแรงขึ้นทุกที

ล่วงเข้าสู่ยามรุ่งสาง ซูเป่ยนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ในท้องปวดมวนราวกับถูกมีดกรีด ทั้งยังเจ็บแปลบเหมือนมีใครเอากรรไกรมาคว้านเนื้อ เดือนก่อนก็ไม่ได้ปวดเจ็บขนาดนี้แท้ๆ คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางไปยืนหนาวสั่นอยู่ในห้องเก็บน้ำแข็งอยู่นาน ประกอบกับยังไปนั่งแช่อยู่บนม้านั่งหินเย็นๆ นั่นอีกพักใหญ่เป็นแน่

คิดถึงแม่ที่เคยลูบหลังปลอบประโลมในความฝันเหลือเกิน ทว่านางนอนพลิกไปพลิกมากลับฝันเห็นแต่ฝูงซอมบี้ คราวนี้ไฉนพวกมันถึงวิ่งเร็วขนาดนี้นะ ไม่ว่าเธอจะออกแรงวิ่งหนีสุดชีวิตแค่ไหนก็หนีไม่พ้นเสียที

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ใกล้เวลาพลบค่ำเสียแล้ว ผ้าห่มที่คลุมกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล

เมื่อเห็นนางตื่น เวิ่นเซี่ยก็รีบเอ่ยขึ้นทันที "ตื่นแล้วหรือ ข้าเห็นเจ้าร้องไห้ในฝันตลอดเลย ฝันเห็นอะไรเข้าล่ะ"

"ไม่มีอะไร ฝันว่าถูกหมาบ้าไล่กวดน่ะ" ซูเป่ยฝืนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะรีบถามด้วยความร้อนใจ "เมื่อคืนที่ศาลาหลิงเฟิงไฟไหม้ มีใครได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

เวิ่นเซี่ยตอบว่า "ไม่มีหรอก เคราะห์ดีที่ห้องปีกห้องนั้นไม่มีใครอยู่ หากเป็นอีกฝั่ง เกรงว่าท่านหมอหวังคงหนีออกมาไม่ทันแน่"

ซูเป่ยพลันรู้สึกหวาดเสียวขึ้นมาในอก หากเมื่อคืนนางไม่ได้กันคนเพื่อเปิดทางให้ท่านอ๋องกับพระชายา เกรงว่าชีวิตของท่านหมอหวังคงไม่รอดเสียแล้ว

เคราะห์ดีที่ไม่มีใครอยู่ เช่นนั้นแสดงว่าเมื่อคืนตนคงตาฝาดไปจริงๆ สินะ

นางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พลางลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เวลานี้ท้องเริ่มคลายความเจ็บปวดลงบ้างแล้ว แต่ทั่วทั้งร่างกลับไร้เรี่ยวแรง ไม่อยากจะขยับเขยื้อนกายเลยแม้แต่น้อย

เวิ่นเซี่ยชี้ไปยังชามกระเบื้องเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วบอกว่า "นี่คือของที่ท่านอ๋องสั่งให้กุ้ยจื่อยกมาให้ บอกว่าพอเจ้าตื่นแล้วให้ดื่มให้หมด เดี๋ยวข้าเอาไปอุ่นให้นะ"

พอเอ่ยถึงฉู่โยวหนาน ความรู้สึกในใจของซูเป่ยก็พลันประหลาดพิกล ทั้งรู้สึกมองเขาใหม่ ทั้งมีความหวาดกลัว และยังมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกปะปนอยู่ด้วย

นางมองไปยังชามกระเบื้องใบนั้นแล้วถาม "ข้างในคืออะไรหรือ"

"ไม่รู้สิ มีของสีดำๆ ชิ้นหนึ่งอยู่ข้างใน ข้าเองก็ดูไม่ออกเหมือนกัน" เวิ่นเซี่ยพูดพลางเปิดฝาชามที่ครอบอยู่ออก แล้วยกมาส่งให้ตรงหน้าซูเป่ย

