บทที่ 177 ขนมถังปู้สว่าย

ทว่าก็ยังดี แม้เฉิงสือจะหน้าแดงก่ำ แต่ยังคงแสร้งทำเป็นสุขุม “ได้เวลาพอดี ออกเดินทางกันเถอะ อย่าให้เสียเวลาเลย!”

“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!” เซวียจิ่นหรงพูดพลางชะเง้อมองไปทางประตูเมือง ไม่รู้ว่ากำลังรอฉู่โยวหยางอยู่ หรือกลัวว่าเขาจะตามมากันแน่

ขบวนรถเริ่มออกเดินทาง มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วตลอดทาง