บทที่ 121 คนสองคน ศีรษะแนบชิด แก้มแนบแก้ม

ซูเป่ยชะงักฝีเท้า แค่นเสียงหึเบาๆ พลางเอ่ยว่า “พระชายามีข้อเรียกร้องอันใดก็ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ แต่บางเรื่องบ่าวก็จนปัญญาจะช่วยจริงๆ”

เมื่อครู่นางฉุกคิดขึ้นมาได้ อาซีพักอยู่คนเดียว หากคิดจะตายจริงย่อมไม่มีทางมีคนมาพบ การผูกคอแล้วมีคนช่วยไว้ได้ทัน คงเป็นโม่ชิงอิงที่เล่นตุกติก เพราะต้องการจะพบนาง และบีบให้นางยอมทำงานรับใช้ต่อไป

ยังฝันอยากจะคืนดีกับฉู่โยวหนานอีกหรือไร