บทที่ 198 ทูลขอพระราชทานสมรส

ได้ยินคำพูดของเหยากุ้ยเฟย สองขาของซูเป่ยก็พลันอ่อนแรงจนแทบล้มพับ โชคดีที่อวิ๋นโหรวปรี่เข้ามารับไว้ได้ทัน นางสูดหายใจเข้าลึกอยู่หลายครา จากนั้นจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก มุ่งหน้าเดินตรงเข้าไปยังห้องบรรทมด้านใน

ผู้คนรอบข้างต่างเดินเข้าออกกันขวักไขว่ ทว่าซูเป่ยกลับคล้ายไม่รับรู้ นางเดินตรงดิ่งไปที่ข้างเตียง ก็เห็นฉู่โยวหนานนอนแน่นิ่งคล้ายไร้สัญญาณชีวิตอยู่บนนั้น ร่างกายเกือบทุกส่วนล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล

นางสูดหายใจลึกอีกหลายครั้ง ค่อยๆ ก้าวเข้าไป แหวกบรรดาหมอหลวงออกแล้วทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายเขา หยิบตลับขี้ผึ้งขึ้นมาช่วยทาแผลให้