มันคือน้ำแกงสีน้ำตาลชา ก้นชามมีของสีดำขนาดเท่านิ้วก้อยครึ่งข้อจมอยู่ ซูเป่ยเห็นเข้าก็ตกใจจนตาค้าง

นี่มันไท่ซุ่ยไม่ใช่หรือ ฉู่โยวหนานขี้เหนียวออกปานนั้น ยังใจป้ำยอมยกของล้ำค่าแบบนี้ให้นางกินเนี่ยนะ

นางรีบพูดขึ้นทันควัน "ส่งผิดหรือเปล่า เอาของพรรค์นี้มาให้ข้ากินทำไมกัน"

เวิ่นเซี่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แท้จริงแล้วมันคือสิ่งใดกันแน่หรือ"

ซูเป่ยอยากจะบอกความจริง แต่คิดไปคิดมาก็ตอบเลี่ยงไปว่า "ไม่รู้สิ ข้าดูแล้วเหมือนน้ำชาแช่เศษหนังหมูไหม้เกรียมชิ้นหนึ่งมากกว่า"

เวิ่นเซี่ยยกมือปิดปากหัวเราะ "อาเป่ย เจ้านี่ช่างตลกเสียจริง ท่านอ๋องจะประทานน้ำชาแช่หนังหมูให้เจ้าได้อย่างไร ข้าดูแล้วนะ ผ้าพับพวกนั้นที่ท่านอ๋องประทานให้เจ้า มีบางผืนที่ท้องตลาดไม่มีขายด้วยซ้ำ เกรงว่าจะเป็นของจากในวังหลวงเชียวละ!"

ซูเป่ยแอบยิ้มขำ พลางคิดในใจ ฉันก็นึกว่าเขาจะเป็นเจ้าทึ่มขี้งกเสียอีก ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วจะสายเปย์ขนาดนี้

ทว่านางไม่ได้พูดออกไป เรื่องพรรค์นี้ไม่อาจป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ เดี๋ยวจะมีคนริษยาเอาได้

เวิ่นเซี่ยยกชามเดินออกไป พลางเอ่ยไปด้วยว่า "กุ้ยจื่อบอกว่าเป็นของที่ท่านอ๋องสั่งกำชับให้ต้มมาให้เจ้าโดยเฉพาะ ย้ำว่าต้องให้เจ้ากินให้หมด ข้าจะยกไปอุ่นก่อนนะ"

เดินไปถึงหน้าประตู นางก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาถาม "อาเป่ย รอบเดือนเจ้ามาใช่หรือไม่"

"อืม" ซูเป่ยขานรับ แต่สีหน้ากลับงุนงงเต็มประดา "เจ้ารู้ได้อย่างไร"

เวิ่นเซี่ยใช้คางบุ้ยใบ้ไปทางที่นางนอน "เจ้าลองก้มดูสิ ผ้าปูเตียงเปรอะเปื้อนไปแถบใหญ่เลย มิน่าเล่าท่านอ๋องถึงให้เจ้ากินสิ่งนี้ คงจะเป็นของบำรุงเลือดลมเป็นแน่"

พูดจบ นางก็อมยิ้มพลางมองด้วยสายตาอิจฉาระคนชื่นชม "อาเป่ย ข้าอิจฉาเจ้าจริงๆ เป็นสาวใช้เหมือนกันแท้ๆ แต่เจ้ากลับมีคนคอยปรนนิบัติ ส่วนข้าคงได้แต่แต่งให้บ่าวชายสักคนกระมัง"

ซูเป่ยหลุบตามองผ้าปูเตียงที่เปื้อนคราบเลือดเป็นวงกว้าง แล้วหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ "พูดจาเลอะเทอะกันไปใหญ่แล้ว ข้ากับท่านอ๋องไม่ได้มีอะไรกันเสียหน่อย ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องไถ่ตัวออกไปจากจวนอยู่ดี"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในหัวของซูเป่ยกลับหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ไม่ได้มีอะไรกันงั้นหรือ โดนเห็นหมดจดขนาดนั้นจะเรียกว่าไม่มีอะไรได้ยังไง แต่ถ้าพูดถึงเรื่องเห็นหมด เขาก็เคยเห็นไปตั้งนานแล้ว สรุปแล้วมันเรียกว่าไม่มีอะไรกันจริงๆ ได้หรือ

