บทที่ 183 อาเป่ย เจ้าอย่าคลั่งไปนะ

“ประสาทกลับ!” ซูเป่ยอดด่าออกมาไม่ได้

ฉู่โยวหยางก็กำหมัดแน่นเช่นกัน

โม่เซียวแหงนหน้าหัวเราะ จากนั้นจู่ๆ ก็หย่อนเท้าแตะพื้น ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า “ในค่ายทหารมันน่าเบื่อ มิสู้ข้าเอาพวกเจ้าไปวางไว้กลางลานประลองยุทธ์ ให้ทุกคนได้ดูแก้เซ็งเป็นอย่างไร!”