บทที่ 184 เขาก็เป็นลูกผู้ชายกระดูกเหล็กเหมือนกันนะ

ขณะที่ฉู่โยวหยางตะโกนอยู่นั้น ซูเป่ยกับเฉิงสือก็ไม่ได้อยู่เฉย ทั้งสองคอยดึงชาวบ้านเฟิ่งหยวนที่อยู่ข้างๆ พลางอธิบายว่า “ขืนสู้กันต่อไป เฟิ่งหยวนจะต้องถูกคนแคว้นเกาหลิวยึดไปจริงๆ แน่! ได้ยินว่าพวกคนเกาหลิวดุร้ายป่าเถื่อนโดยสันดาน ที่บ้านพวกเจ้าไม่มีภรรยาหรือ ไม่มีพี่สาวน้องสาวหรือ ไม่มีมารดาหรืออย่างไร!”

ฟ่านกุ้ยที่ถูกซูเป่ยดึงตัวไว้ชะงักไป นึกถึงมารดาชราที่บ้านขึ้นมา

เฟิ่งหยวนตั้งอยู่ตรงชายแดนสองแคว้น มักมีคนเกาหลิวโผล่มาบ่อยๆ การวิวาทชกต่อยถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ สตรีเมืองเฟิ่งหยวนไม่มีทางกล้าก้าวออกจากบ้านตามลำพังเด็ดขาด แม้แต่หอนางโลมยังไม่อยากจะต้อนรับคนเกาหลิวเลย