บทที่ 167 ราชาเพลงเด็ก

ฉู่โยวหนานไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงแค่แค่นเสียงเย็นชา “คืนนั้นเจ้าคิดว่าเป็นข้า แต่แท้จริงแล้วคือพวกมัน อ๋องผู้นี้ไม่เคยแตะต้องตัวเจ้าแม้แต่ปลายก้อยตั้งแต่ต้นจนจบ! เจ้าบอกมาสิ ว่าเด็กในท้องเจ้าเป็นลูกของใครกันแน่?”

ซูเป่ยสั่งให้คนเฝ้าประตูออกไปตั้งนานแล้ว ยามนี้นางถอยออกมายืนอยู่นอกลานเรือน เพื่อเหลือศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไว้ให้โม่ชิงอิง

ทว่าโม่ชิงอิงดูเหมือนจะไม่สนใจว่าศักดิ์ศรีคืออะไร นางค่อยๆ ส่ายหน้า เอ่ยออกมาทีละคำ “ไม่! ท่านอ๋อง คืนนั้นต้องเป็นท่านแน่ๆ ต่อให้ท่านไม่อยากยอมรับเด็กคนนี้ ก็จะมาใส่ร้ายป้ายสีข้าเช่นนี้ไม่ได้!”