บทที่ 197 หนานเอ๋อร์คงร้ายมากกว่าดีแล้ว

แสงอรุณแรกแย้ม ตะวันคล้อยบ่าย จนกระทั่งม่านราตรีทอดตัวลงมาอีกครา

ซูเป่ยไม่ได้เก็บข้าวของสิ่งใดเลย เมื่อเทียบกับทรัพย์สินเงินทองเหล่านั้น นางทะนุถนอมทุกนาทีทุกวินาทีสุดท้ายที่ได้อยู่ร่วมกับฉู่โยวหนานมากกว่า

ทั้งสองกอดก่ายกันแนบแน่น อาลัยอาวรณ์จนยากจะพรากจาก แม้ดวงตาจะแห้งผากจนแทบลืมไม่ขึ้น ก็ยังไม่ยอมหลับตาลง อยากจะมองผิวพรรณทุกตารางนิ้ว ทุกอณูของอีกฝ่ายให้แจ่มชัด เพื่อประทับไว้ในใจ สลักไว้ในห้วงความทรงจำ