บทที่ 148 เจ้าคิดเล่นงานข้า ข้าก็ปั่นหัวเจ้า

ยังมีขุนนางที่โม่ชิงอิงไม่รู้จักอยู่อีกหรือ

แวบแรกซูเป่ยคิดแค่ว่าต้องมองหน้าคนผู้นั้นให้ชัด หากวันหน้าบังเอิญเจอเข้า จะได้ลากตัวมารับโทษไปพร้อมกันให้หมด!

นางย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ครั้นเลิกม่านโปร่งขึ้น ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง