บทที่ 152 ค่ำคืนอันแสนหวานก็มิได้หวานชื่นเลยสักนิด!

สิ้นคำ ฉู่โยวหนานก็กระโจนพรวดขึ้นจากน้ำ ท่วงท่ารวดเร็วเสียจนซูเป่ยเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่ไกลออกไป

เขาไม่กล้าชักช้า เพราะตนเองแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ต่อให้เป็นคราวที่ถูกโม่ชิงอิงวางยาก็ยังไม่รู้สึกทรมานทรกรรมถึงเพียงนี้

ซูเป่ยเอนหลังหงาย ลอยตัวอยู่เหนือน้ำ