บทที่ 145 ข้าก็นึกว่าเจ้าจะดิ้นรนไปได้อีกนานเท่าใด

โม่เซียวหันกลับมา ริมฝีปากเปื้อนยิ้ม แววตาเปี่ยมด้วยความอบอุ่น "น้องจิ่นหรง เจ้าคงไม่ได้ลืมไปแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่ ปีก่อนเจ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้า ข้ายังพกติดตัวไว้ตลอดเลยนะ"

ขณะเอ่ย เขาก็ค่อยๆ ล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

เซวียจิ่นหรงชะงักงันไปชั่วขณะ ลวดลายบนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นนางคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นฝีมือปักของสาวใช้คนสนิท แต่นางกลับนึกไม่ออกจริงๆ ว่าตนเคยให้ผ้าเช็ดหน้าแก่โม่เซียวตั้งแต่เมื่อใด