ไม่นานนักเวิ่นเซี่ยก็กลับมา ซูเป่ยจึงยกน้ำแกงไท่ซุ่ยร้อนๆ ชามนั้นขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปาทานไปเองหรือไม่ แต่นางกลับรู้สึกว่าอาการปวดท้องทุเลาลงไปมากจริงๆ ทั้งร่างกายยังกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาด้วย

"ทางพระชายามีอาตงคอยปรนนิบัติอยู่ เดี๋ยวข้าจะไปช่วยบอกให้นะ ตอนนี้เจ้าไม่ใช่สาวใช้ธรรมดาแล้ว ร่างกายไม่สบายเช่นนี้อย่างไรก็ต้องพักผ่อนเสียหน่อย" เวิ่นเซี่ยเอ่ยอย่างใส่ใจ

ซูเป่ยเม้มปาก คว้ามือเวิ่นเซี่ยมากุมไว้แน่น "เจ้าดีที่สุดเลย! เมื่อคืนข้านั่งตากลมอยู่ข้างนอกตั้งครึ่งค่อนคืน ม้านั่งหินนั่นก็เย็นเฉียบ นั่งได้ประเดี๋ยวเดียวท้องข้าก็ปวดระบมขึ้นมาเลย"

ขณะกำลังพูดคุย ประตูก็พลันเปิดออก เป้าชิวเดินยิ้มร่าเข้ามา ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงแววตัดพ้อ "มีแต่เวิ่นเซี่ยคนเดียวที่ใจดีงั้นหรือ ข้าไม่ดีตรงไหนกัน"

ซูเป่ยรีบยิ้มประจบ "โดนเจ้าจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว เอาไว้วันพรุ่งนี้ตอนที่นางไม่อยู่ ข้าค่อยบอกว่าเจ้าดีที่สุดก็แล้วกัน"

รู้ว่าเป็นเพียงคำหยอกล้อ เวิ่นเซี่ยกับเป้าชิวจึงไม่ได้ขุ่นเคือง กลับพากันหัวเราะร่าและเย้าแหย่กันไปมาอย่างสนุกสนาน

ระหว่างที่กำลังคุยเล่นอยู่นั้น อาตงก็เดินเข้ามาแจ้งว่าพระชายาเรียกหาซูเป่ย นางจึงจำต้องรีบลุกขึ้นแต่งกายไปพบคุณหนูสกุลโม่

วันนี้คุณหนูสกุลโม่ดูแปลกไปจากทุกวัน ระหว่างคิ้วแฝงแววหม่นหมองชวนอึดอัด น้ำเสียงก็เยียบเย็นกว่าปกติ "อาตง เจ้าออกไปก่อน!"

อาตงรับคำแล้วถอยออกไป คุณหนูสกุลโม่จึงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "อาเป่ย! เจ้าจงไปที่ศาลาหลิงเฟิงเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เจ้าต้องหาทางวางยาท่านอ๋องอีกรอบให้จงได้!"

ซูเป่ยพลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาครามครัน ทว่านางพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ แล้วตอบคุณหนูสกุลโม่กลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พระชายาเจ้าคะ ท่านอ๋องย่อมต้องไหวตัวทันแล้วเป็นแน่ บ่าวเกรงว่าเขาคงไม่ยอมหลงกลง่ายๆ อีกแล้วเจ้าค่ะ"

"ข้าไม่สน!" จู่ๆ คุณหนูสกุลโม่ก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาตบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น "ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ หาไม่แล้ว ข้าจะนำตัวเจ้าไปขายทิ้งเสียเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ สายตาอันดุร้ายอำมหิตก็จ้องเขม็งมาที่ซูเป่ย ก่อนจะสำทับอย่างเหี้ยมเกรียม "หากทำไม่สำเร็จ ข้าจะขายเจ้าเข้าหอนางโลม!"