บทที่ 160 เรื่องปั่นหัวคน ยังต้องยกให้พี่หนานหนาน

ซูเป่ยตวัดสายตาค้อนขวับ ยิ้มเย็นชาจนเนื้อไม่ขยับ “ลำบากพี่บุญธรรมต้องเปลืองใจแล้วเจ้าค่ะ ลานหลังร้านของข้ามีที่ให้นอน ไม่รบกวนไปพักที่จวนของท่านหรอก อีกอย่างท่านยังมีของกำนัลมากมายปานนั้น เกรงว่าในรถม้าคงจะยัดไม่ลงกระมัง!”

พอพูดถึงประโยคหลัง นางแทบจะกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้

ทว่าฉู่โยวหนานกลับทำตาใสซื่อ หันไปมองฉู่โยวหยาง “ของพวกนี้ข้ารับแทนเขาทั้งนั้น เจ้าดูชุดบรรทมตัวนี้สิ ขนาดพอดีกับรูปร่างเขาขนาดไหน!”