บทที่ 146 ข้ามีไม้ตายก้นหีบ

เมื่อเห็นว่าซูเป่ยยังคงมีสีหน้างุนงง โม่ชิงอิงก็หัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือไปลูบเอวของนาง ก่อนจะเอ่ยว่า "ข้าล่ะอิจฉารูปร่างของเจ้านัก ทั้งวันข้าไม่กล้ากินไม่กล้าดื่ม แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับทรวงอกอวบอิ่มทรวดทรงเย้ายวนอย่างเจ้า…"

ซูเป่ยส่งสายตามองคนโง่กลับไปให้ ฉันทำงานงกๆ ออกกำลังกายทุกวัน ส่วนหล่อนนอนอืดพอกไขมันอยู่ตรงนั้น มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงยะ?

พอสังเกตเห็นสายตาของนาง โม่ชิงอิงก็พลันเดือดดาล เพียะ! นางฟาดฝ่ามือใส่หน้าซูเป่ยฉาดใหญ่ "นังบ่าวชั้นต่ำ! ต่อให้ข้าตกอับถึงเพียงนี้ข้าก็ยังเป็นคุณหนู! ส่วนเจ้าก็เป็นได้แค่นังบ่าวชั้นต่ำไปจนตายนั่นแหละ!"